A cesárea dunha nova humanidade? (I)

Surf-Master-Image-OH-568x319Ignacio Castro Rey. Xeneralizar é abusi-vo e perigoso. Mesmo cruel, esaxerado, inxusto. Pero sen xeneralizar non se pode pensar nin discutir nada, xa que entón quedamos só en casos particulares, onde cada un é fillo de súa nai e pouco hai que dicir. Así que vou intentar xeneralizar con coidado, captando certa medida alxebraica xuvenil que me preocupa e vexo bastante encarnada nunha marea crecente.

Coma é sabido, de vez en cando alguén observa detida e concienciudamente. Non ten mérito nin é ningunha obriga. Ao contrario, o cómodo para un cidadán contemporáneo é fixarse o menos posible. Se se produce, a atención aos detalles (algúns temos só relacións persoais) é sinxelamente defecto do animal, como dirían na miña vila. O caso é que, sobre todo ultimamente, tense sentido confirmado un síndrome preocupante, triunfal precisamente nos ambientes punteiros.

Algunha vez xa se ten dito. Aparentemente, cada un no seu estilo, a meirande parte dos mozos/as actuais carecen da máis mínima tecnoloxía corporal e mental para pararse e subliñar os detalles, entrando na sombra das cousas. Falo de certa dificultade para escoitar con atención unha frase ou unha idea, aguantando esa escena ou esas poucas palabras a soas e extraendo conclusión propia. Pode pasar na clase, na casa ou con calquera película. É a dificultade para descender ao sucio mundo real, sen teclado nin botón de pausa, que con frecuencia carece de imaxe radiante nin ten fácil cobertura.

foto_2El colmo de la acción es la escucha, escribiu Pablo D’Ors. Pero o novo é hoxe algo moi distinto: surfear sen pausa, buscando unha ondulación compartida. Gústalles facer ondas, flotar, vibrar en grupo co ruído ambiente. Como remedio, para compensar, a véspera de calquera proba analóxica e real, sexa exame ou cita amorosa, preguntaranlle a algún amigo en que consiste e como se faría un resumo. Naturalmente, a receita non funcionará: aínda que ninguén busque vinganza, a aspereza real encárgase do fracaso.

Son boa xente, sen dúbida. Aínda que capaces de ferir en grupo, botaríase de menos entre eles a auténticos “malvados”. Iso non quita, sen embargo, para que xuntos poidan ser temibles e practicantes dunha crueldade infinita. Agás honrosas excepcións, padecen unha preocupante impotencia para o clandestino e segredo, para todo aquilo que non teña aplausos fáciles nin marque unha tendencia viral. É coma se viviran perpetuamente en pantalla e lles dera medo o que non é transparente, sinxelo, espectacular ou conectado.

Esta entrada foi publicada en Ensaio, Ignacio Castro Rey. Garda a ligazón permanente.

3 respostas a A cesárea dunha nova humanidade? (I)

  1. Magdalena di:

    Muchas gracias. Muy agradecida. Y no te preocupes , la polémica hace las cosas más interesantes.
    Un abrazo palmeirán

  2. Magdalena di:

    Sin duda que son buena gente, pero apáticos, se aburren. Se instalan en esa dulce monotonía en la que piensan que el aburrimiento es una forma de descanso, y sólo los aburridos se aburren.
    Mientras espero el desenlace, quiero decirte, Ignacio, que además del artículo, el título me ha parecido muy interesante y original.
    Un abrazo palmeirán.

Deixa una resposta a Magdalena Cancelar a resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>