{"id":10909,"date":"2019-06-20T06:00:14","date_gmt":"2019-06-20T06:00:14","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=10909"},"modified":"2019-06-11T08:21:11","modified_gmt":"2019-06-11T08:21:11","slug":"a-cama-de-tracey-emin","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=10909","title":{"rendered":"A cama de Tracey Emin"},"content":{"rendered":"<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><em><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-10911\" alt=\"6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d-300x186.jpg\" width=\"300\" height=\"186\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d-300x186.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d-900x560.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/6a00d8341bfb1653ef01a73dce9fa5970d.jpg 940w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Etimoloxicamente <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>cama<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> significa \u201cleito no chan\u201d, de <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>legh<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">, \u201cestar deitado\u201d. Mais non estamos a falar desa focha onde repousar ou gardar e criar unha <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>camada<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> sen\u00f3n da cama como moble, e este como obxecto de inspiraci\u00f3n art\u00edstica ou mesmo como obra de arte.<!--more--> Lembremos, por citaremos algunhas, a do cuarto de Van Gogh en Arl\u00e9s, a cama dun hotel de estrada de Hopper, ou a da enferma mentres lle toma o pulso o m\u00e9dico dun Picasso adolescente. Un cami\u00f1o que, dunha ou doutra forma, s\u00f3 reproduce leitos, e n\u00f3s desex\u00e1molos en acci\u00f3n, camas aut\u00e9nticas, aquelas que van m\u00e1is al\u00e1 do dese\u00f1o utilitario para se converteren nun obxecto completamente in\u00fatil, real, quer dicir, nunha obra de arte. <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">Segundo entras no Museo de Arte Contempor\u00e1neo de Barcelona, no Macba, suspendida e fixada \u00e1 parede, a\u00ed est\u00e1 a enorme cama de hospital, con mantas e almofadas que parecen a piques de caeren riba nosa. Ademais doutros elementos, na mesma parede deb\u00faxanse os n\u00fameros 1, 2 e 3 que semellan dialogar coas cruces na fronte de cristal da fachada \u00e1 par do t\u00edtulo da obra: <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>Rinzen<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">, que en xapon\u00e9s significa \u201cs\u00fabito espertar\u201d. Tr\u00e1tase da instalaci\u00f3n que T\u00e0pies presentara con \u00e9xito na Bienal de Venecia de 1993. Sexa como for, a\u00ednda podendo tocar o metal e os tecidos, non deixa de ser unha cama falsa, unha cama constru\u00edda <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>ad hoc<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> para un concurso e non para durmir nela. <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">Mais a cama que pasou aos anais coa sona de \u201cm\u00e1is importante\u201d do \u00faltimos tempos, foi a <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>My<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>bed,<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> de 1998, de Tracey Emin, finalista do premio Turner. Que \u00e9 <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>My bed<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">? Pois iso: \u201cA mi\u00f1a cama\u201d. A cama m\u00e1is famosa da arte contempor\u00e1nea, unha <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>ready-made<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> ao estilo da <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>Fonte<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> de Duchamp, pero sen mudar de nome. Para alg\u00fans cr\u00edticos supuxo a obra que inaugurou a arte do s\u00e9culo XXI. Estamos da falar literalmente dunha cama, a de Tracey Emin, a s\u00faa aut\u00e9ntica cama sen facer, coas almofadas afundidas, as sabas sucias e revoltas e a alfombra dos p\u00e9s con restos das xornadas pasadas. Nela durmiu e deitouse con m\u00e1is dun home a autora, comeu e bebeu at\u00e9 caer de borracha, e mesmo puido vomitar. <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-10910\" alt=\"big\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big-300x300.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big-300x300.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big-144x144.jpg 144w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/06\/big.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Un seu amigo, Colin Gleadell, xornalista do <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>The Telegraph<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> onde conta a historia, escribe que, vindo da coci\u00f1a, ao toparse coa escena do cuarto sentiu noxo: \u201c\u00c9 noxento. Pero de s\u00fapeto, un segundo despois de que me parecera horrible, transformouse en algo que nac\u00eda do meu interior, algo fermoso\u201d. Nunha poxa do 2014 <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>My bed<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> alcanzou o prezo de 2,2 mill\u00f3ns de libras. Mercouna un coleccionista alem\u00e1n que a cedeu \u00e1 Tate onde se exhibiu. <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif; font-size: large;\">Tracey Emin, nacida no 1963, pertence ao provocador grupo Young British Artists. Non se pode entender a creaci\u00f3n art\u00edstica de Emin \u00e1 marxe da s\u00faa vida. V\u00edtima de violaci\u00f3n aos trece anos, incesto, abortos, anorexia, alcoholismo, pobreza, \u201ca artista desvela na s\u00faa obra un conxunto recorrente de sufrimentos, humillaci\u00f3ns e traumas cunha franqueza cr\u00faa e desenfreada. Utiliza a creaci\u00f3n art\u00edstica para recrear a s\u00faa propia memoria, como unha terapia que lle axuda a superar certas etapas da s\u00faa vida, marcadas todas elas por unha profunda dor e resentimento\u201d, escribe Kilian Lavernia (2016). Ela mesma confesa: \u201cSon unha alcoh\u00f3lica, neur\u00f3tica, psic\u00f3tica, queixi\u00f1as, unha perdedora obsesionada comigo mesma, pero son unha artista\u201d. <\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0Etimoloxicamente cama significa \u201cleito no chan\u201d, de legh, \u201cestar deitado\u201d. Mais non estamos a falar desa focha onde repousar ou gardar e criar unha camada sen\u00f3n da cama como moble, e este como obxecto de inspiraci\u00f3n art\u00edstica ou mesmo como obra de arte.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,7,65],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10909"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10909"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10909\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10912,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10909\/revisions\/10912"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10909"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10909"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10909"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}