{"id":11354,"date":"2019-11-03T06:00:02","date_gmt":"2019-11-03T06:00:02","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11354"},"modified":"2019-10-29T09:12:03","modified_gmt":"2019-10-29T09:12:03","slug":"o-medo-do-dia-ao-murmurio-ii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11354","title":{"rendered":"O medo do d\u00eda ao murmurio (II)"},"content":{"rendered":"

\"2015_3_La_gran_caida\"<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong><\/em>Confesa que o apaixonan, un dos motivos do seu recente La gran ca\u00edda<\/i>, aqueles actores famosos que na s\u00faa vida coti\u00e1 son menos que invisibles. <Atopeime con moitos deles as\u00ed, cos que podes tomar un caf\u00e9 sen ser molestado. Habita neles unha enorme soidade, a soidade sen fondo do que encarna outras vidas> (La Vanguardia, 21\/12\/2014). O comunismo afectivo do escritor non \u00e9 tam\u00e9n este: debido a pensar a soidade com\u00fan na vida dos outros non pode practicar esa furiosa selecci\u00f3n permanente que apontoa unha identidade social reco\u00f1ecible, polo que queda unha e outra vez bastante s\u00f3? Todo o mundo lle quere, pero a distancia; ningu\u00e9n quere convivir preto del.Que estra\u00f1o personaxe \u00e9 este, o escritor, un narrador que (como o antigo bruxo da tribo) parece vir do mundo dos mortos? Outro maldito da cultura oficial europea, J\u00fcnger, chegou a dicir: <Te\u00f1o cos meus mortos unha relaci\u00f3n tal coma se a\u00ednda estivesen vivos e cos meus vivos unha relaci\u00f3n intensa, coma se xa estivesen mortos>. Quen mant\u00e9n este compromiso espectral coa medula dos d\u00edas, \u00e1 forza ten que sentirse bastante s\u00f3 neste mundo balcanizado, parcelado ata niveis de autismo. Durante d\u00edas o premio recibido angustiar\u00e1 a Handke en toda clase de reuni\u00f3ns vergo\u00f1osas. Ao cabo de poucos meses, poder\u00e9moslle volver ver bebendo s\u00f3 nos bares pr\u00f3ximos ao seu refuxio franc\u00e9s. As\u00ed \u00e9 a fama, unha das peores prisi\u00f3ns para quen cre nela, pois continuamente tenta coa ilusi\u00f3n de que \u00e1 fin a t\u00faa singularidade \u00e9 visible, reco\u00f1ecible.<\/p>\n

No fondo o xornalismo, a publicidade e os premios representan a va ilusi\u00f3n de que a Cultura e a Historia cubran a natureza, que ama agocharse, e nos protexan do sentido que s\u00f3 pode vir a trav\u00e9s dos accidentes<\/i>. Todo volver\u00e1 ao seu leito, nesta soidade pol\u00edtica de Handke, ao cabo duns meses de pequeno balbordo.<\/p>\n

Ten a novela na cabeza antes de escribila? <Non! Te\u00f1o que ser sorprendido por min mesmo… escribo, paseo, vou ao bar do pobo e a\u00ed v\u00e9\u00f1enme ideas, volvo a casa iluminado con novos meandros> (La Vanguardia). O de Handke, como no caso de Pasolini ou Baudrillard, \u00e9 o oficio do afora, aquilo que para o bo cidad\u00e1n \u00e9 un difuso recordo de infancia. <Non facer nada ag\u00e1s mirar e escoitar, mesmo talvez s\u00f3 respirando> (Ensayo sobre el d\u00eda logrado<\/i>). Escribe as\u00ed quen est\u00e1 tocado por unha exterioridade terrea, non social, que sente tam\u00e9n oculta na carne do pr\u00f3ximo, por idiota que pareza. Para Erice, Weil, Handke ou Foster Wallace os sentimentos humanos, non s\u00f3 a natureza terreal, tam\u00e9n aman ocultarse. Por iso Handke, que abrangue tantos x\u00e9neros, di non distinguir entre acci\u00f3n e observaci\u00f3n. A diferenza da narrativa estadounidense, a acci\u00f3n debe ir acompa\u00f1ada dunha especie de fantas\u00eda. Unha concentraci\u00f3n r\u00edtmica, di: <Concentrarte, \u00e1breche o mundo>.<\/p>\n

\"61ULf0BxtgL\"<\/a>Sen d\u00fabida, estamos diante dun home t\u00edmido que se sentiu obrigado a gritar. <Sigo sendo insolente, expr\u00e9some a trav\u00e9s da c\u00f3lera>. A del \u00e9 unha sensibilidade que fai inaturables as inxustizas, incluso a de vivir, e isto conv\u00e9rtese no motor dunha creaci\u00f3n que \u00e9 ante todo un modo de sobrevivir \u00e1 crueldade diaria. Algunhas almas sinxelas non aturan o c\u00e1rcere da vida moderna: escriben para non tolear, para non matar ou non matarse. Walser, Joyce, talvez Valle eran as\u00ed. Desde logo, Lispector. Lembren aquela resposta de Rilke a un mozo que lle pregunta pola calidade dos seus poemas: “Preg\u00fantese se poder\u00eda vivir sen eles”. Iso \u00e9 todo: d\u00e9bese escribir cando non se poida evitar, porque hai que darlle forma<\/i> (a dun limbo respirable) ao volc\u00e1n que se vive a diario. Leamos Desgracia impeorable<\/i>, a cr\u00f3nica minuciosa da vida e morte da s\u00faa nai suicida. Vostede \u00e9 pacifista? <Non sei. Nada hai m\u00e1is precioso que a paz, pero a paz non existe… Fai falta unha purificaci\u00f3n e o tr\u00e1xico \u00e9 que a purificaci\u00f3n chegue a trav\u00e9s da guerra>. E se non \u00e9 a guerra \u00e9 o odio, a enfermidade ou a tristeza. O tr\u00e1xico, a\u00ednda que non tome unha forma espectacular, l\u00edmpanos de adherencias, perm\u00edtenos entrar nunha zona libre de Historia e Informaci\u00f3n, onde a vida elemental \u00e9 outra vez posible, permitindo sentir e pensar de maneira libre. De a\u00ed esa simpat\u00eda de Handke pola xente sinxela, que ama e vive do seu humilde traballo nunha Europa profunda que, por conservadora que sexa, non \u00e9 para el fascista.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0Confesa que o apaixonan, un dos motivos do seu recente La gran ca\u00edda, aqueles actores famosos que na s\u00faa vida coti\u00e1 son menos que invisibles. <Atopeime con moitos deles as\u00ed, cos que podes tomar un caf\u00e9 sen ser molestado. Habita neles unha enorme soidade, a soidade sen fondo do que encarna outras vidas> … Seguir lendo O medo do d\u00eda ao murmurio (II)<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,77,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11354"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11354"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11354\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11371,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11354\/revisions\/11371"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11354"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11354"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11354"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}