{"id":11358,"date":"2019-11-05T06:00:02","date_gmt":"2019-11-05T06:00:02","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11358"},"modified":"2019-10-29T09:19:15","modified_gmt":"2019-10-29T09:19:15","slug":"o-medo-do-dia-ao-murmurio-iv","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11358","title":{"rendered":"O medo do d\u00eda ao murmurio (IV)"},"content":{"rendered":"

\"41FYV0tAC-L\"<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong><\/em>O sistema do sufrimento crea o sistema do pensamento. B\u00e1goas<\/em> non choradas<\/i>? <Son unha especie de Ni\u00e1gara interior, que non se escoita desde f\u00f3ra>. Quen non se protexe na identidade normalizada (traballo, casa, familia, amigos, afecci\u00f3ns) s\u00f3 pode atopar na dor o seu oficio e a s\u00faa escola. A dor \u00e9 o \u00fanico comp\u00e1s do que est\u00e1 f\u00f3ra. De a\u00ed unha comu\u00f1\u00f3n case m\u00edstica coa vida de calquera cousa, con tal de que viva: <Ca\u00eda unha fina choiva, en forma de fusos, coma se ela mesma se alegrase do acontecemento>.\u00a0Como di Handke no Ensayo del d\u00eda logrado<\/i>, <a nada dos nosos d\u00edas trat\u00e1base agora de facela frutificar<\/i>>. As poucas follas que quedaban nas \u00e1rbores trem\u00edan ao vento que empuxaba a n\u00e9boa. \u00c9 preciso, e el ten algo de estoico, conformarse coa condici\u00f3n mortal, cunha morte que <nunca estragou o xogo do d\u00eda>. Handke comenta que o cansazo, com\u00fan a nenos, estranxeiros, idiotas e animais, fainos porosos<\/i> \u00e1 epopea dos seres nos que habitualmente non reparamos. Dalg\u00fan modo, a\u00ednda que sexa tortuoso, o cansazo rexuvenece<\/i>, d\u00e1nos unha mocidade que nunca tivemos. Perm\u00edtenos o que Heidegger, outro maldito, chamaba un mirar escoitando<\/i>. <Escoitando ben un son rev\u00e9lasenos a tonalidade de toda a viaxe do d\u00eda>. M\u00edrase desde o pestanexo (Augenblick<\/i>). Por iso \u00e9 polo que se falta esa sombra, xa non se mire, reco\u00f1\u00e9cese<\/i> a contorna industrial ou militarmente, desde un observatorio. A primeira v\u00edtima da nosa guerra civil larvada \u00e9 a percepci\u00f3n. Talvez con este retiro ao ensimesmamento, esta depresi\u00f3n riseira que produciu en n\u00f3s a interactividade, se refira este fragmento de Handke: <Lembrar a todo o mundo o cansazo m\u00e1is propio, o cansazo que narra>. O cansazo adivi\u00f1a<\/i>? O cansazo proxecta<\/i> no outro, a\u00ednda que eu non saiba nada del, a s\u00faa historia. Handke preg\u00fantase, talvez pensando no Ulises<\/i> de Joyce, que el non ama: <Ter\u00e1 algo que ver coa nosa \u00e9poca, que \u00e9 unha \u00e9poca especial, o feito de que un s\u00f3 d\u00eda poida converterse en tema ou proxecto?>. Na apoteose da Historia o nimio adquire tinguiduras \u00e9picas. Pasear, demorar a mirada e o o\u00eddo nun lecer despreocupado, fundido co magma sonoro do mundo. <Grazas ao meu cansazo, o mundo liber\u00e1base dos seus nomes e fac\u00edase grande>.<\/p>\n

Estamos falando dun home de quen se poder\u00eda dicir, con palabras do mesmo Handke, que os seus mortos pas\u00e1banlle a man pola fronte? \u00c9 posible que o cansazo pasoliniano sexa m\u00e1is pr\u00f3ximo ao de Handke que a melancol\u00eda inactiva de Pessoa: <O cansazo daba paso a un esgotamento no que ao fin un volv\u00eda coller aire e pod\u00eda pensar>. Esb\u00f3zase as\u00ed un limbo no medio do inferno do igual que \u00e9 o noso simulacro de opulencia. Un limbo que rescata non s\u00f3 aos outros, a masa de desherdados an\u00f3nimos, sen\u00f3n tam\u00e9n ao humano mutante que agoniza de benestar, sedado polo confort. Se non se d\u00e1 esa metamorfose, un paso do horror solipsista a unha terra com\u00fan, estamos outra vez diante dunha traxedia sen s\u00edmbolos<\/i> nin palabras, iso que a expresi\u00f3n Desgracia impeorable<\/i> (a pesar dos esforzos do adorable E. Barjau) traduce mal ao castel\u00e1n.<\/p>\n

Handke fala dos d\u00edas dunha nai empuxada aos poucos a ese tormento sen visi\u00f3ns, a unha muda <trindade formada por amencer, murmurios e perigo>. A homenaxe de Sebald a Walser termina con estas palabras de Nabokov: <O pequeno solitario, ao que eu envexaba a pesar do seu horrible destino, vaise afastando, s\u00f3, cara a un abismo de estrelas e neve”>. A\u00ednda que talvez Sebald, conmovido por esa vida que apenas pode estar rota<\/i>, xa que se parece ao rebumbio da cinza, esquece que, asombrosamente, desde esa ausencia da m\u00e1is m\u00ednima normalidade<\/i> cidad\u00e1, un ser humano que logra ese investimento da traxedia desde dentro \u00e9 quen de despregar un retablo de case todas as mutaci\u00f3ns da alma contempor\u00e1nea. E non da periferia, como din os rancios sabios da Academia sueca, sen\u00f3n do seu mesmo centro.<\/p>\n

\"Es-ppal-PeterHandkeAlcala\"<\/a>Vivo daquilo que os outros non saben de min<\/i>, insiste o escritor que sente “apego” por Castela, esa terra que est\u00e1 a mil metros sobre o mar e baleira<\/i>. Poder\u00edase dicir que vivimos mesmo do que non sabemos de n\u00f3s mesmos. A morte non \u00e9 tanto un instante terminal do futuro indeterminado canto algo indeterminable, e non elixido, dun pasado xerminal que permanece. Vibrando aqu\u00ed, agora. Neses momentos non pasa<\/i> o tempo, c\u00famprese<\/i>. Tr\u00e1tase dun instante de dial\u00e9ctica inm\u00f3bil, concentrada nunha alianza de rapidez e lentitude. Unha detenci\u00f3n que \u00e9 \u00e1 vez un descubrimento, pois esa parada as\u00f3manos a un lugar sen tempo onde se coan ecos doutras \u00e9pocas onde o morto regresa. Pioneiro de si mesmo, colono dunha vida que non ten bordos, non \u00e9 estra\u00f1o que \u00e1s veces un home coma el pareza moi canso, case ausente. Veremos como atura os d\u00edas cerimoniais que lle esperan. Non \u00e9 de descartar o milagre. Por exemplo, o que encarna un L. Cohen recollendo o Pr\u00edncipe de Asturias diante dos reis e falando sen pudor do personaxe da s\u00faa vida, unha guitarrista espa\u00f1ola que lle ensinou en Canad\u00e1 os seus primeiros acordes, antes de suicidarse sen que o seu \u00faltimo alumno puidese co\u00f1ecelo.<\/p>\n

Resumindo. Vencer a inevitable contaminaci\u00f3n<\/i> de vivir mergull\u00e1ndose na contaminaci\u00f3n, abrazando o mal, extraendo del un signo? Parece obvio que baixo unha moral eco-feminista, baixo esta cultura an\u00e9mica de relaci\u00f3ns 0\/0, e amigos zero, sen ningunha substancia t\u00f3xica que nos poida danar, Handke representa unha humanidade que deber\u00eda extinguirse nas novas Siberias do ostracismo dixital. O estalinismo democr\u00e1tico venceu ao outro, que era demasiado torpe. Entendemos o premio Nobel non como un xesto de valent\u00eda, sen\u00f3n como unha orgullosa sobrepotencia do Occidente posmoderno, coa s\u00faa vontade de lograr que toda vida pase \u00e1 Historia. Quen dixo que o gran relato morreu? Redobrado en versi\u00f3ns microf\u00edsicas, pervive na intelixencia alternativa do sistema.<\/p>\n

Envexas \u00e1 parte, non hai ning\u00fan problema no \u00e9xito, palabra ademais tremendamente ambigua. Que \u00e9 o \u00e9xito? Gore Vidal reco\u00f1ec\u00eda, no cume da s\u00faa fama, que moi poucas persoas (con frecuencia an\u00f3nimas) lle dixeron algo<\/i> das s\u00faas obras. Cartas a un joven poeta<\/i> \u00e9 un libro traducido a moitas linguas e, con todo, moi pouca xente o leu, menos a\u00ednda o entendeu. As\u00ed como El Quijote<\/i> ou El Principito<\/i>, fen\u00f3menos mundiais e \u00e1 vez obxectos de mil controversias. Speak daggers and use none<\/i> ( Hamlet): dalg\u00fan modo a arte e a literatura expresan a berros<\/i> aquilo que o ser humano s\u00f3 confesa en voz baixa, desde as s\u00faas horas m\u00e1is secretas. \u00c9 comprensible unha masiva expectaci\u00f3n mundana diante da palabra de verdade do vagabundo, durante e antes da Idade Media. Vibra na literatura a lenda dun subsolo da especie<\/i> que resiste calquera aplauso e a trampa do \u00e9xito m\u00e1is idiota. J\u00fcnger lembraba que a canci\u00f3n que ma\u00f1\u00e1 entoar\u00e1n mill\u00f3ns foi composta na bufarda m\u00e1is humilde, \u00e1s veces cando o seu autor xa morrera de noxo. As\u00ed \u00e9 o mundo e Handke l\u00e9mbranolo en cada li\u00f1a. De verdade \u00e9 isto o que premiaron as autoridades n\u00f3rdicas?<\/p>\n

Salvando distancias con Lispector e outros nomes, o sacro parece ser en Handke a calor, a humanidade<\/i> escondida no poder do diab\u00f3lico. Coma se o mal fose o ser m\u00e1is necesitado das nosas preces. Non hai nada, por inhumano que sexa, que este escritor nos aforre. Agora ben, que dia\u00f1os pinta tal despregamento heroico de coraxe diante dun pretendido reco\u00f1ecemento mundial? E ademais, na radiante sociedade do co\u00f1ecemento. Que poden entender das memorias do subsolo uns se\u00f1ores que, por moito que perseguisen \u00e1s moci\u00f1as bolseiras da Academia, nunca sa\u00edron dunha moqueta climatizada? Nada. Pero ao premiar por fin a Handke, perdo\u00e1ndolle a vida e os seus pecados civ\u00eds, pr\u00e9mianse a si mesmos. Vendo nel a exploraci\u00f3n perif\u00e9rica<\/i> (sic) da condici\u00f3n humana, o poder p\u00fablico pres\u00e9ntase a si mesmo atento aos recunchos m\u00e1is pequenos do orbe. Dificilmente se pode imaxinar un xogo m\u00e1is perverso. E \u00e1 vez inocente, hai que dicilo, co que non hai nada que obxectar nin ningu\u00e9n a quen apelar. Handke sair\u00e1 inc\u00f3lume, por algo leva unha longa tempada no inferno. E as se\u00f1oras e se\u00f1ores que cren co\u00f1ecer o sismo da creaci\u00f3n humana e literaria, xamais reco\u00f1ecer\u00e1n isto. De facelo, ademais, farano no desesperanto<\/i> dunhas altas horas da madrugada que te\u00f1en poucos e escollidas testemu\u00f1as.<\/p>\n

\u00c9 posible que Handke, cando falou como lector (<haber\u00eda que suprimir o Nobel porque \u00e9 unha falsa canonizaci\u00f3n>), tivese bastante raz\u00f3n. \u00c9 posible tam\u00e9n que o inventor da dinamita lograse efectos m\u00e1is destrutivos no campo da literatura (e ata a ciencia) que nun terreo militar onde cultivou bastantes mortos. Pero \u00e9 un debate in\u00fatil. Se non fose o Nobel, ser\u00eda outro nome: a humanidade necesita Xogos Ol\u00edmpicos. Como no D\u00eda do Neno, o da Bicicleta ou o do Ind\u00edxena, o premio Nobel de Literatura \u00e9 unha excelente ocasi\u00f3n para que unha constelaci\u00f3n de mediocres que non te\u00f1en nada que achegar volvan falar de si mesmos.<\/p>\n

\"Portrait-668x600\"<\/a>Quen \u00e9 Olga Tokarczuk, que Handke confesa non co\u00f1ecer? Repasemos a lista dos premiados. Non \u00e9 s\u00f3 que innumerables nomes imprescindibles quedasen f\u00f3ra do Olimpo oficial. Vista a median\u00eda de nomes celebrados, que pouco despois non ser\u00e1n nada (probablemente a mesma respectable se\u00f1ora que agora acompa\u00f1a a Handke), \u00e9 case asombroso que algu\u00e9n que deba durar<\/i> no coraz\u00f3n da humanidade, sexa Canetti ou Coetzee, fose reco\u00f1ecido. A idea mesma dun Nobel de literatura \u00e9, ben mirado, rid\u00edcula. Ata para a ciencia punteira, a que se cr\u00eda na clandestinidade, debe ser un premio dubidoso. A\u00ednda que as nobres almas da Academia Sueca non cometesen omisi\u00f3ns miserables, manter\u00edase unha seria obxecci\u00f3n. Como vai haber un reco\u00f1ecemento institucional e p\u00fablico do literariamente importante (e ademais, ano tras ano) naquilo que naceu precisamente do naufraxio humano, \u00e1 marxe da publicidade cega das instituci\u00f3ns? A idea mesma \u00e9 perversa. Pode haber unha pantalla mundial para a soidade, ten esta dereito a pedir o reco\u00f1ecemento dunha metalinguaxe imperial? A escritura alim\u00e9ntase do inmundo do mundo, como ocorre en Weil ou Lispector, en Joyce ou Beckett. Pois ben, como a luz p\u00fablica do mundo vai celebrar o inmundo? Estamos no terreo, a\u00ednda que sorr\u00eda democraticamente, dos delirios totalitarios. A pulcritude policial coa que os acad\u00e9micos suecos discriminan quen \u00e9 ou non merecedor do premio, en funci\u00f3n ante todo do seu curr\u00edculo civil, non fai m\u00e1is que confirmar unha vontade pol\u00edtica profundamente anti-literaria.<\/p>\n

Ademais, \u00e1 marxe da s\u00faa val\u00eda e as s\u00faas intenci\u00f3ns, cada autor premiado reforza o canon que empuxar\u00e1 \u00e1 desesperaci\u00f3n a novos creadores que queren dicir algo distinto. Sen ningunha acritude, imaxinemos o cinema espa\u00f1ol que o \u00e9xito masivo de Almod\u00f3var logrou tapar. Pero todo isto en verdade non importa. Handke segue a\u00ed para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos hist\u00f3ricos son bonecos cos que debe xogar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0O sistema do sufrimento crea o sistema do pensamento. B\u00e1goas non choradas? <Son unha especie de Ni\u00e1gara interior, que non se escoita desde f\u00f3ra>. Quen non se protexe na identidade normalizada (traballo, casa, familia, amigos, afecci\u00f3ns) s\u00f3 pode atopar na dor o seu oficio e a s\u00faa escola. A dor \u00e9 o \u00fanico … Seguir lendo O medo do d\u00eda ao murmurio (IV)<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,77,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11358"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11358"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11358\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11363,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11358\/revisions\/11363"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11358"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11358"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11358"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}