{"id":11686,"date":"2020-01-03T06:00:15","date_gmt":"2020-01-03T06:00:15","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11686"},"modified":"2020-01-01T20:28:47","modified_gmt":"2020-01-01T20:28:47","slug":"felicitacions-en-nadal","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11686","title":{"rendered":"Felicitaci\u00f3ns en Nadal"},"content":{"rendered":"

\"490x_Primer-Christmas\"<\/a>Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0<\/strong><\/em>O carteiro que vi\u00f1a pola mi\u00f1a r\u00faa, antes de coller unha xubilaci\u00f3n anticipada por falta de carga de traballo, dic\u00edame que internet estaba acabando con eles. Queix\u00e1base porque nin sequera se mandan postais de Nadal. Nin de Nadal nin de nada. Con internet est\u00e1 morrendo unha tradici\u00f3n que ten m\u00e1is de dous mil anos e conservala non \u00e9 ser arcaico nin anticuado, \u00e9 simplemente lembrar que no momento m\u00e1is fr\u00edo do ano, cando os d\u00edas son m\u00e1is curtos, lembr\u00e1monos das persoas que nos rodean mand\u00e1ndolle esa faisca de calor que non d\u00e1 o wasap. Mentres a postal necesita artellar ou improvisar unha frase dedicada, un afecto persoal, o wasap s\u00f3 esixe copiar un chiste estandarizado, unha broma ou un s\u00edmbolo. A postal permanece e o wasap b\u00f3rrase. Digan o que digan, \u00e9 impersoal. F\u00e1ltalle alma. Pero, tam\u00e9n, certamente, mellor iso ca nada.<\/p>\n

As tarxetas de Nadal, ou mellor dito do solsticio, xa as enviaban os romanos do Imperio \u00f3s seus amigos e parentes a modo de sa\u00fado en compa\u00f1\u00eda dalg\u00fan regalo nestas datas, como un remedio apotropaico contra os males do inverno, unha maneira de compartir bos desexos cando minguan as despensas.<\/div>\n
Chegou o cristianismo e tratou de mandar a todos os saturneiros e mitreiros \u00e1 cova do esquecemento po\u00f1endo no seu sitio \u00f3 Neno Xes\u00fas, pero non lle quedou m\u00e1is remedio que readaptar os vellos ritos. Ano a ano f\u00f3ronse recuperando uns e engadindo outros. Creouse \u00f3 seu redor toda unha simbolox\u00eda para invocar a luz e o medre dos d\u00edas. O Neno, resplandecente como un sol, que di a panxoli\u00f1a, rod\u00e9ase simbolicamente dunha nena virxe, un vello, un boi e unha mula, persoas e animais que non poden traer vida a non ser por ese milagre \u00fanico que todos co\u00f1ecemos, o cal aviva m\u00e1is o mito. \"Nadal1\"<\/a>Os reis magos, cada un dunha raza, universalizaron o significado da Natividade, copi\u00e1ronse os adornos florais inclu\u00edndo a \u00e1rbore precristi\u00e1 dos pa\u00edses n\u00f3rdicos, para invocar o medre das plantas, d\u00e1ndolle valor simb\u00f3lico a aquelas que nestas datas amosan a cor verde da vida, e a\u00ednda m\u00e1is se dan froito. Daquela, as festas solsticiais comezaban na noite m\u00e1is longa do ano celebrando o nacemento de Mitra, asemade dentro dunha cova, sen pai nin nai que o xerase e adorado non s\u00f3 polos pastores do entorno, sen\u00f3n tam\u00e9n polas estrelas, a l\u00faa e o sol que baixaron a saudalo. Mitra era a luz do mundo. Tras o seu natal d\u00e1base paso \u00e1s Saturnais, as grandes festas do inverno, con farturentos banquetes, adornos florais, luces, aguinaldos para os escravos, xogos de azar e ata un d\u00eda dedicado \u00e1s bromas e \u00e1s inocentadas. Todo para combater o mal fado de tan escuros d\u00edas.<\/div>\n
Tard\u00e1ronse moitos m\u00e1is anos en recuperar a tradici\u00f3n das tarxetas de felicitaci\u00f3n, pero tam\u00e9n elas chegaron. A fama l\u00e9vaa Henry Cole, un home de negocios na Inglaterra de mediados do s\u00e9culo XIX, quen lle pediu a un amigo pintor un debuxo alusivo, do que logo mandou imprimir un lote de copias que usou para felicitar \u00f3s amigos e vender o resto a un chel\u00edn. Non se fixo rico, pero tivo tanto \u00e9xito que uns anos m\u00e1is tarde xa era normal ver nas tendas de Londres tarxetas de Nadal \u00e1 venda; e no 1893, a ra\u00ed\u00f1a Vitoria encargou as s\u00faas primeiras postais para felicitar \u00e1s s\u00faas amizades.<\/div>\n
<\/div>\n

 <\/p>\n

Sen embargo, a pesar da fama de Mr. Cole, na d\u00e9cada dos trinta daquel s\u00e9culo XIX, os traballadores do Diario de Barcelona xa se adiantaran, cando acordaron repartir entre os subscritores unhas tarxetas de felicitaci\u00f3n, cousa que estes agradeceron correspondendo cunha propina; o cal animou a outros colectivos,\u00a0carteiros, serenos, varredores e outros empregados municipais, que a troco dunha pequena felicitaci\u00f3n recib\u00edan o seu “aguinaldo”.<\/div>\n
As postais de Nadal que me chegan son moi variadas e traen sempre unha carga de solidariedade que procuro corresponder. Nalg\u00fans casos est\u00e1mpanse con fotos familiares ou dalg\u00fan motivo propio destas festas no seu lugar de orixe, brindando esa emoci\u00f3n que se agradece, como son de agradecer as dunhas nenas amigas feitas cos seus propios dese\u00f1os, esas mostras de bos desexos que nestes d\u00edas tam\u00e9n eu quero facer extensivos a todos os lectores deste xornal.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0O carteiro que vi\u00f1a pola mi\u00f1a r\u00faa, antes de coller unha xubilaci\u00f3n anticipada por falta de carga de traballo, dic\u00edame que internet estaba acabando con eles. Queix\u00e1base porque nin sequera se mandan postais de Nadal. Nin de Nadal nin de nada.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,52,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11686"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11686"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11686\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11690,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11686\/revisions\/11690"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11686"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11686"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11686"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}