{"id":11836,"date":"2020-02-15T06:00:49","date_gmt":"2020-02-15T06:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11836"},"modified":"2020-02-12T09:39:22","modified_gmt":"2020-02-12T09:39:22","slug":"a-tua-luz-mestre-sempre-nos-alumara","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11836","title":{"rendered":"A t\u00faa luz, mestre, sempre nos alumar\u00e1"},"content":{"rendered":"

\"unnamed\"<\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>O pasado d\u00eda 3 faleceu na s\u00faa casa de Barrow Road en Cambridge (Inglaterra) George Steiner. Nado en Par\u00eds o 23 de abril do 1929, o profesor e mestre de literatura comparada estaba a pouco m\u00e1is de tres meses de acadar a idade de 91 anos. Trala s\u00faa desaparici\u00f3n, un xornal italiano publicou unha entrevista p\u00f3stuma, unha longa conversa que mantivo durante anos co ensa\u00edsta Nuccio Ordine, coa condici\u00f3n de que s\u00f3 poder\u00eda sa\u00edr \u00e1 luz logo da s\u00faa morte, a que comunicou sobre as 14.00 horas daquel p<\/span>r<\/span>imeiro luns do mes o seu fillo David.<\/span><\/span><\/p>\n

Atravesado por todas as feridas da s\u00faa convulsa \u00e9poca, a s\u00faa historia \u00e9 a dun exiliado de todas as guerras do pasado s\u00e9culo. Apartado dos focos e dos medios nos \u00faltimos anos por vontade propia, decisi\u00f3n que tomou por mor do cansazo e da debilidade, o autor de <\/span>Presencias reales<\/i><\/span> cr\u00eda na excelencia e na pedagox\u00eda, pero tam\u00e9n reivindicaba firmemente o dereito \u00e1 eutanasia, pois <\u00e9 un horror envellecer sen dignidade…>, di na entrevista p\u00f3stuma. O cr\u00edtico e te\u00f3rico da literatura e da cultura, que recibiu o premio Pr\u00edncipe de Asturias no ano 2001 en Oviedo, cando pechaba definitivamente os ollos, a\u00ednda tivo alento suficiente para denunciar a <propagaci\u00f3n da barbarie>, barbarie que sufriu cando era mozo, pero ademais para recomendarnos que tiv<\/span>\u00e9<\/span>semos os nosos ben abertos e atentos diante deste ameaza latente e xa presente no noso mundo.<\/span><\/span><\/p>\n

Para os que tanto aprendemos del, a trav\u00e9s dos seus libros, conferencias e entrevistas, a s\u00faa perda representa unha enorme tristeza e berramos: marchouse un cl\u00e1sico! E a\u00ednda que ve\u00f1a de novo a barbarie, sabemos que a s\u00faa luz nunca se apagar\u00e1. Como mestre que foi noso, a un s\u00f3 lle queda renderlle unha humilde homenaxe, debuxando un pequeno e modesto percorrido pola s\u00faa dilatada traxectoria vital e pola s\u00faa ampla e variada obra, que representa un legado hist\u00f3rico excepcional. <\/span><\/p>\n

\"steiner-los-libros-que-nunca-he-escrito\"<\/a>Os pais de George Steiner eran xude<\/span>u<\/span>s vianeses. Como a meirande parte da intelectualidade xudea daquela \u00e9poca, abandonaron Austria coa idea de instalarse no Reino Unido, pero ficaron en Par\u00eds, onde naceu o pequeno George. Da capital gala sa\u00edron no 1940 cami\u00f1o de Nova York logo de comprobar que o avance do ex\u00e9rcito alem\u00e1n cara a Par\u00eds semellaba imparable. Unha vez en USA, completou o bach<\/span>a<\/span>relato franc\u00e9s e no 49 entrou na Universidade de Yale. No 2001 recibiu o premio Pr\u00ed<\/span>n<\/span>cipe de Asturias de Comunicaci\u00f3n y Humanidades. Ao longo da su traxectoria vital tres cousas considerou fundamentais e cuxa paulatina desaparici\u00f3n lle te\u00f1en causado moita dor: o peche dos cines e dos teatros de barrio, o cerre das pequenas librar\u00edas de vello, as\u00ed coma das tendas de discos de vinilo.<\/span><\/span><\/p>\n

Na s\u00faa \u00faltima obra publicada entre n\u00f3s, que recolle as conversas que mantivo coa xornalista Laure Adler, explica a s\u00faa visi\u00f3n da di\u00e1spora xud<\/span>\u00ed<\/span>a, pero tam\u00e9n a s\u00faa visi\u00f3n sobre a condici\u00f3n do ser humano mortal. Nestas entrevistas, que se desenvolveron durante 12 anos (2002-2014), Steiner lamenta que a literatura, a filosof\u00eda e a historia sexan ninguneadas nos plans de estudo e <\/span>e<\/span>ns<\/span>i<\/span>nanza en todos os seus niveis. Tam\u00e9n recorda que Heidegger foi moi importante para el <porque nos ensina que somos invitados ou inquilinos da vida e que debemos aprender a ser uns bos invitados e ademais debemos ter a maleta preparada, por se hai que partir. Partir e non queixarse>.<\/span><\/span><\/p>\n

A obra de Steiner \u00e9 excepcional e hist\u00f3rica: exp\u00f3n as primeiras cuesti\u00f3ns esenciais sobre a orixe e a evoluci\u00f3n, t\u00e9cnica e espiritual, das nosas culturas, dende a X\u00e9nese ata a encrucillada dos nosos d\u00edas, no limiar talvez dunha nova civilizaci\u00f3n. De feito, estima que os cambios que te\u00f1en modificado os conceptos da comunicaci\u00f3n, a informaci\u00f3n, o co\u00f1ecemento, a xeraci\u00f3n de sentidos e de formas son probablemente os m\u00e1is grandes e os de maiores consecuencias, dende que o homo sapiens elaborou a linguaxe. <\/span><\/p>\n

\"9788416964499\"<\/a>Di o autor de <\/span>Presencias reales<\/i><\/span> que ao longo da s\u00faa existencia temos asistido a unha modificaci\u00f3n su<\/span>b<\/span>stancial do concepto mesmo de persoa. O transplante de \u00f3rganos, a clonaci\u00f3n , a iniciaci\u00f3n da vida “in vitro” te\u00f1en alterado inevitablemente o estatuto do Eu. A mundializaci\u00f3n definitiva dos intercambios econ\u00f3micos corre parella a unha modificaci\u00f3n irreversible da terra inmaterial. Abordando estas cuesti\u00f3ns capitais, ben presentes, de xeito el\u00edptico ou frontal, en toda a s\u00faa obra Steiner ten culminado unha ampla, densa e fecunda carreira, m\u00e1is de 60 anos de cr\u00edtica e docencia en Chicago, Harvard, Oxford, Princeton, Ginebra, Cambridge, a cabalo entre varias linguas: o alem\u00e1n da s\u00faa familia vienesa, o franc\u00e9s dos seus primeiros anos parisinos, o ingl\u00e9s americano da s\u00faa formaci\u00f3n superior, o italiano da s\u00faa mestizaxe universitaria su\u00edza, sen esquecer a s\u00faa familiaridade co hebreo b\u00edblico e a s\u00faa dilatada frecuentaci\u00f3n das culturas rusas e danubianas.<\/span><\/span><\/p>\n

Steiner \u00e9 un escritor \u00fanico. Dicimos isto porque s\u00f3 el ten sido capaz (at\u00e9 agora) de artillar con relativa consistencia o Teorema de G\u00f6del, o poema de Parm\u00e9nides e a Tetralox\u00eda de Wagner, e descubrir nestas tres pezas un sorprendente tronco es<\/span>p<\/span>iritual com\u00fan. Ademais, nos seus textos bota man dunha memoria asombrosa combinada cunha erudici\u00f3n que se alimenta de case todas as linguas europeas, e nos seus ensaios mestura a pompa acad\u00e9mica aderezada coa t\u00edpica malicia e contundencia cr\u00edtica.<\/span><\/span><\/p>\n

Tres son os eixos principais da s\u00faa obra: o filol\u00f3xico, representado por monograf\u00edas apaixoadas (Kafka, Tolst\u00f3i, Dostoievski, Broch, Bernhard, Heidegger…), e noutras ocasi\u00f3ns destinados ao campo da cr\u00edtica e da historia (<\/span>Ant\u00edgonas<\/i><\/span>, <\/span>Despu\u00e9s de Babel<\/i><\/span> ou <\/span>En el castillo de Barba Azul<\/i><\/span>); o ideol\u00f3xico, que \u00e9 o centro de interese dos seus ensaios onde se enfronta \u00e1s derivas posmodernas que considera nihilistas (<\/span>Presencias reales<\/i><\/span>), e a cr\u00edtica da cultura contempor\u00e1nea, o que se apre<\/span>ci<\/span>a en <\/span>Nostalgia del absoluto<\/i><\/span>, <\/span>Lecciones de los maestros<\/i><\/span>, <\/span>Gram\u00e1ticas de la creaci\u00f3n<\/i><\/span> ou en <\/span>Lenguaje y silencio<\/i><\/span>, unha compilaci\u00f3n de ensaios de 1976.<\/span><\/span><\/p>\n

\"9788478447992\"<\/a>De entre os 20 volumes que publicou Siruela en Espa\u00f1a, nos \u00faltimos tempos a editorial madrile\u00f1a editou <\/span>Fragmentos<\/i><\/span>, un compendio das cuesti\u00f3ns obsesivas do autor (morte, eutanasia, amizade, amor, relixi\u00f3n, o poder do di\u00f1eiro, as difusas fronteiras entre o ben e o mal…), e <\/span>Un largo s\u00e1bado<\/i><\/span>, o citado libro de conversas coa periodista e fil\u00f3loga francesa Laure Adler. Contemplada polo retrovisor, Steiner te percorrido unha existencia poboada dunha extensa obra na que desbroza todos cami\u00f1os que conducen ata os nosos d\u00edas. <\/span><\/span><\/p>\n

Quixeramos pechar este modesto homenaxe cun percorrido por alg\u00fans dos principais e m\u00e1is significados alicerces nos que se sost\u00e9n a s\u00faa produci\u00f3n intelectual.<\/span><\/p>\n

Leguaje y silencio<\/i><\/span>(1958). Neste traballo comezou a explorar a terra valeira do “Logos” ameazado pola Shoah, o exterminio sacr\u00edlego de Auschwitz.<\/span><\/span><\/p>\n

Tolstoi o Dostoievski<\/i><\/span> (1959), onde xa reflexionaba sobre o dilema hist\u00f3rico de dous tit\u00e1ns tentados por dous cap\u00edtulos maiores desa epopea espiritual do home moderno. Tolstoi so\u00f1a con chegar a suplantar a Deus. Dostoievski, en cambio, empeza a baixada ao inferno contempor\u00e1neo: os seus endemo<\/span>\u00f1<\/span>ados e posu\u00eddos encarnan por vez primeira a figura do mal absoluto, o terror e o terrorismo inhumano e indiscriminado.<\/span><\/span><\/p>\n

La muerte de la tragedia<\/i><\/span> (1961). Primeros ensaios sobre Schomberg e Paul Celan, cos que abr\u00eda os estudos de reconstruci\u00f3n dunha arquitectura espiritual para o home do porvir logo da ca\u00edda e da soedade ontol\u00f3xica absoluta da que Rilke pensaba nas <\/span>Eleg\u00edas a Duino<\/i><\/span>.<\/span><\/span><\/p>\n

El castillo de Barba Azul <\/i><\/span>(1971). Aqu\u00ed esboza un primeiro balance p<\/span>r<\/span>ovisional do estado literario da nosa cultura, que continuar\u00eda materializando en <\/span>Nostalgia del absoluto<\/i><\/span> (1974).<\/span><\/span><\/p>\n

Despu\u00e9s de Babel<\/i><\/span> (1975). Sementa neste volume os alicerces dun futuro e moito m\u00e1is “vasto” edificio: unha visi\u00f3n e unha teor\u00eda global das linguas e o parad<\/span>oxal<\/span> principio de traduci\u00f3n. <\/span><\/span><\/p>\n

El traslado de san Crist\u00f3bal<\/i><\/span> (1976), novela ou relato que ten sido capital na s\u00faa traxectoria ficcional.<\/span><\/span><\/p>\n

\"gramaticas-de-la-creacion-george-steiner-trabalibros\"<\/a>Martin Heidegger<\/i><\/span> (1980). Esta obra permitiulle resolver dunha vez por todas un problema esencial e espi\u00f1ento: o posto do mestre de Friburgo na historia das ideas e na filosof\u00eda como herdeiro dunha triple tradici\u00f3n: grega (Plat\u00f3n), cristi\u00e1 (san Agust\u00edn) e alem\u00e1 (Nietzsche).<\/span><\/span><\/p>\n

En <\/span>Presencias reales<\/i><\/span>, <\/span>Gram\u00e1ticas de la creaci\u00f3n<\/i><\/span> e <\/span>Pasi\u00f3n intacta<\/i><\/span>, abunda a literatura e a filosof\u00eda tin<\/span>guida<\/span> de teolox\u00eda. <\/span>Errata<\/i><\/span> \u00e9 un texto no que se perfila o xurdimento dunha xer<\/span>o<\/span>ntocracia enferma, baixo a pregunta: cal ser\u00e1 o estado ontol\u00f3xico da vida humana, da personalidade, cando estas sexan replicadas, melloradas e controladas nos laboratorios, nos bancos de esperma dirixidos por ordenador?<\/span><\/span><\/p>\n

Nos \u00faltimos anos te\u00f1en aparecido moitos outros libros sobre o inxente traballo de Steiner, a meirande parte deles publicados por Siruela, entre os que salientamos <\/span>Los libros que nunca he escrito <\/i><\/span>(2008), <\/span>Diez (posibles) razones para la tristeza del pensamiento<\/i><\/span>, <\/span>El elogio de la trasmisi\u00f3n<\/i><\/span>, <\/span>La idea de Europa<\/i><\/span>, <\/span>Lecciones de los maestros<\/i><\/span>…<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach.\u00a0O pasado d\u00eda 3 faleceu na s\u00faa casa de Barrow Road en Cambridge (Inglaterra) George Steiner. Nado en Par\u00eds o 23 de abril do 1929, o profesor e mestre de literatura comparada estaba a pouco m\u00e1is de tres meses de acadar a idade de 91 anos. Trala s\u00faa desaparici\u00f3n, un xornal italiano publicou unha … Seguir lendo A t\u00faa luz, mestre, sempre nos alumar\u00e1<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11836"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11836"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11836\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11843,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11836\/revisions\/11843"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11836"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11836"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11836"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}