{"id":12324,"date":"2020-06-29T06:00:10","date_gmt":"2020-06-29T06:00:10","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12324"},"modified":"2020-06-28T11:34:59","modified_gmt":"2020-06-28T11:34:59","slug":"un-pouco-de-ira","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12324","title":{"rendered":"Un pouco de ira"},"content":{"rendered":"

\"microscopic<\/a>Ignacio Castro Rey. (<\/strong>Todo xoguete ten dereito a romper<\/i>. Antonio Porchia).\u00a0Ao fin un “socialismo” non autoritario, a\u00ednda que con rostro v\u00edrico. Gran Irm\u00e1n sen altofalantes, o temor de raba\u00f1o obedece en silencio. As li\u00f1as no chan dos corredores e as estaci\u00f3ns do metro sinalan unhas indicaci\u00f3ns de distancia que funcionan suavemente. Naturalmente, como no resto da vida civil, case todo \u00e9 unha mascarada. A xente leva as m\u00e1scaras pola r\u00faa, pero despois precisamente qu\u00edtaas cando sentan xuntos na terraza, a medio metro cada corpo. Non importa. A incerteza, os anuncios de posibles rebrotes son convenientes. Esta sociedade, que non cre en nada nin ten nada afirmativo que ofrecer, atopou un modo xenial de xustificarse, pois ao fin hai un inimigo fixo que podemos afrontar xuntos. China ga\u00f1ar\u00e1 enteiros, pois mostrouse que o capitalismo \u00e9 unha disciplina, especialmente eficaz.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 1<\/p>\n

Con todo, quen non fixo o rid\u00edculo nestes meses se pod\u00eda facelo? Non s\u00f3 os gobernos, practicamente todos, e a c\u00fapula da UE. Tam\u00e9n a Ciencia, sinalada como gu\u00eda e argumento pol\u00edtico nestes tempos de n\u00e9boa\u00a0 viral, dixo cen cousas distintas durante a mesma semana. O principio de incerteza mostrouse no eixo da sociedade do co\u00f1ecemento, mant\u00e9ndonos o d\u00eda enteiro en albas \u00e1 espera da pr\u00f3xima interpretaci\u00f3n. Non s\u00f3\u00a0 B. Gates e M. Zuckerberg se fixeron a\u00ednda m\u00e1is multimillonarios. Pol\u00edticos, intelectuais, toda clase de expertos e cient\u00edficos viralizaron a s\u00faa versi\u00f3n dos feitos en artigos e faladoiros. Chegarase tam\u00e9n a dicir, como se di do cancro: M\u00e1is viven de coronavirus que morren del? Ao tempo. Agora mesmo asistimos a outra carreira da ciencia, prestixio e di\u00f1eiro inclu\u00eddos, para ver que empresa e que naci\u00f3n descobre antes a ansiada vacina. Non \u00e9 estra\u00f1o que tantos cidad\u00e1ns, simplemente para sobrevivir, decidisen dosificar ao m\u00e1ximo a informaci\u00f3n. Unha informaci\u00f3n que foi parte da pandemia, pois durante d\u00edas e d\u00edas (s\u00e9gueo facendo) atopou un tema f\u00e1cil e barato para encher p\u00e1xinas e minutos. De paso, mante\u00f1en a alarma social da que viven. Atravesamos, seguimos atravesando unha aut\u00e9ntica pandemia de confusi\u00f3n, alimentada continuamente pola prensa. Tanto no plano m\u00e9dico, coma no psicol\u00f3xico e social, tardaremos tempo en saber o que pasamos nos \u00faltimos meses. Agora mesmo non \u00e9 descartable ningunha hip\u00f3tese. E isto non s\u00f3 pola dificultade persoal, de cada un de n\u00f3s, para ordenar tantas sensaci\u00f3ns contrapostas en d\u00edas de\u00a0 zozobra e peche; non s\u00f3 polas cen transformaci\u00f3ns que atravesamos sen querelo nin sabelo. Tam\u00e9n porque este per\u00edodo foi dunha escandalosa incerteza en case todas as ordes. Sobre as m\u00e1scaras, a facilidade do contaxio, o n\u00famero real de mortos, a fiabilidade dos test e o curso mesmo da enfermidade, o\u00edmos case de todo no mesmo d\u00eda.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 2<\/p>\n

Este virus par\u00e1molo unidos? Pois non, \u00e9 falso. Cada cal, ata para buscar hidroxel e m\u00e1scaras, tivo que facer como puido, percorrendo \u00e1s s\u00faas propias redes mergulladas. Como sempre, as amizades foron clave, tam\u00e9n para forzar unha atenci\u00f3n m\u00e9dica que \u00e1s veces resultou moi dif\u00edcil. Menos mal que a sociedade civil, como tantas veces en estados de excepci\u00f3n, funcionou humanamente. O goberno con frecuencia estivo ausente, ocupado na s\u00faa imaxe e nunhas diarias roldas de prensa onde non se contesta ningunha pregunta, nin sobre o n\u00famero de rastrexadores nin sobre os mortos. Mesmo nos casos en que o sanitario e a administraci\u00f3n funcionaban, que non foi sempre, poucas veces se destaparon tantas desigualdades persoais, rexionais e locais. Estivemos, seguimos xuntos no medo e a impotencia, \u00e1s veces en livi\u00e1s iniciativas simb\u00f3licas (aplaudindo a un persoal sanitario que onte agrediamos), no silencio das m\u00e1scaras ao facer a compra e diante dunha desesperante televisi\u00f3n. Pouco m\u00e1is. Mesmo na solidaria Espa\u00f1a a\u00a0 Covid-19 foi unha excelente ocasi\u00f3n para que, \u00e1 beira de xestos de xenerosidade entra\u00f1able, se amose un clasismo que nunca chegara a marchar. Fai falta ser moi “intelectual”, pol\u00edtico ou xornalista, para decatarse agora de que existen distintas clases de morte e que se recibe un tratamento ou outro en funci\u00f3n do poder, as relaci\u00f3ns e o di\u00f1eiro. O que si descubrimos foi un racismo da idade que xa estaba latente, a\u00ednda que aqu\u00ed non chegue ao nivel\u00a0 euxen\u00e9sico de Holanda.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 3<\/p>\n

\"covid-19-header-2000x769.jpg.2020-03-20-09-55-30\"<\/a>Tam\u00e9n a distancia social \u00e9 unha idea de ricos. Vale para a Espa\u00f1a baleira e o barrio de Salamanca. Non serve en Orcasitas e moitas outras zonas nacionais onde a xente vive\u00a0 amoreada. Que ningu\u00e9n quede atr\u00e1s? Non, a preposici\u00f3n adecuada \u00e9 debaixo, pois os mortos (ningu\u00e9n sabe a\u00ednda cantos) xacen baixo terra. Na vida e na morte a clase media revelouse outra ficci\u00f3n, igual que o benestar e tantos dos nosos valores. Todo iso serve nos planos da imaxe e o consumo, a opini\u00f3n e o entretemento, pero non cando a supervivencia est\u00e1 en xogo. Igual que o valor “Europa”, cara ao cal os espa\u00f1ois seguimos rendendo\u00a0 pleites\u00eda. Nada na vida \u00e9 medio, nin sequera no autismo elitista da caste pol\u00edtica que nos goberna. Non fai falta m\u00e1is que ver a cara impecable dos dirixentes europeos para saber que xamais sufrir\u00e1n en cru, tampouco Johnson, aquilo do que din querer salvarnos. Unha vez m\u00e1is os que prometen sacarnos da crise apenas a viviron nas s\u00faas carnes. A verdade \u00e9 que vendo a\u00a0 parsimonia da c\u00fapula europea nesta traxicomedia real, e de novo o racismo do norte con respecto ao sur, ent\u00e9ndese mellor o Brexit. Non esquezamos que a elite europea \u00e9, polo menos en Espa\u00f1a, o ideal dos poderes nacionais. \u00c9 normal que S\u00e1nchez, igual que outros pol\u00edticos, nin se tomou a molestia de achegarse \u00e1 morgue do Palacio de Xeo para ver as ringleiras de f\u00e9retros e cheirar aquel aire hixienizado? A caste de hoxe non ten nada que envexar \u00e1\u00a0 caspa de onte. Lembremos que nin renunciaron, neste per\u00edodo de inmobilidade, \u00e1s s\u00faas dietas de desprazamento. Os dez d\u00edas de loito con gravata negra non parecen custar moito esforzo.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 4<\/p>\n

M\u00e1is que tal ou cal defecto concreto do goberno espa\u00f1ol, alg\u00fans\u00a0 disculpables polo in\u00e9dito da situaci\u00f3n, o m\u00e1is\u00a0 irritante foi aqu\u00ed e noutras partes o aire de distancia pol\u00edtica que (con honrosas excepci\u00f3ns) coroa os traxes ben cortados da clase dirixente. O aspecto riseiro da loura Ursula von der Leyen \u00e9 suficiente para comprobar que estamos dirixidos por uns\u00a0 mutantes que saben moi pouco da lei da gravidade. Estamos diante dun novo modo de corrupci\u00f3n, que xamais chegar\u00e1 aos tribunais: o m\u00e1rketing da indiferenza estrat\u00e9xica. \u00c9 isto precisamente o que fascina aos votantes, aos xornalistas que seguen os nosos l\u00edderes, o aire sideral que lles inviste? Cos seus amplos equipos de asesores traxados e os seus secretarios sempre listos, o enteiro arco parlamentario da clase pol\u00edtica, con soldos desorbitados fronte \u00e1 media nacional, apenas se decatou do sufrimento da r\u00faa. As dificultades pintorescas para contar os mortos en Espa\u00f1a son tam\u00e9n resultado desta distancia elitista? C\u00f3ntase igual a unha vella, a un vagabundo, a un pobre tipo que morre na casa que a quen tivo a sorte de morrer s\u00f3, pero asistido e catalogado? \u00c9 probable que a cifra de mortos sexa o dobre que a mellor das contas. Pouco importa, pois en Am\u00e9rica e Europa o que conta \u00e9 a ficci\u00f3n informativa, a imaxe do goberno e a fotograf\u00eda econ\u00f3mica do pa\u00eds. M\u00e1is a\u00ednda que outras veces, a estat\u00edstica mostrouse como a disciplina demag\u00f3xica por excelencia, a m\u00e1is pol\u00edtica e\u00a0 manipulable.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 5<\/p>\n

Entendida como xesti\u00f3n, manexando desde arriba datos servidos por terceiros, a pol\u00edtica non fixo m\u00e1is que dar\u00a0 bandazos. E isto despois dunha completa cegueira fronte ao que se achegaba lentamente desde China. Como en tantas cat\u00e1strofes, o progresismo da superestrutura pol\u00edtica (\u00e1 marxe da s\u00faa ideolox\u00eda, un progresista o \u00e9 porque apenas toca a ro\u00f1a do chan) non ten ollos para o que aparece f\u00f3ra de axenda. As\u00ed ocorreu no 11- S e o 11- M, no Katrina e en todos os tsunamis, naturais ou provocados, que custaron miles de mortos. Como hai d\u00e9cadas que vivimos na burbulla dunha sociedade terciaria sen inimigos, que ademais pensou deixar atr\u00e1s a natureza (a filosof\u00eda fixo o que puido nesta direcci\u00f3n suicida), esta invasi\u00f3n pillounos desprevidos. \u00c9 tal a orgullosa seguridade do benestar que ningu\u00e9n pod\u00eda crer, quince d\u00edas antes, que se desencadease a traxedia. Neste sentido, o coronavirus semella unha vinganza\u00a0 freudiana do real reprimido. Tam\u00e9n un regreso col\u00e9rico do pequeno, desa potencia\u00a0 v\u00edrica e local que \u00e9 estruturalmente ignorada polo espect\u00e1culo do poder.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 6<\/p>\n

Vivimos nunha perpetua alarma social, un cont\u00ednuo estado de excepci\u00f3n provocado polo negocio dos medios. Negocio que se nutre da necesidade pol\u00edtica de entreter a unha gran masa de traballadores consumistas que non deben ver nin sentir a s\u00faa cr\u00faa realidade. Ao levar d\u00e9cadas neste carrusel, cando por fin chega o lobo ningu\u00e9n d\u00e1 creto ao perigo. \u00c9 m\u00e1is ou menos a imaxe da orquestra do Titanic, tocando ata case o final, sen que ningu\u00e9n puidese crer que a cat\u00e1strofe xa estaba en marcha naquel transatl\u00e1ntico, orgulloso do seu tama\u00f1o e potencia. Como seguimos na mesma nave, pilotada polo norte (m\u00e1is en Espa\u00f1a que en Italia), aquel xordo fachendear s\u00e9guenos facendo moi vulnerables. Nesta sociedade dos medios, onde a mensaxe \u00e9 sempre o medo, non hai un f\u00e1cil termo medio. De maneira que oscilamos entre unha indiferenza pasmada ou unha onda de p\u00e1nico que paraliza a vida. P\u00e1nico que contin\u00faa. Os anuncios cont\u00ednuos de posibles rebrotes deben prolongar o estado de excepci\u00f3n tanto como sexa posible, pois favorece aos expertos. \u00c1 fin e ao cabo, para os pol\u00edticos \u00e9\u00a0 comod\u00edsimo ter a poboaci\u00f3n asustada. Con todo, non \u00e9 certo que o coronavirus vi\u00f1ese para quedar, que haxa que habituarse a cambiar radicalmente de vida. \u00c1s veces os expertos parecen encantados coa idea de aumentar a par\u00e1lise das poboaci\u00f3ns, \u00e1 fin e ao cabo a xesti\u00f3n ex\u00e9rcese sobre un p\u00fablico cautivo. Como dixo hai poucos d\u00edas un novo ministro espa\u00f1ol, sen inmutarse, tr\u00e1tase de “cambiar a vida da xente”. Pois non, grazas. Por m\u00faltiples raz\u00f3ns, o virus perder\u00e1 forza e efectividade. O perigo de vivir seguir\u00e1. \u00c9 a morte a que, hai moito tempo, veu para quedar. \u00c1 vez, \u00e9 a condici\u00f3n mortal o que fai \u00e1 vida imparable, forte diante da laia descarada de novos mandar\u00edns.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 7<\/p>\n

\"Imagen<\/a>Teoricamente, unha experiencia as\u00ed obr\u00edganos a encarar a morte nunha sociedade\u00a0 americanizada na que non estar feliz e riseira, xa non digamos morrer, \u00e9 un xesto de mal gusto. Mellorar\u00e1 a nosa relaci\u00f3n coa morte este acontecemento? Ser\u00eda o desexable. Pero hai que lembrar que se po\u00f1er\u00e1n todos os obst\u00e1culos para que iso non ocorra. De feito, estes meses habitu\u00e1ronnos a unha morte secreta e\u00a0 vergonzante, cuberta por un escurantismo maior a\u00ednda que o anterior. A incineraci\u00f3n sen testemu\u00f1as \u00e9 a morte ideal, pois nin queda rastro do cad\u00e1ver. De feito, por un pequeno erro podes recibir igual as cinzas da t\u00faa avo\u00ed\u00f1a que calquera outras, hixi\u00e9nicas e\u00a0 aromatizadas. Igual que ocorre co fondo sombr\u00edo das vidas, d\u00eda a d\u00eda m\u00e1is herm\u00e9tico, facemos da morte algo cada vez m\u00e1is clandestino. D\u00e1se o paradoxo, con todo, de que os afortunados morreron asistidos, pero s\u00f3s e numerados. Mentres que os outros morreron sen estat\u00edstica, a\u00ednda que na casa e acompa\u00f1ados. Nun caso e noutro, se xa a morte era tab\u00fa na nosa sociedade, agora duplicouse o biombo de hixi\u00e9nico cristal que nos separa da pantasma.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 8<\/p>\n

A nova normalidade \u00e9 a gran soluci\u00f3n final. A\u00ednda que a paix\u00f3n polo novo xa \u00e9 vella, pois hai tempo que vivimos da renovaci\u00f3n perpetua. Ademais, levamos d\u00e9cadas normaliz\u00e1ndonos m\u00e1is e m\u00e1is, outra vez a imitaci\u00f3n do norte, de a\u00ed o noso aire un pouco marciano. A nova normalidade \u00e9 m\u00e1is do mesmo: m\u00e1is tecnolox\u00eda, m\u00e1is expertos, m\u00e1is obediencia e prudencia cidad\u00e1. M\u00e1is desarmamento persoal do individuo, a imitaci\u00f3n de Su\u00edza, Alema\u00f1a ou EEUU. Distanciamento social? Claro, hai que parecerse m\u00e1is ao\u00a0 puritanismo que nos sodomiza. A\u00ednda m\u00e1is, nunha masiva obediencia condutista, a\u00ednda que agora avalada pola medicina democr\u00e1tica. Neste socialismo sen concesi\u00f3ns do Estado-mercado, a Sa\u00fade \u00e9 unha figura clave para alcanzar a seguridade. A sa\u00fade \u00e9 hoxe a alma do corpo. Como di\u00a0 Byung-Chul Han, a terapia ocupou o lugar da teolox\u00eda. Informaci\u00f3n, consumo, actualidade. \u00c9 a \u00e9poca da interdependencia, di calquera pol\u00edtico con aspiraci\u00f3ns globais. Levamos anos vivindo do contaxio masivo, que ultimamente se personalizou. Agora tr\u00e1tase de facer do contaxio malo, mal\u00e9fico (o cancro, a depresi\u00f3n, o coronavirus), algo tam\u00e9n cr\u00f3nico. Cronificar o medo: canto m\u00e1is asustado e inv\u00e1lido, m\u00e1is flexible \u00e9 o cidad\u00e1n. O benestar tam\u00e9n significa que s\u00f3 no fondo dos seus vicios privados algu\u00e9n poida ser realmente distinto. En primeiro plano s\u00f3 queremos diferenzas\u00a0 comercializables.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 9<\/p>\n

Dixitalizaci\u00f3n, ecolox\u00eda, vida sa. Distancia social e teletraballo. Cita previa ata para vivir, xa non digamos follar. Pronto\u00a0 Tinder quedar\u00e1 curto e haber\u00e1 protocolos de consentimento ata para falar coa t\u00faa propia nai. Para ben e para mal, moitos esqueceremos pronto este trauma. Houellebecq, que nas s\u00faas \u00faltimas novelas converteu a apocalipse nun negocio masivo, ten posiblemente raz\u00f3n neste punto. O malo esqu\u00e9cese pronto, di o refr\u00e1n. E en certo xeito as\u00ed debe ser. A xente debe volver canto antes a facer a s\u00faa vida, hoxe dificultada por todas partes. Lembraremos o nome de quen falaba connosco desde o outro lado da r\u00faa? Sen d\u00fabida, ser\u00eda desexable que a sociedade sacase destes meses una certa lecci\u00f3n de humanismo, pero \u00e9 dubidoso que isto poida ocorrer nunha “sociedade do co\u00f1ecemento” que, en realidade, \u00e9 unha sociedade de auto-vixilancia. Fronte a ela, quen queira ser libre ter\u00e1 que redobrar as s\u00faas armas, pois o Amo de hoxe non ten rostro: o seu poder bas\u00e9ase no consenso de raba\u00f1o e o medo para rompelo, a quedar atr\u00e1s. Por baixo as cousas son moi distintas. Igual que outrora, quen queira sobrevivir haber\u00e1 de limitar o seu pacifismo c\u00edvico, sen entregarse como gando ao mandato estatal. \u00c9 un pouco preocupante que a\u00a0 progres\u00eda imparta neste punto consellos de\u00a0 mansedumbre bovina.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 10<\/p>\n

Como por arte de encantamento, parte da axenda pol\u00edtica de vangarda (as cuesti\u00f3ns de x\u00e9nero, os malos tratos animais, a pen\u00faltima minor\u00eda-sexual-a\u00ednda-non-reco\u00f1ecida) desapareceu nestes meses de supervivencia. O com\u00fan volveu un tempo, borrando a nosa histeria minoritaria e as identificaci\u00f3ns que nos separan. Muller ou home, de esquerda ou dereita, a enfermidade e a morte pod\u00edan tocarlle a calquera, mesmo aos\u00a0 influencer. Produciuse ent\u00f3n o milagre de que, no\u00a0 balcanizado universo global, a existencia com\u00fan e mortal existiu de novo. \u00c9 o que Teresa Aranguren chama “identidade de especie”. Durar\u00e1 moito tempo? Non, xa ver\u00e1n como a nova normalidade incl\u00fae outra forma de\u00a0 difuminar a existencia calquera. Coa s\u00faa l\u00facida crueldade,\u00a0 Agamben comenta: mill\u00f3ns de cidad\u00e1ns, para integrarse, aceptar\u00e1n sentirse apestados. Noutro sentido xa o eran, di o fil\u00f3sofo, pois estaban contaminados ata o\u00a0 tu\u00e9tano pola\u00a0 sociodependencia que se realimenta do medo. O resultado \u00e9 esta comunicaci\u00f3n sen comunidade sobre a que alg\u00fans nos alertaron. Rituais de distanciamento, disfrazados baixo un ritual cl\u00ednico. \u00c9 a sociedade da corentena, que haber\u00e1 que normalizar como algo cr\u00f3nico, m\u00e1is a\u00ednda do que era, tam\u00e9n o medo e a depresi\u00f3n. Sairemos m\u00e1is fortes? \u00c9 dubidoso. Talvez s\u00f3 m\u00e1is “fortes e unidos” na vontade de debilitar a nosa personalidade ao m\u00e1ximo. A pandemia inaugura unha vixilancia interactiva. Hai d\u00e9cadas que, a imitaci\u00f3n da Democracia m\u00e1is grande do mundo (o tama\u00f1o importa), somos empuxados a deixar atr\u00e1s canto antes a vida espont\u00e1nea dos afectos.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 11<\/p>\n

Por baixo quedan os pobos, claro. Unha vez m\u00e1is o enxe\u00f1o popular, desde o \u00faltimo empregado ata alg\u00fan empresario, foi clave para que o desastre non fose completo. A xente que nos quitou as casta\u00f1as do lume, o persoal m\u00e9dico e un amplo abano de traballadores, saben afortunadamente moi pouco das chamadas perspectivas de x\u00e9nero, a posverdade e a\u00a0 deconstruci\u00f3n. Canto m\u00e1is progresista e pol\u00edtico \u00e9 o humano, canto m\u00e1is “experto” e\u00a0 empoderado, menos conciencia ten do mal. Tam\u00e9n menos ollos, o\u00eddos e mans para axudar, para a coraxe e a xenerosidade que se necesitan para afrontar o perigo e apoiar. \u00c9 posible que os vagabundos sexan quen mellor levasen esta lenta hecatombe. Quizais apenas se decataron. Cando gardaban a “distancia social” fac\u00edano compartindo a morro a mesma botella de cervexa. En xeral os pobres, que en Espa\u00f1a e en Italia viven sen distancia social, tam\u00e9n parecen os m\u00e1is preparados para suportar mellor, ps\u00edquica e\u00a0 corporalmente, a pandemia. Como saben pouco da chamada sociedade do benestar, seguen tendo armas primarias para afrontar a crueza dos reveses, mentres ignoran a informaci\u00f3n e a pol\u00edtica. Talvez isto compense que os hospitais non lles atendan facilmente. Pola mesma raz\u00f3n, \u00e9 posible que en Colombia ou M\u00e9xico a gran maior\u00eda afastada das elites vaia\u00a0 sufrir menos angustia que en Espa\u00f1a ou Italia. E a angustia baixa as defensas. Hai raz\u00f3ns mesmo para pensar que a desproporci\u00f3n psicol\u00f3xica desta pandemia d\u00e9bese a que por fin nos tocou a n\u00f3s, en definitiva unha estirpe hipocondr\u00edaca, apoltronada na relixi\u00f3n da seguridade. \u00c9 posible que en Per\u00fa, en Marrocos ou en Gaza, onde a vida \u00e9 m\u00e1is real e m\u00e1is dif\u00edcil (al\u00ed as vidas valen menos, di o noso racismo democr\u00e1tico), se tomen isto cunha menor histeria e un grao m\u00e1is alto de empat\u00eda comunitaria.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey. (Todo xoguete ten dereito a romper. Antonio Porchia).\u00a0Ao fin un “socialismo” non autoritario, a\u00ednda que con rostro v\u00edrico. Gran Irm\u00e1n sen altofalantes, o temor de raba\u00f1o obedece en silencio. As li\u00f1as no chan dos corredores e as estaci\u00f3ns do metro sinalan unhas indicaci\u00f3ns de distancia que funcionan suavemente.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,77],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12324"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12324"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12324\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12328,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12324\/revisions\/12328"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12324"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12324"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12324"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}