{"id":12521,"date":"2020-10-04T06:00:41","date_gmt":"2020-10-04T06:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12521"},"modified":"2020-09-29T19:35:24","modified_gmt":"2020-09-29T19:35:24","slug":"e-os-nosos-rostros-mina-vida-breves-como-fotos-de-john-berger","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12521","title":{"rendered":"E os nosos rostros, mi\u00f1a vida, breves como fotos, de John Berger"},"content":{"rendered":"<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/09\/berger2.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-12524\" alt=\"berger2\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/09\/berger2-194x300.jpg\" width=\"194\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/09\/berger2-194x300.jpg 194w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/09\/berger2.jpg 552w\" sizes=\"(max-width: 194px) 100vw, 194px\" \/><\/a>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Dividida en d\u00faas partes -a primeira trata do tempo (1\/Unha vez), e a segunda do espazo (2\/Aqu\u00ed)- o pequeno pero intenso volume de John Berger (<\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>E os nosos rostros, mi\u00f1a vida, breves como fotos<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">, Hermann Blume, 1986) merg\u00fallanos nunha profunda e intimista an\u00e1lise sobre temas de sempre, filos\u00f3ficos se queredes, nos que o autor ponnos diante do espello co obxecto -coido que sen buscalo- de que reflexionemos ante as eivas que nos envolven. Ensaios e poes\u00eda van da man nesta recomendable obra, na que se atopan ademais achegas sobre Van Gogh e Caravaggio.<!--more--> <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">Cando Marx escribiu: \u201cUn espectro c\u00e9rnese sobre Europa, o espectro do comunismo\u201d, daquela, \u201cos ricos tem\u00edan a revoluci\u00f3n, como a\u00ednda hoxe a seguen temendo\u201d (p. 11). Mentres certa literatura, contaxiada de intereses comerciais, de promoci\u00f3ns e vendas, \u201ca\u00ednda usa a mesma sintaxe, o mesmo vocabulario que o informe anual dunha empresa multinacional\u201d, pola contra, a verdadeira poes\u00eda segue a ser intemporal. \u201cEn toda poes\u00eda, as palabras son unha presenza antes de seren medios de comunicaci\u00f3n\u201d (p. 22), o poeta \u201csit\u00faa a linguaxe f\u00f3ra do tempo; ou, m\u00e1is exactamente, o poeta aprox\u00edmase \u00e1 linguaxe como se fose un lugar, un punto de encontro, onde o tempo non ten finalidade, onde o propio tempo fica absorbido e dominado\u201d (<\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>Unha vez un poema<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">, pp. 22-23). <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif; font-size: large;\">O tempo e a morte, a morte de cadaqu\u00e9n -a tempo ou a destempo- significa a morte dun mesmo. \u201cNon pertence a ning\u00fan outro, nin tan sequera ao asasino. Isto quer dicir que forma parte da propia vida desde o comezo\u201d (p. 34). A morte do corpo que envellece, o corpo que se prepara para morrer. \u201cNon hai teor\u00eda do tempo que nos preste alg\u00fan alivio neste punto. A Morte e o tempo sempre estiveron aliados. (p. 37) \u201cDeus abandona a vida para habitar o dominio eterno da morte. (pp. 38-39) <\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\">\u201c<span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">O desexo de <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>ter visto<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> \u2013o oc\u00e9ano, o deserto, a aurora boreal- cont\u00e9n un profundo fundamento ontol\u00f3xico\u201d (p. 52). \u201cToda a vida como o visible deben a s\u00faa existencia \u00e1 luz\u201d. A primeira cousa creada por Deus foi a luz. A luz que fai visible o mundo, que retoma en imaxes un co\u00f1ecemento perceptivo, non m\u00e1is importante que o perfume, o cheiro como presenza de antigas vivencias, especiais e espaciais, como o recendo da escola ou da bosta. \u201cUnha vez dix\u00e9chesme que o aroma das lilas non distaba do olor das vacas na corte. Ambos recenden a paz e indecisi\u00f3n\u201d (p. 56). Ou do tacto, da temperatura, do fr\u00edo invernal que tanto dura\u2026 <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>o fr\u00edo \u00e9 a dor de crer\/ que nunca volver\u00e1 a calor<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> (<\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>Poemas de migraci\u00f3n<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">, \u201cA f\u00e1brica\u201d, p. 63). <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-size: large;\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">Entregado \u00e1 natureza, non desexa outra cousa que a paz e o sosego: <\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>Deix\u00e1deme morrer as\u00ed<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"> (\u201cO bosque que co\u00f1ec\u00edn\u201d, p. 65). Lonxe das masas desarraigadas e mediocres, l\u00e9mbrase do autor d\u2019<\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>As flores do mal<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">: \u201cBaudelaire foi un dos primeiros que deron un nome e descubriron o desarraigo das novas masas urbanas: \u201c\u2026<\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\"><i>como fantasmas errantes sen teito\/ lament\u00e1ndose obstinadamente<\/i><\/span><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">\u201d (p. 65). \u201cEste s\u00e9culo, con toda a s\u00faa riqueza, con todos os seus sistemas de comunicaci\u00f3n, \u00e9 o s\u00e9culo do deserto xeneralizado\u201d (p. 70) <\/span><\/span><\/p>\n<p align=\"justify\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif; font-size: large;\">(En 2017 falec\u00eda John Berger, mentres compu\u00f1a as ilustraci\u00f3ns Leticia Ruifern\u00e1ndez para unha edici\u00f3n homenaxe de N\u00f3rdica Libros cun limiar de Manuel Rivas)<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0Dividida en d\u00faas partes -a primeira trata do tempo (1\/Unha vez), e a segunda do espazo (2\/Aqu\u00ed)- o pequeno pero intenso volume de John Berger (E os nosos rostros, mi\u00f1a vida, breves como fotos, Hermann Blume, 1986) merg\u00fallanos nunha profunda e intimista an\u00e1lise sobre temas de sempre, filos\u00f3ficos se queredes, nos que o autor &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12521\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">E os nosos rostros, mi\u00f1a vida, breves como fotos, de John Berger<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,32,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12521"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12521"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12521\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12526,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12521\/revisions\/12526"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12521"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12521"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12521"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}