{"id":12639,"date":"2020-11-18T06:00:32","date_gmt":"2020-11-18T06:00:32","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12639"},"modified":"2020-11-16T12:50:15","modified_gmt":"2020-11-16T12:50:15","slug":"o-xiro-de-noelia-gomez","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12639","title":{"rendered":"O xiro, de Noelia G\u00f3mez"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-12640 alignleft\" alt=\"O Andel. O_xiro_Noelia_Gomez\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez-202x300.jpg\" width=\"202\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez-202x300.jpg 202w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez-689x1024.jpg 689w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez-900x1336.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/O-Andel.-O_xiro_Noelia_Gomez.jpg 1715w\" sizes=\"(max-width: 202px) 100vw, 202px\" \/><\/a>Rom\u00e1n Ar\u00e9n. <\/strong><\/em>Noelia G\u00f3mez (Rianxo, 1995), xornalista e especialista en literatura comparada, obtivo con este poemario o V Premio de Poes\u00eda Gonzalo L\u00f3pez Abente. <i>O xiro<\/i>, o movemento que vencella o <i>\u201ccortar o embigo \/ e enterrar o corpo\u201d<\/i>. Pero se <i>\u201cnacemos suxeitando a morte\u201d<\/i>, verso co que remata a obra, a autora vainos guiando polos arames dos lugares, mais verqu\u00e9ndolles unha outra mirada: <i>\u201cchegar\u00e1 o d\u00eda \/ no que o mar \/ inunde toda a praza\u201d<\/i>. O co\u00f1ecido estr\u00e1\u00f1ase, m\u00f3vese, acompa\u00f1a os desexos do corpo, nese <i>\u201cquerer derruba paredes\u201d<\/i>, a saudade da infancia, sempre m\u00f3bil na mirada. A necesidade da escrita para comprender ese mundo das mulleres que <i>\u201cnon viaxan \/ non comen f\u00f3ra \/ non bailan \/ retan o medo\u201d<\/i>. <!--more-->A poeta ergue, dende a fala, unha casa que pretende manter o equilibrio coas palabras, pero a ferida sangra <i>\u201cna gorxa os cristais da ma\u00f1\u00e1 \/ que te vin defunta \/ no cuarto branco \/ o s\u00edo m\u00e1is fr\u00edo\u201d<\/i>. Porque o que nos proe, queima, <i>\u201carde o impronunciable\u201d<\/i>. A realidade est\u00e1 a\u00ed (o cordel, a coci\u00f1a de ferro) nas cousas pero tam\u00e9n a\u00ed aboian, xiran, a soidade, a dor, o choro, a <i>\u201cespi\u00f1a nos ollos\u201d<\/i>. E a\u00ednda que <i>\u201cprecisamos \u00e1s\u201d<\/i>, un non pode evitar falar de elex\u00eda na primeira parte do volume, <i>\u201cContorno\u201d<\/i>, mentres que <i>\u201cEixe\u201d<\/i> amosa m\u00e1is o conflito, o compromiso, <i>\u201ccaen follas no coraz\u00f3n \/ espi\u00f1as de estranxeira\u201d<\/i>. O libro non s\u00f3 merece lerse, merece unha reflexi\u00f3n atenta.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Rom\u00e1n Ar\u00e9n. Noelia G\u00f3mez (Rianxo, 1995), xornalista e especialista en literatura comparada, obtivo con este poemario o V Premio de Poes\u00eda Gonzalo L\u00f3pez Abente. O xiro, o movemento que vencella o \u201ccortar o embigo \/ e enterrar o corpo\u201d. Pero se \u201cnacemos suxeitando a morte\u201d, verso co que remata a obra, a autora vainos guiando &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12639\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O xiro, de Noelia G\u00f3mez<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[10,28],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12639"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12639"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12639\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12725,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12639\/revisions\/12725"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12639"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12639"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12639"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}