{"id":12879,"date":"2020-12-14T06:00:10","date_gmt":"2020-12-14T06:00:10","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12879"},"modified":"2020-12-08T12:23:49","modified_gmt":"2020-12-08T12:23:49","slug":"nick-cave-novo-disco-e-obra-lirica-ii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12879","title":{"rendered":"Nick Cave: novo disco e obra l\u00edrica (II)"},"content":{"rendered":"

\"61eMXVOpsAL\"<\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>“Obra l\u00edrica completa” (1978-2019), editado por Libros del Kultrum.\u00a0Segundo nos ten dito o grande poeta Wystan Hug Auden (21, febreiro, 1907-29, setembro, 1973) a experiencia traum\u00e1tica non \u00e9 un accidente, sen\u00f3n a oportunidade que o neno est\u00e1 agardando pacientemente; de non ter sido esta, haber\u00eda outra para que a s\u00faa vida se convertese nun asunto serio. A morte do seu pai, acontecida cando s\u00f3 ti\u00f1a 19 anos, foi a experiencia traum\u00e1tica de Nick Cave, unha doenza clave para que buscase darlle unha forma \u00e1 dor que lle causaba, para, mediante a linguaxe, levantar un templo cos materiais da ausencia que o torturaba, unha experiencia que lle deixou un baleiro que s\u00f3 o relixioso, o sagrado ou Deus pod\u00eda encher, e, para conseguilo, entregouse por completo \u00e1 escrita e \u00e1 composici\u00f3n musical.<\/p>\n

Na s\u00faa etapa m\u00e1is moza, na m\u00e1is punkeira e roqueira da s\u00faa longa traxectoria deixounos versos tan contundentes e sorprendentes coma estes: <Las aceras est\u00e1n llenas de los hijos solitarios del amor. Lamenta la acera que hayamos tenido que matarlos>. Aqu\u00ed est\u00e1n as letras de canci\u00f3ns que falan do reino do irracional, do absurdo, a melancol\u00eda, o obsesivo, o delirante, pois o amor, despois de todo, \u00e9 unha loucura. As canci\u00f3ns de amor, en suma, xorden para acurtar a distancia entre o temporal e o divino.<\/p>\n

Nesta “Obra l\u00edrica completa” atopamos as letras dos 28 \u00e1lbums da s\u00faa carreira. O libro cont\u00e9n ademais un prefacio de Andrew O’Hagan, un preludio de Will Self e o texto da conferencia que Cave pronunciou en Londres en 1999 baixo o t\u00edtulo “La vida secreta de la canci\u00f3n de Amor”. Pero tam\u00e9n encontramos nas s\u00faas p\u00e1xinas, magnificamente empaquetadas, o encanto do seu escuro lirismo m\u00e1xico, os seus achados espirituais, ateigados de historietas de infortunios, tumultos, liortas, unha especie de delirio que arremete contra a soidade.<\/p>\n

Tropezamos as\u00ed mesmo aqu\u00ed coa brutal prosa do Antigo Testamento, a potencia das s\u00faas imaxes, que lle resultaron unha fonte inesgotable de inspiraci\u00f3n, pero tam\u00e9n coa prosodia dos Salmos, que le coma verdadeiras canci\u00f3ns de amor, pois considera que est\u00e1n encharcados de Saudade<\/i>, cargados de misterio, de Duende<\/i>, e unxidos pola m\u00e1is cruenta violencia. Mais entre estas follas tam\u00e9n alenta a experiencia lit\u00farxica, que refulxe dende as entra\u00f1as do autor e ani\u00f1a en cada unha das s\u00faas canci\u00f3ns. En suma, Nick Cave acertou coa tecla para dar cunha forma que dignifica a tristeza, para colorear a melancol\u00eda coas cores da existencia, liber\u00e1ndonos, mais non da dor, pois s\u00f3 lle outorga un xeito, un molde para seguir vivindo. El insiste unha e outra vez en que non renunciemos, non retrocedamos nunca diante do noso empe\u00f1o do <clamor do amor>, porque esa \u00e9 a nosa grande oportunidade e a nosa maldici\u00f3n ao mesmo tempo.<\/p>\n

\"nickcave\"<\/a>A\u00ednda que son m\u00faltiples e variadas as voces nas que se manifesta o amor, na aut\u00e9ntica canci\u00f3n de amor sempre se invoca ao Creador, e Cave di que isto \u00e9 as\u00ed porque nos remite a un ouleo no baleiro que clama ao ceo e pide consolo: pervive nos beizos do neno que chora a s\u00faa nai; na voz do amante desesperado polo seu ser querido, no delirio do lun\u00e1tico suplicando ao seu deus. E tam\u00e9n no lamento esgazado do que, encadeado \u00e1 terra, anhela erguer o voo cara \u00e1 imaxinaci\u00f3n, \u00e1 inspiraci\u00f3n, e en definitiva cara ao divino.<\/p>\n

Con Cave volvemos experimentar aquilo que os portugueses felizmente nomearon como Saudade<\/i>, o que se traduce como un modo de anhelo inexplicable, a innomeable e enigm\u00e1tica ansia que ani\u00f1a na alma. Saudade \u00e9 o desexo de ser transportado da escuridade \u00e1 luz, de ser acari\u00f1ado polo que non \u00e9 deste mundo. Pero ao mesmo tempo volvemos reencontrarnos con Juego y teor\u00eda del Duende<\/i> de Federico Garc\u00eda Lorca, onde o granadino esboza unha plausible explicaci\u00f3n sobre a estra\u00f1a e inexplicable tristeza que respira en certas obras de arte: <Todo lo que tiene sonidos oscuros tiene “duende”>, di un Lorca que de inmediato matiza: <ese misterioso poder que todos sienten, pero el fil\u00f3sofo no puede explicar>.<\/p>\n

\"estandarrevista<\/a>Esta tristura \u00e1 que fai alusi\u00f3n a Saudade<\/i> e tam\u00e9n Lorca non cotiza ben no \u00e1mbito s\u00f3nico do rock, submundo onde o autor se ten ga\u00f1ado as lentellas. Nas letras roqueiras abondan a rabia, a furia, o odio e outros sentimentos, pero a verdadeira tristeza \u00e9 m\u00e1is ben escasa (talvez en Robert Wyatt e en Kate Bush haxa tristeza aut\u00e9ntica). Poder\u00edase dicir que o Duende \u00e9 demasiado fr\u00e1xil para sobrevivir no intoxicado ambiente da modernidade compulsiva da industria musical. Tampouco \u00e9 frecuente atopar Duende<\/i>, nin \u00e9 benvido no eido do pop, a\u00ednda que \u00e1s veces poida parecer que si. Toda canci\u00f3n de amor tende a ter Duende, porque nunca \u00e9 simplemente chaira, ou igual a felicidade.<\/p>\n

Cave leva m\u00e1is de 40 anos \u00e1s s\u00faas costas cunha tristeza \u00e1 que ten consagrado as s\u00faas letras, esas que ao tempo de celebrar a chegada do amor, xa empezan a cheirar ao podre da s\u00faa perda. A s\u00faa inexplicable Saudade pode que nunca o abandone at\u00e9 o intre de presentarse ante un Deus cuxo rostro non puido ver nin o mesmo Mois\u00e9s.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach.\u00a0“Obra l\u00edrica completa” (1978-2019), editado por Libros del Kultrum.\u00a0Segundo nos ten dito o grande poeta Wystan Hug Auden (21, febreiro, 1907-29, setembro, 1973) a experiencia traum\u00e1tica non \u00e9 un accidente, sen\u00f3n a oportunidade que o neno est\u00e1 agardando pacientemente; de non ter sido esta, haber\u00eda outra para que a s\u00faa vida se convertese nun … Seguir lendo Nick Cave: novo disco e obra l\u00edrica (II)<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,8],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12879"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12879"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12884,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12879\/revisions\/12884"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}