{"id":13508,"date":"2021-05-14T06:00:41","date_gmt":"2021-05-14T06:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13508"},"modified":"2021-05-13T07:55:38","modified_gmt":"2021-05-13T07:55:38","slug":"alguns-erros-de-esquerda-que-axudaron-a-ayuso","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13508","title":{"rendered":"Alg\u00fans erros de esquerda que axudaron a Ayuso"},"content":{"rendered":"

\"image\"<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong><\/em>Conmove a perplexidade progresista diante dos abafadores resultados madrile\u00f1os, pero este asombro depresivo prov\u00e9n en parte dun narcisismo cuxas lentes afumadas impiden ver o que \u00e9 obvio. Non s\u00f3 en Madrid, a xente est\u00e1 farta, moi cansa e querendo volver vivir. A pesar da f\u00e1cil repetici\u00f3n do tema do coronavirus nos medios, a poboaci\u00f3n acabou sentindo moitas outras pandemias: as restrici\u00f3ns \u00e1 vida e \u00e1 liberdade de movementos, o paro, o aburrimento e a tristeza, a ru\u00edna econ\u00f3mica… Os bares non son en Espa\u00f1a s\u00f3 “pan e circo”, que xa non \u00e9 pouco, sen\u00f3n tam\u00e9n un dos escenarios antropol\u00f3xicos onde se organiza a vida com\u00fan, afectiva e econ\u00f3mica. Se non hai terrazas, nin bares nin cafetar\u00edas, a xente tampouco toma un taxi, vai tan facilmente de compras, div\u00edrtese e discute de deporte e pol\u00edtica, fai negocios e emprende iniciativas de calquera tipo. Tampouco, por suposto, se desafoga despois do traballo, \u00e1 sa\u00edda dun estr\u00e9s laboral que esta bendita sociedade de <\/span>mileuristas<\/i><\/span> levou ata niveis de paroxismo.<\/span><\/span><\/p>\n

No medio deste panorama os progresistas centr\u00e1ronse en ser a polic\u00eda do Covid, sum\u00e1ndolle a iso a correcci\u00f3n de seguir cos temas minoritarios en bog. O signo com\u00fan da nova esquerda \u00e9 cert<\/span>a presunci\u00f3n<\/span> elitista, unha vaidade propia de privilexiados urbanos que desprezan canto sexa feo, basto, inculto, <\/span>poligonero<\/i><\/span>, conservador ou popular. Fix\u00e9monos na evoluci\u00f3n dos l\u00edderes de esquerda neste pa\u00eds, mesmo sen sa\u00edr do PSOE. De Alfonso Guerra, de Tierno Galv\u00e1n, Leguina, Bono e P\u00e9rez Rubalcaba, coas enormes diferenzas patentes entre eles, median abismos ata Zapatero e S\u00e1nchez. Non s\u00f3 hab\u00eda nos primeiros unha forte visi\u00f3n do Estado, ausente nos segundos, sen\u00f3n tam\u00e9n outro nivel de formaci\u00f3n humanista e pol\u00edtica moi distinto. Ante todo, cos seus mil erros, hab\u00eda na anterior xeraci\u00f3n unha sensibilidade cara ao popular que para nada se atopa nesta \u00faltima. Os actuais l\u00edderes socialistas xiran obsesivamente ao redor da axenda previa e selectiva de temas punteiros que, para ocultar a s\u00faa incapacidade no <\/span>com\u00fan<\/i><\/span>, deben avalar o selo de calidade da s\u00faa correcci\u00f3n progresista. \"GE10P15F2_19940\"<\/a>Para compensar a impotencia diante dos retos cl\u00e1sicos dun Estado, a nosa \u00faltima esquerda ten atopado no minoritario, e nunha revisi\u00f3n vingativa do pasado, a forma de tapar a s\u00faa incapacidade diante do envite dunha naci\u00f3n moderna que queira ser algo m\u00e1is ca unha reserva tur\u00edstica. O mesmo entre Anguita e Iglesias. No primeiro, e en Carrillo, hab\u00eda un profundo compromiso moral e pol\u00edtico coa elementalidade das necesidades populares. No segundo, pouco m\u00e1is que sectarismo universitario adornado de rancor. Neste punto p\u00f3dese dicir que a disoluci\u00f3n dos antigos comunistas en Podemos, disoluci\u00f3n que non se fixo sen trampas nin violencia, \u00e9 unha parte significativa da actual banalidade nacional.<\/span><\/span><\/p>\n

Formada na universidade, no confort de barrios privilexiados ou na consistencia case relixiosa da ideolox\u00eda (que tam\u00e9n \u00e9 outro barrio privilexiado), a nosa actual esquerda atopou na <\/span>pureza<\/i><\/span> de sangue do seu empoderamento, que en realidade non ten principios, a \u00fanica forma de xustificar o seu sinal progresista, despegado hai moito tempo da inculta e sucia realidade. Como se ten dito, S\u00e1nchez “nin sente nin padece”, xamais se sae dun pulcro gui\u00f3n prescrito. Ningu\u00e9n o imaxina chorando diante de ning\u00fan cad\u00e1ver. E a xente, que non \u00e9 parva, acaba not\u00e1ndoo. Tanto ou m\u00e1is c\u00f3s erros deste goberno na “xesti\u00f3n” (palabra odiosa onde as haxa) da pandemia, pesou a s\u00faa manifesta insensibilidade de caste.<\/span><\/span><\/p>\n

Non \u00e9 a inmensa maior\u00eda da poboaci\u00f3n a que se volveu imb\u00e9cil ou se viu empuxada a votar, non se sabe por que misterioso feitizo, “en contra dos seus intereses”. Pola contra, as terrazas madrile\u00f1as est\u00e1n cheas de xente de esquerda que aproveita ata a hora l\u00edmite a liberalidade de Ayuso mentres, nun exercicio descomunal de hipocris\u00eda, a tachaban de irresponsable. A verdade, Ayuso non parece unha <\/span>radical<\/i><\/span>. \"1280px-Investidura_de_Isabel_D\u00edaz_Ayuso_(48553035842)\"<\/a>Pouco que ver con Trump, por po\u00f1er un exemplo. Simplemente, e isto desarma o noso progresismo cl\u00f3nico, permanece pegada a un <\/span>vulgar<\/i><\/span> (de vulgo) sentido com\u00fan. \u00c9 a isto ao que ela chama “liberalismo”. Probablemente non se poida negar que cometese graves atropelos no campo do p\u00fablico. Pero o seu gancho popular indica algo m\u00e1is, outra cousa, a\u00ednda que non sexa s\u00f3 m\u00e9rito dela. A nova soberbia da esquerda dixital desprezou en masa a forza popular da s\u00faa empat\u00eda, a intelixencia da s\u00faa b\u00e1sica coherencia. Obrando as\u00ed, os progres, que tampouco soportan libros cr\u00edticos como <\/span>La trampa de la diversidad<\/i><\/span>, ou <\/span>Feria<\/i><\/span>, serv\u00edronlle o triunfo en bandexa.<\/span><\/span><\/p>\n

Hai unha Espa\u00f1a baleira, vergonzosamente abandonada. Sen soluci\u00f3n de continuidade, hai tam\u00e9n unha Espa\u00f1a <\/span>chea<\/i><\/span>, sobre todo de si mesma. Chea, ademais de rotondas, coa inflaci\u00f3n dos temas de x\u00e9nero, coa preocupaci\u00f3n polo <\/span>heteropatriarcado<\/i><\/span> importada dunha elite globalista que vive moi lonxe da “fame e a esperanza” (Zambrano) dos pobos. Sen ir m\u00e1is lonxe, se m\u00e1is do sesenta por cento dos homes novos da Comunidade votaron ao PP ou a Vox, iso debe ter algo que ver coa presi\u00f3n que eles senten dunha furia “feminista” que \u00e1s veces parece sacada dunha novela de Orwell. Ou nos atreveremos a defender que, de s\u00fapeto, como en Andaluc\u00eda, a xente se volveu <\/span>fascista<\/i><\/span>?<\/span><\/span><\/p>\n

Regalando continuamente argumentos aos seus rivais pol\u00edticos, Pablo Iglesias foi unha parte clave do resultado madrile\u00f1o. E non tanto polos magros resultados do seu partido, coma polo seu papel simb\u00f3lico e <\/span>contaminante<\/i><\/span>. Ata o moderado Gabilondo, intu\u00edndo o desastre, tendeulle pontes. Iglesias qu\u00e9ixase, en parte con raz\u00f3n, de ser obxecto dunha campa\u00f1a de acoso sen precedentes. Pero el mesmo creceu na escola do acoso, a agresi\u00f3n e o desprezo. Antes e despois dos escraches ao redor do seu chal\u00e9 en Galapagar, Iglesias protagonizou m\u00faltiples iniciativas agresivas. Sen remontarnos m\u00e1is atr\u00e1s na hemeroteca, lembren soamente aquela marabillosa rolda de prensa, inmediata \u00e1 s\u00faa primeira vitoria electoral, onde chega a insultar, cunha altiveza <\/span>mon\u00e1rquica<\/i><\/span>, ao mesmo partido co que dic\u00eda querer pactar. Se Iglesias se converteu no “chibo expiatorio” desta naci\u00f3n <\/span>cainita<\/i><\/span>, e non M\u00f3nica Garc\u00eda, foi porque el, martirizando a medio mundo, facilitou a fondo o labor do seu propio martirio. Ga\u00f1ou mesmo odios entre os seus. E hai que lembrar que xa antes, e incitados por el, houbo outros chibos expiatorios. \u00c9 tristemente exemplar o caso de Rita Barber\u00e1. Xa sabemos que non era perfecta, pero foi acosada e derrubada (incluso os seus <\/span>a <\/span>abandon<\/span>a<\/span>ron) ata ser empuxada \u00e1 morte. Busquen nalgunha esquina escondida o repaso que d\u00faas semanas antes da s\u00faa fin ded\u00edcalle Dani Mateo no programa de Wyoming. Cunha crueldade que lembra a unha execuci\u00f3n sumaria, asistiremos a uns minutos que xa fan presaxiar a s\u00faa morte. Esta naci\u00f3n est\u00e1 metida nun <\/span>guerracivilismo<\/i><\/span> (palabra que non existe en case ning\u00fan idioma) que non ten comparaci\u00f3n con case nada. Certa esquerda exquisita ten algo de responsabilidade niso. Non pode un queixarse de “crispaci\u00f3n” se antes, a\u00ednda que sexa con traxes impecables, sementou tanto odio.<\/span><\/span><\/p>\n

\"efe_20170707_145405882\"<\/a>Para terminar. Esta \u00faltima esquerda emp\u00e9\u00f1ase en esquecer un dos temas cruciais que deu unha proxecci\u00f3n <\/span>nacional <\/i><\/span>\u00e1s elecci\u00f3ns madrile\u00f1as. Tr\u00e1tase da cuesti\u00f3n da unidade do Estado: para non ofender, mellor non pronunciar a palabra “Espa\u00f1a”. Cos seus defectos, Guerra e Gonz\u00e1lez, Carrillo e Anguita, ti\u00f1an o Estado espa\u00f1ol na cabeza. O menosprezo ao que o someteu a ambici\u00f3n de poder de S\u00e1nchez, despois (hai que dicilo) de que o PP de Aznar e Rajoy lle preparasen amplamente o terreo, foi outra baza que a esquerda lle regalou a unha muller que non sente ningunha vergo\u00f1a de ser espa\u00f1ola. Ela, como mill\u00f3ns dos seus compatriotas, non est\u00e1 disposta a que esta vella realidade com\u00fan sexa tam\u00e9n “deconstru\u00edda”.<\/span><\/span><\/p>\n

P\u00f3dese imaxinar agora o sorriso despectivo do progresista medio diante destes argumentos elementais, que apenas te\u00f1en ideolox\u00eda pol\u00edtica e que son compatibles con outra esquerda. Unha esquerda forte, socialdem\u00f3crata ou non, pero libre da inercia medi\u00e1tica do sistema. Con todo, ese probable sorriso s\u00f3 anunciar\u00e1 a magnitude das derrotas que ve\u00f1en. Se a esquerda se empe\u00f1a en dilapidar o seu patrimonio popular e nacional, algu\u00e9n ter\u00e1 que facerse cargo do legado que ela xa non lembra. O m\u00e1is gracioso da situaci\u00f3n, e isto dificilmente ser\u00e1 reco\u00f1ecido por ningunha das partes, \u00e9 que Ayuso triunfou usando \u00e1 s\u00faa maneira unha aposta pola vitalidade e o optimismo, polo <\/span>arrojo<\/i><\/span> de vivir, que durante moito tempo foi unha insignia da esquerda. \u00c9 m\u00e1is ben deprimente que os seus herdeiros, neste progresismo de dese\u00f1o que quere gobernarnos, se limiten a encerrarse nun discurso endog\u00e1mico. Noutras palabras, que se limiten a ocultar a s\u00faa traiz\u00f3n \u00e1s urxencias populares coa repetici\u00f3n obsesiva de mantras de moda, sumados despois a unha memoria partidista do pasado.<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0Conmove a perplexidade progresista diante dos abafadores resultados madrile\u00f1os, pero este asombro depresivo prov\u00e9n en parte dun narcisismo cuxas lentes afumadas impiden ver o que \u00e9 obvio. Non s\u00f3 en Madrid, a xente est\u00e1 farta, moi cansa e querendo volver vivir.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,77],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13508"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13508"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13508\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13513,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13508\/revisions\/13513"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13508"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13508"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13508"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}