{"id":13638,"date":"2021-06-11T06:00:44","date_gmt":"2021-06-11T06:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13638"},"modified":"2021-06-10T07:57:55","modified_gmt":"2021-06-10T07:57:55","slug":"a-soidade-do-corredor-de-fondo","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13638","title":{"rendered":"A soidade do corredor de fondo"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/20187810.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-13640\" alt=\"20187810\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/20187810-221x300.jpg\" width=\"221\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/20187810-221x300.jpg 221w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/20187810.jpg 540w\" sizes=\"(max-width: 221px) 100vw, 221px\" \/><\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Unha das tarefas que me impuxen nos dous meses do confinamento foi a de recuperar a disciplina que practicara durante o maio de 1974, cando aquel r\u00e9xime desp\u00f3tico que por ent\u00f3n nos gobernaba e que tantos devotos a\u00ednda conserva entre n\u00f3s, me encerrou na cadea provincial de A Coru\u00f1a. De tal xeito foi as\u00ed que unha das actividades que levei a cabo consistiu en visionar algunhas das pel\u00edculas de cine cl\u00e1sico que me ti\u00f1an marcado ou impresionado no seu momento. Esta decisi\u00f3n levoume a revisar as cintas da mi\u00f1a curta pero ben escollida e coidada filmoteca. E removendo nos andeis bat\u00edn coa <em>Soidade do corredor de fondo<\/em>, unha cinta dirixida por Tony Richardson<!--more-->, estreada en Espa\u00f1a no 1968, e baseada na novela do mesmo t\u00edtulo de Allan Sitllitoe. Pasado un ano da revisi\u00f3n da pel\u00edcula, un extraordinario e rigoroso ensaio de Dionisio Ca\u00f1as (Tomelloso, Ciudad Real, 1949), titulado <em>Una patria llamada soledad<\/em>, publicado en FronteraD, conduciume outra vez ao filme do director brit\u00e1nico.<br \/>\nCando despois de moitos anos rebobinei a cinta, lembrei como a primeira vez que a visionara sa\u00edra do cine totalmente noqueado, noqueado polo seu violento e inesperado final (non hai un s\u00f3 tiro en toda a metraxe). Meses despois de estar pechados, cando xa podiamos pasear, andando polos arredores do r\u00edo que fende en d\u00faas a aldea de Cures, reflexionaba sobre a pel\u00edcula dic\u00edndome: &lt;\u00c9 evidente que nos momentos cruciais das nosas vidas sempre estamos s\u00f3s. E sen embargo, tam\u00e9n semella evidente que de ningunha maneira queremos estar s\u00f3s&gt;. E logo xurdiu a pregunta: &lt;Pero, \u00e9 que sabemos estar s\u00f3s? Non s\u00f3 \u00e9 posible que non saibamos, sen\u00f3n que ademais tam\u00e9n parece que queiramos e nin que sexa bo que esteamos sempre s\u00f3s&gt;. Ao mesmo tempo recordaches que hai xente solitaria. E tam\u00e9n que hai xente que se adica a sinalar con dedo acusador os solitarios coma se fosen &#8220;malos&#8221; ou &#8220;raros&#8221;. Mesmo os consideran &#8220;anormais&#8221;. Noutras palabras: falamos de lobos solitarios, de mandas de chacais, de manda de gregarios, de cordeiros fronte a ovellas &#8220;negras&#8221;, aquelas que tanto preocupaban ao noso Se\u00f1or.<br \/>\nRepasando a nosa longa noite de pedra de se\u00f1ardades inconfesables, lembras que ao longo da historia da humanidade t\u00e9\u00f1ense rexistrado diversas formas de soidade, moitas delas disimuladas. As\u00ed pois, hainas escollidas, impostas, exteriores e interiores; mesmo se ten falado dunha soidade sonora, ou de ferro ou tam\u00e9n labir\u00edntica. Non obstante, e pese a todo isto, o certo \u00e9 que case nunca queremos estar s\u00f3s. E mesmo por esta querencia case nunca queremos reco\u00f1ecer que \u00e1s veces estamos m\u00e1is &lt;solos que la Luna&gt;. E sen d\u00fabida tam\u00e9n \u00e9 verdade que necesitamos a se\u00f1ardade para alcanzar altos cumios da creatividade. Pensemos na soidade e austeridade do matrimonio Curie, ou na do matem\u00e1tico Gustave Galoise, na de m\u00fasicos como Beethoven ou Mozart ou na soidade voluntaria da poeta Emily Dickinson.<br \/>\nMais tales soidades son relativas, nunca absolutas. Pois, en definitiva, estamos encadeados a vivir acompa\u00f1ados. Queiramos ou non, sempre nos acompa\u00f1a algo ou algu\u00e9n: os nosos recordos, as cousas que nos rodean (libros, discos, moblaxe, ferramentas&#8230;), o ru\u00eddo do mundo. Acomp\u00e1\u00f1annos os mortos, os nosos e os dos outros, e os nosos pensamentos, que non se esquecen de n\u00f3s, nin cando estamos durmidos.<br \/>\nAs horas de (in)somnio que padezo nos amenceres dos \u00faltimos tempos acaban nas portas da reflexi\u00f3n matutina. Nese instante, unha fervenza de imaxes e sons impiden o regreso ao so\u00f1o reparador. Nese estado de inquietude, lembro o primeiro sentimento de soidade que viv\u00edn. De mozo, non era quen de estar s\u00f3, a\u00ednda que practicaba ou traballaba este sentimento cando me agochaba no faiado ou no h\u00f3rreo, onde pasaba horas en silencio e nunha relativa quietude. De adolescente en diante, en cambio, sempre \u00eda correndo dun sitio para o outro, especialmente a ra\u00edz do ingreso na Universidade. Cando crucei o umbral da vellez, ent\u00f3n atopei o m\u00e9todo para aprender a estar s\u00f3. Agora que a nosa sociedade desfruta e prima a velocidade, \u00e9 cando un valora a lentitude, mesmo a ximnasia de certa &#8220;quietude&#8221;. De feito, non hai moito tempo que un ten escoitado que a verdade, a velocidade e a \u00e9tica non son compatibles.<br \/>\n<a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/corredor-fondo-jaime-garcia-644x362.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-13641\" alt=\"corredor-fondo-jaime-garcia--644x362\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/corredor-fondo-jaime-garcia-644x362-300x168.jpg\" width=\"300\" height=\"168\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/corredor-fondo-jaime-garcia-644x362-300x168.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/corredor-fondo-jaime-garcia-644x362.jpg 644w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Xirando ao redor desta cuesti\u00f3n, veu ata a mi\u00f1a imaxinaci\u00f3n a pel\u00edcula de Tony Richardson, que, como xa se dixo, est\u00e1 baseada na novela do mesmo t\u00edtulo e relata, mediante o coidado recurso de imaxes de flash-back, a historia dun mozo raspi\u00f1eiro (Smith) internado ou reclu\u00eddo nun reformatorio (<em>Bordstal<\/em>) logo de ser arrestado por ter cometido un roubo nunha panadar\u00eda. Na s\u00faa reclusi\u00f3n o mozo amosa atesourar unhas excelentes cualidades como corredor de fondo campo a trav\u00e9s. Con motivo dun campionato brit\u00e1nico entre internados ou reformatorios, Smith enfr\u00f3ntase a un verdadeiro dilema e reto moral, un reto cuxo desenlace ning\u00fan dos que estabamos na sala ti\u00f1amos adivi\u00f1ado.<br \/>\nA carreira chegaba ao seu tramo decisivo con Smith destacado \u00e1 fronte dela. Contaba cunha considerable vantaxe sobre os seus inmediatos perseguidores. Cando faltaban poucos metros para a chegada \u00e1 li\u00f1a da meta, Smith parouse, e deixou ga\u00f1ar a outro rapazote coma el, pero dun centro distinto. \u00c9 consciente das consecuencias que, en forma de castigo, van recaer sobre el, por ter tomado unha decisi\u00f3n tan &#8220;soberana&#8221;.<br \/>\nNunha escena da carreira, o lagarteiro dise a si mesmo: &lt;Sab\u00edas que se sent\u00eda a soidade do corredor de fondo atravesando os campos, d\u00e1baste conta de que, no que a min respecta, este sentimento era a \u00fanica honestidade que en realidade hab\u00eda no mundo&gt;. A tenor disto, neste caso a se\u00f1ardade non \u00e9 un lastre, sen\u00f3n m\u00e1is ben un \u00e9xito e un xeito de consolidar a s\u00faa convicci\u00f3n de que a liberdade e a honestidade consigo mesmo (pese a ser un ladr\u00f3n) son valores que est\u00e1n por enriba de calquera recompensa que nos poida ofrecer a sociedade.<br \/>\nEsta \u00e9 \u00e9tica dun ladr\u00f3n. Pero \u00e9 unha \u00e9tica que outros moitos &#8220;decentes&#8221; non te\u00f1en, non pos\u00faen, ou que \u00e1s veces venden a s\u00faa honestidade por uns momentos de gloria ou polas migallas que caen da mesa redonda onde os grandes xefes e poderosos celebran o seu banquete polos beneficios obtidos, cada ano m\u00e1is suculentos. Talvez por isto, debamos, seguindo a proposta de Dionisio Ca\u00f1as, de aprender a estar s\u00f3s, a\u00ednda que vivamos rodeados de xente. Talvez sexa certo que a soidade \u00e9 a \u00fanica patria verdadeira que temos.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0Unha das tarefas que me impuxen nos dous meses do confinamento foi a de recuperar a disciplina que practicara durante o maio de 1974, cando aquel r\u00e9xime desp\u00f3tico que por ent\u00f3n nos gobernaba e que tantos devotos a\u00ednda conserva entre n\u00f3s, me encerrou na cadea provincial de A Coru\u00f1a. De tal xeito foi as\u00ed &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13638\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A soidade do corredor de fondo<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,18],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13638"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13638"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13638\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13642,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13638\/revisions\/13642"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13638"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13638"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13638"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}