{"id":1367,"date":"2014-05-31T08:16:04","date_gmt":"2014-05-31T08:16:04","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1367"},"modified":"2014-05-31T08:16:04","modified_gmt":"2014-05-31T08:16:04","slug":"syd-barrett-e-pink-floyd-da-luminosidade-a-escuridade","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1367","title":{"rendered":"Syd Barrett e Pink Floyd, da luminosidade \u00e1 escuridade."},"content":{"rendered":"

\"Syd_barrett\"<\/a>Gonzalo Trasbach.<\/strong><\/em> Unha historia cun luminoso comezo e un final escuro e tr\u00e1xico vive este ano un dobre aniversario. Hai vinte anos que o grupo musical Pink Floyd recolleu o seu instrumental, baixou a persiana e pechou o quiosco, logo dun longo per\u00edodo de 27 anos (1967-1994) e catorce discos, un amplo e variado cat\u00e1logo, que se abriu con The Pipper At The Gates Of Dawn<\/em> (1967), considerado por moitos como o mellor \u00e1lbum da s\u00faa carreira. Unha carreira que nos seus primeiros chanzos estivo iluminada e dominada polas composici\u00f3ns de Roger Keith \u201cSyd\u201d Barrett (Cambrige, 1946-2006), de quen tam\u00e9n neste 2014 se cumpren 40 anos da s\u00faa despedida do mundo, ao menos do s\u00f3nico, pois no 1970 gravou un pu\u00f1ado de fascinantes canci\u00f3ns, preciosos \u00e1tomos sonoros, que nos regalou en Barrett<\/em>, o seu disco hom\u00f3nimo producido por Gilmour e \u00faltimo da s\u00faa fugaz etapa en solitario.<\/p>\n

\"barrett\"<\/a>No mes de abril \u2013sempre o m\u00e1is cruel, segundo T.S. Elliot-, de 1968, Barrett foi oficialmente chimpado da formaci\u00f3n, na que David Gilmour entrou para substitu\u00edlo, ao parecer, marcado pola esquizofrenia causada por un desmesurado consumo de LSD, asunto ao que se ter\u00eda que engadir un trastorno bipolar. A traxectoria de Syd, que morreu o 7 de xullo do 2006 de c\u00e1ncro de p\u00e1ncreas, segundo se informou entonces, \u00e9 unha das m\u00e1is impactantes e rechamantes dentro da historia da m\u00fasica popular do s\u00e9culo XX, unha historia ideal para xogar entre o que foi e o que puido ser, sobre todo polo que atinxe \u00e1 pasaxeira e vulner\u00e1bel obra do bardo de Cambridge.<\/p>\n

Cando deixou a casa paterna para trasladarse a Londres, un mozo Syd, aprendiz de pintor, fundou Pink Floyd, a banda que apuntalou entre 1966 e 1967 os principios vitais da psicodelia underground<\/i> brit\u00e1nica. Tomando como referencias a literatura m\u00e1xica local, a retranca dos Kinks e a liberdade de formas do jazz, un torrencial Barret aporta a meirande parte das composici\u00f3ns do combo, ademais de introducir novos enfoques no uso da guitarra el\u00e9ctrica. Caben, ent\u00f3n, aqu\u00ed unhas cantas preguntas: Foi Syd un produto da \u00e9poca ou transcendeuna?, Foi un creador competente ou un improvisador?, Volveuse tolo ou a s\u00faa cordura era sinxelamente al\u00e9rxica ao negocio discogr\u00e1fico? As pos\u00edbeis respostas dependen do punto onde po\u00f1amos a historia. Existen varias e diferentes voces que se pronunciaron sobre estas cuesti\u00f3ns. David Gilmour dixo, por exemplo, que ter\u00eda composto case que todo o seu material antes de 1967. En cambio, outros falaron de que houbo unha evoluci\u00f3n e que as canci\u00f3ns m\u00e1is sentimentais e pechadas viron a luz trala s\u00faa ruptura con Pink Floyd.<\/p>\n

D\u00e1 igual. O certo \u00e9 que Barrett dominou no arranque do grupo con temas como Astronomy Domine<\/i>, onde desprega unha psicodelia impredic\u00edbel, e \u00e1 vez detallista. Pero os Pink Floyd liprepensantes tiveron unha vida moi breve, pois Syd derrubouse e ficou no foxo. \"A-Saucerful-of-Secrets\"<\/a>A s\u00faa participaci\u00f3n no segundo \u00e1lbum, A Saucerful Secrets <\/em>(1968), lim\u00edtase a unha peza: Jugband Blues<\/i>. Dende a\u00ed en diante David Gilmour entra en escena como guitarrista, e o protagonismo creativo desprazase cara ao c\u00ednico Roger Waters. Do desenfreo ba\u00f1ado en LSD pasouse a un rock c\u00f3smico groso, con expo\u00f1entes como Set The Controls For The Heart Of The Sun<\/i>, que buscaba unha est\u00e9tica do enigma asentada en ritmos tribais e \u00f3rganos fantasmais.<\/p>\n

Outro dos fitos do grupo chegou no 1970, xa sen Barrett: Atom Heart Mother<\/em>, un cruce de pompa e excentricidade, que antecede a Meddle <\/em>(1971), material voluminoso onde se insin\u00faa a inclinaci\u00f3n \u00e1 megaloman\u00eda, se ben, luce consistencia no prog-rock maquinal de One Of These Days <\/i>ou nos sinuosos 23 minutos de Echoes<\/i>, obra menor onde o grupo rebaixa as s\u00faas cobizas s\u00f3nicas. Paramos agora no The Dark Side Of Then Moon<\/em>, \u00e1lbum que, ademais dunha colecci\u00f3n de canci\u00f3ns, \u00e9 unha obra de enxe\u00f1er\u00eda electr\u00f3nica tecida na compa\u00f1a dun mozo Alan Parsons. Irrompen as\u00ed uns Pink m\u00e1is acces\u00edbeis, pois cambian o espesor espacial pola construci\u00f3n de maxestosos artefactos pop. Con Wish You Were Here<\/em>, dedicado a un Barret que de imprevisto presentouse no estudio de gravaci\u00f3n sen que ningu\u00e9n o reco\u00f1ecera, a causa da s\u00faa obesidade, abandeirado pola esmagadora Shine On Your Crazy Diamond<\/i>, e revestido dun nimbo de nostalxia alimentado polo botado de menos e \u00e1 vez esquecido Syd, entraron os Pink Floyd no seu longo declive, que vai dende Animals <\/em>(1977), The Wall<\/em> (1979) ata o ocaso que culminou no 1994 coa publicaci\u00f3n do mediocre e s\u00faper profesional The Division Bell<\/em>s, \u00faltimo disco en estudio dun grupo que Waters xa abandonara once anos antes, a\u00ednda que volveu xuntarse con Gilmour, Mason e Wright o 2 de xullo do 2006 con motivo do concerto Live8, en Londres.<\/p>\n

\"Pink_Floyd_The_Division_Bell\"<\/a>A tortuosa historia comezou co enorme influxo dun Barrett a quen admiraban David Bowie, Eno, Page\u2026 e ao que Kevin Ayers dedicou Oh! Wot A Dream<\/i>, peza afastada da ampulosidade de Wish You Were Here<\/i>. A\u00ednda hoxe en d\u00eda, Syd \u00e9 un sistema de ecuaci\u00f3ns con varias inc\u00f3gnitas e so\u00f1os frustrados: as maquetas que lle enviou a Joe Boyd (que este perdeu no 1967), as gravaci\u00f3ns en directo que a\u00ednda se gardan, certas cintas en 8 mm de Jimi Hendrix e David Mason, onde el aparece, os diarios de xuventude que el mesmo queimou. Por que destru\u00eda os seus cadros despois de fotografalos…? Pero agora xa nada importa. S\u00f3 importa que o misterio da s\u00faa m\u00fasica, da s\u00faa est\u00e9tica, segue fascinando corenta anos despois de que caera derrubado coma por un l\u00f3strego na cuneta sen sequera soltar un suspiro.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach. Unha historia cun luminoso comezo e un final escuro e tr\u00e1xico vive este ano un dobre aniversario. Hai vinte anos que o grupo musical Pink Floyd recolleu o seu instrumental, baixou a persiana e pechou o quiosco, logo dun longo per\u00edodo de 27 anos (1967-1994) e catorce discos, un amplo e variado cat\u00e1logo, … Seguir lendo Syd Barrett e Pink Floyd, da luminosidade \u00e1 escuridade.<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[18,8],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1367"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1367"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1367\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1374,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1367\/revisions\/1374"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}