{"id":13695,"date":"2021-09-04T06:00:10","date_gmt":"2021-09-04T06:00:10","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13695"},"modified":"2021-08-30T11:56:00","modified_gmt":"2021-08-30T11:56:00","slug":"vivir","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13695","title":{"rendered":"Vivir"},"content":{"rendered":"

\"descarga\"<\/a>\u00d3scar Reboiras.\u00a0<\/strong><\/em>Poucas veces tiven unha sensaci\u00f3n as\u00ed: avanzar polas p\u00e1xinas dun libro coa placidez dunha mar en calma a comezos de xullo e, de s\u00fapeto, faltarme o alento, sentir na boca do est\u00f3mago unha pu\u00f1ada que me desgarraba e me retorc\u00eda as entra\u00f1as. Por iso quero falar de\u00a0Los chicos de la Nickel<\/i>, de Colson Whitehead. Por iso e porque estes d\u00edas volv\u00edn ter ese resaibo amargo.\u00a0<\/span>Lembreime do libro nada m\u00e1is ver as noticias. En distintos internados cat\u00f3licos de Canad\u00e1 apareceron m\u00e1is de 1.000 tumbas sen nome de cativos ind\u00edxenas. Calculan que esa cifra se pode multiplicar por seis. N\u00fameros aterradores que ocultan s\u00f3 parte dun drama atroz, porque separaron a m\u00e1is de 150.000 nenos das s\u00faas familias. Si, a rapaces indios aos que se lles supo\u00f1\u00edan costumes un tanto salvaxes. Que mellor que endereitalos apart\u00e1ndoos da s\u00faa cultura, tirarlles das orellas ou lavarlles a boca con xab\u00f3n se empregaban a s\u00faa lingua, obrigalos a falar ingl\u00e9s ou franc\u00e9s e convertelos ao cristianismo.<\/span><\/p>\n

Semella unha novela de ciencia ficci\u00f3n ou algo propio de hai s\u00e9culos, pero estamos a falar dunha pr\u00e1ctica que rematou en 1998. Cos nenos incluso\u00a0chegaron a realizar experimentos de nutrici\u00f3n<\/span><\/a>, consistentes basicamente en alimentalos co m\u00ednimo e que pasasen fame.<\/span><\/p>\n

Todo isto, como digo, tr\u00f3uxome \u00e1 memoria o libro de Colson Whitehead. Leo moito\u00a0thriller<\/i>\u00a0e moita novela negra, co cal non \u00e9 o tipo de obra que de boas a primeiras me chame. Menos mal que a\u00ed est\u00e1 Celia, da librar\u00eda Ben de Rianxo, para salvarme de tanta literatura de evasi\u00f3n e ofrecerme outra m\u00e1is coidada, m\u00e1is elaborada e tan ou m\u00e1is inquietante que a dunha novela negra. Porque\u00a0Los chicos de la Nickel<\/i>\u00a0\u00e9 unha novela tan sutil e tan fermosa ao inicio, que a labazada posterior, por moito que a agardaba, me deixou coa cara abaneando.<\/span><\/p>\n

\"Colson<\/a>E o caso \u00e9 que Whitehead escapa do f\u00e1cil. A novela est\u00e1 baseada nun reformatorio de Florida no que atoparon en 2014 (si, non hai tanto) os corpos de 80 mozos soterrados no xard\u00edn. Eu de seguro que ser\u00eda m\u00e1is macabro, que me parar\u00eda nos detalles, que crear\u00eda frases centradas nos sentimentos e nas sensaci\u00f3ns das v\u00edtimas… Pero por sorte Whitehead \u00e9 un escritor con clase. Detense o xusto e o necesario no peor do ser humano. Contense moito en determinados momentos e f\u00e1lanos sobre todo de Elwood Curtis, un bo estudante que vive coa s\u00faa avoa pero ao que meten nun internado. \u00a0En concreto na Nickel, onde separan os alumnos brancos dos negros (estamos na d\u00e9cada dos 60) e onde os castigos e as desaparici\u00f3ns dos rapaces est\u00e1n \u00e1 orde do d\u00eda.<\/span><\/p>\n

Non vou afondar m\u00e1is na obra. Creo que o mellor \u00e9 transcribir algunhas frases:<\/span><\/p>\n