{"id":14078,"date":"2021-12-16T06:00:13","date_gmt":"2021-12-16T06:00:13","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14078"},"modified":"2021-12-13T07:58:59","modified_gmt":"2021-12-13T07:58:59","slug":"ava-a-muller-na-sombra-da-lenda","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14078","title":{"rendered":"Ava: a muller na sombra da lenda"},"content":{"rendered":"

\"Ava_Gardner_Show_Boat_1951\"<\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Segundo conta a lenda, foron moitos os homes que pasaron pola vida de Ava Gardner: <El animal m\u00e1s bello del mundo>, como afirmou no seu d\u00eda Ernest Heminway. O seu paso por Espa\u00f1a foi t\u00f3rrido e ateigado de esc\u00e1ndalos, soados esc\u00e1ndalos con luz e taqu\u00edgrafos. Chegou para rodar unha pel\u00edcula, pero o noso pa\u00eds enganchouna coma un chute nas veas. Neste sentido dixo nunha ocasi\u00f3n: <Me encanta Espa\u00f1a, porque se parece a m\u00ed. Es violenta, rural y caprichosa>.\u00a0Ava veu ao mundo nunha pequena vila de Carolina do Norte (USA) na alta noite dun 24 de decembro de 1922. De seguir entre n\u00f3s acadar\u00eda os 99 anos o vindeiro d\u00eda de Noiteboa. Unha pulmon\u00eda levouna ao cemiterio un 25 de xaneiro de 1990 (vai facer 32) en Londres, onde se refuxiou nos \u00faltimos tempos da s\u00faa vida para, entre outras moitas cousas, eludir a presi\u00f3n fiscal espa\u00f1ola.<\/p>\n

A construci\u00f3n do mito arrincou en Nova York. A filla m\u00e1is pequena dunha familia pobre de seis irm\u00e1ns, comezou a fumar con oito anos de idade, talvez por influencia da actividade profesional dos seus pais, que cultivaban tabaco e algod\u00f3n nas s\u00faas terras. A\u00ednda que se puxo a estudar para chegar a ser secretaria, a s\u00faa vida experimentou un xiro copernicano cando con 15 abr\u00eds viaxou a Manhattan para visitar a s\u00faa irm\u00e1 m\u00e1is vella. O home desta ti\u00f1a un pequeno estudo fotogr\u00e1fico na famosa Quinta Avenida da Grande Maz\u00e1. O seu cu\u00f1ado f\u00edxolle varias fotos e colgounas na vidreira do escaparate. Era a foto en branco e negro dunha moza campesi\u00f1a, na que non se lle apreciaba a cor verde lim\u00f3n, como dir\u00eda Lorca, dos ollos, ou tam\u00e9n das esmeraldas que tanto lle gustaban e que perd\u00eda constantemente nas noites de troula.<\/p>\n

A\u00ednda as\u00ed, un cazatalentos da Metro-Goldewyn-Meyer viuna e non parou de buscala ata atopar a moza campesi\u00f1a, que un par de anos despois, tras realizar con \u00e9xito unha proba, asinou un contrato de sete coa produtora de Hollywood. As\u00ed arrincou a carreira cara \u00e1 c\u00faspide da mitolox\u00eda (e da soidade?). Pero detr\u00e1s e \u00e1 sombra da diva sempre estivo a muller e tam\u00e9n unha grande actriz, o que poucos souberon apreciar. Ao parecer polas s\u00faas veas nunca deixou de flu\u00edr un r\u00edo de odio e amor cara \u00e1 s\u00faa profesi\u00f3n.<\/p>\n

\"Ava-Gardner-y-los-hombres-e1541087505588-768x506\"<\/a>Na s\u00faa dilatada carreira art\u00edstica participou en 50 pel\u00edculas nos 44 anos de actividade. Na s\u00faa traxectoria vital casou tres veces. Os dous primeiros matrimonios, d\u00faas estrelas fugaces: estivo un ano co c\u00f3mico Mickey Rooney, amigo de Frank Sinatra, e outro co rei do clarinete, Artie Shaw. No 1952 casou con Sinatra. A\u00ednda que tampouco estiveron moito tempo xuntos, tardaron seis anos en divorciarse. A relaci\u00f3n resultou t\u00f3xica, tormentosa, brutal, apaixonada, mesmo violenta e con episodios de agresi\u00f3ns mutuas. Con todo, con Frankie foi co \u00fanico con quen mantivo unha relaci\u00f3n de amizade a\u00ednda que s\u00f3 fose a trav\u00e9s do tel\u00e9fono.<\/p>\n

Nese mesmo ano veu a Espa\u00f1a para filmar Pandora y el Holand\u00e9s Errante<\/i>. Tossa de Mar, na costa Brava, era o lugar. Pero para ela o territorio espa\u00f1ol vai resultar definitivo (\u00e9 o ceo e o inferno \u00e1 vez): os bares infinitos, os tablaos<\/i> xitanos, noites de carallada at\u00e9 o amencer, os touros, pero sobre todo os toureiros, como Mario Cabr\u00e9 e Lu\u00eds Miguel Domingu\u00edn. Na noite madrile\u00f1a beb\u00eda ata emborracharse, toureaba autos pola Castellana e cando regresaba ao hotel fac\u00edao no cami\u00f3n do lixo. E todo isto era \u00e1 vista de todos, sen segredos, se sentir a m\u00e1is m\u00ednima vergo\u00f1a. Sa\u00eda todo na prensa, cunha sinceridade alucinante, soberbia, pasmosa.<\/p>\n

Sinatra, que non levaba precisamente a vida dun monxe cartuxo, cego de ira e celos, viaxou a Espa\u00f1a para rescatala. Pero ela sempre retornaba. No 1955 tivo unha casa en La Moraleja, un espazo de xolda, de festa continua, aberto at\u00e9 o alborexar. Cando baixou para o centro da capital empezou unha campa\u00f1a contra ela, para desprestixiala. Ao parecer, mesmo foi vetada a s\u00faa entrada no hotel Ritz. No 69, deixou Madrid para instalarse en Londres.<\/p>\n

Segundo se conta, \u00e9 totalmente certo que pola s\u00faa cama pasaron non s\u00f3 moitos homes, sen\u00f3n que mesmo divos do cinema coma Burt Lancaster, Clark Gable, Robert Taylor, Gregory Peck, Robert Mitchum\u2026Pero tense dito que tam\u00e9n odiaba os seus homes, aos que cualificaba de diversi\u00f3ns pasaxeiras: <eses tipos que pululan a mi alrededor>, dic\u00eda, eses homes que nunca a libraron do seu crecente temor \u00e1 morte, do medo \u00e1 morte en soidade. Era neses intres de angustia cando acud\u00eda a Sinatra, o \u00fanico home no que confiaba.<\/p>\n

Amaba a noite con loucura: <Cari\u00f1o, es que cuando se pone el sol, me siento, no s\u00e9, m\u00e1s despierta>. Na Espa\u00f1a todo transcorreu dun xeito t\u00f3rrido, ardente, desmesurado para Ava. Chegaron a chamarlle de todo: destrozamatrimonios, harp\u00eda, demon\u00edaca\u2026>. Os interesados poden atopar en Beberse la vida. Ava Gardner en Espa\u00f1a<\/i>, o libro de Marcos Ord\u00f3\u00f1ez, estas e outras moitas an\u00e9cdotas nas que se veu envolta no territorio espa\u00f1ol aquela muller que tem\u00eda durmir soa e buscaba corpos coma salvavidas.<\/p>\n

\"ava-gardner-y-frank-sinatra<\/a>Pero si que era coma o alcume que lle endosaron quen non a tragaban: \u201cA loba\u201d. \u00c9rao no \u00e1mbito sentimental e sexual, pero tam\u00e9n era capaz de ser unha \u201cbesta\u201d da interpretaci\u00f3n. Recordan La noche de la iguana<\/i>, onde ti\u00f1a en fronte a Richard Burton e onde encarnaba a Maxine, a dona do desartellado hotel no que habitan as almas solitarias de Tennesse Williams? Pois ben, neste filme, coma as\u00ed mesmo en Mogambo<\/i>, xunto a Clark Gable e Grace Kelly, demostra que \u00e9 unha actriz que reborda talento: o seu suave dobre ment\u00f3n, as s\u00faas rotundas cadeiras, un ombro ao descuberto, o sorriso acedo da muller que sabe vai seguir fodendo a\u00ednda que non sexa con quen desexa, con quen querer\u00eda.<\/p>\n

<\/a> Despois de divorciarse de Sinatra nunca volveu casar. Antes de morrer, no seu retiro de Londres, escribiu as s\u00faas memorias, que acababan as\u00ed: <Porque la verdad, encanto, he disfrutado de mi vida>. Cando unha vez preguntaron a Sinatra, que faleceu oito anos m\u00e1is tarde, por ela s\u00f3 contestou: <La llevo en la sangre>. Digan o que digan, todo isto d\u00e1 forma a unha muller afouta, denodada, contraditoria. Dotada dunha sensualidade e unha intelixencia pouco frecuentes, pero que, sen d\u00fabida, soubo aproveitar ao m\u00e1ximo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach.\u00a0Segundo conta a lenda, foron moitos os homes que pasaron pola vida de Ava Gardner: <El animal m\u00e1s bello del mundo>, como afirmou no seu d\u00eda Ernest Heminway. O seu paso por Espa\u00f1a foi t\u00f3rrido e ateigado de esc\u00e1ndalos, soados esc\u00e1ndalos con luz e taqu\u00edgrafos. Chegou para rodar unha pel\u00edcula, pero o noso pa\u00eds … Seguir lendo Ava: a muller na sombra da lenda<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,18],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14078"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14078"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14078\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14082,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14078\/revisions\/14082"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14078"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14078"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14078"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}