{"id":14164,"date":"2022-01-14T06:00:53","date_gmt":"2022-01-14T06:00:53","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14164"},"modified":"2022-01-04T08:28:36","modified_gmt":"2022-01-04T08:28:36","slug":"unha-novela-xuvenil-que-nos-abre-as-portas-ao-teatro","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14164","title":{"rendered":"Unha novela xuvenil que nos abre as portas ao teatro"},"content":{"rendered":"

\"A<\/a>Pilar Sampedro.\u00a0<\/strong><\/em>Sucede, \u00e1s veces, onde menos o esperas, aparece unha achega interesante. Ler A s\u00edndrome de Bergerac. Unha comedia heroica<\/i> levoume a pensar nesas experiencias teatrais que te\u00f1en lugar nas escolas, tanto en primaria como en secundaria. Pr\u00e1cticas teatrais que escritores tan reco\u00f1ecidos como Fina Casalderrey (Recursos teatrais para a expresi\u00f3n dram\u00e1tica na escola<\/em>) ou Xos\u00e9 Agrelo (O xogo dram\u00e1tico (de, con, por, para nenos)<\/i>) puxeron por escrito, para axudar os compa\u00f1eiros e compa\u00f1eiras a traballar co texto dram\u00e1tico e levalo \u00e1 escena. Pensaba nos esforzos por levar o teatro \u00e1s aulas e a representaci\u00f3n das obras ao contexto social que rodea o centro educativo. Acord\u00e1bame das mostras de teatro intercentros coma as que leva a cabo o concello de Santiago, o de Muros en homenaxe a Agrelo ou o d\u00b4A Estrada na honra de Olimpio Arca, incluso aquel que nos principios dos oitenta puxera en p\u00e9 Avil\u00e9s de Taramancos dende a Asociaci\u00f3n Cultural Catavento.<\/p>\n

Centr\u00e1ndonos na novela citada que v\u00e9n sendo a primeira obra xuvenil de <\/i>Pablo Guti\u00e9rrez, teremos que dicir que resultou ganadora do premio Edeb\u00e9 de Literatura Xuvenil e iso facilitou a s\u00faa traduci\u00f3n ao galego. En primeira persoa, unha moza rememora o ano no que comeza bacharelato. Nese curso todo vai xirar ao redor dun gran nariz, o de Cirano. Porque se trata dun libro sobre adolescentes, das amizades que se pensaban para toda a vida, dos primeiros amores, do grupo de instituto e unha profesora de literatura universal que os conduce ao teatro: organizar a compa\u00f1\u00eda, facer os arranxos que correspondan e montar a obra.<\/p>\n

Daquela, eu recollo os postulados desa docente: \u201cO teatro non \u00e9 nada m\u00e1is ca unha convenci\u00f3n, unha mentira aceptada polas d\u00faas partes… Un acordo entre os espectadores e a compa\u00f1\u00eda: Os actores finxen<\/i> que est\u00e1n nun xard\u00edn e os espectadores finxen <\/i>que o cren. Unha cadeira de madeira conv\u00e9rtese nun trono se o protagonista di \u201caqu\u00ed est\u00e1 o trono de Dinamarca\u201d. \u00c9 o pacto da ficci\u00f3n. Pensa nas pelis de superheroes, non ten sentido ning\u00fan que un t\u00edo se enfade e se transforme nun xigante verde, va que non?; pero ti sentas no cine e crelo durante un par de horas, porque decides entrar no xogo. Nos anfiteatros da antiga Grecia non hab\u00eda decorados nin vestiario. Se un personaxe levaba espada, era un soldado. Se levaba coroa, era un rei. Se o coro dic\u00eda que o heroe acababa de chegar \u00e1s beiras de Corinto, ent\u00f3n o proscenio convert\u00edase nunha praia de Corinto, sen m\u00e1is. E o mesmo ocorr\u00eda no teatro de Plauto, de Lope, de Shakespeare, de Racine… Cres que a compa\u00f1\u00eda de Shakespeare se esforzaba por recrear Verona en Romeo e Xulieta<\/i>? Ou Escocia en Macbeth<\/i>? En absoluto. Ti\u00f1an un s\u00f3 decorado que val\u00eda para todo! O vestiario de Romeo ser\u00eda o mesmo que o de Orsino e o de Otelo; os actores pagaban os seus propios traxes, que eran car\u00edsimos, e creme, prefer\u00edan gastar os cartos en cervexa antes que nun xastre… O realismo, a necesidade de que unha obra \u201creproduza\u201d a \u00e9poca e o lugar, \u00e9 unha moda recente, algo propio de finais de XIX, \u00e9 dicir, de antonte, en termos hist\u00f3ricos… (…) Se ti podes crer, por un momento, que es a ama de cr\u00eda dunha dama francesa, os espectadores tam\u00e9n o far\u00e1n\u201d.<\/p>\n

O teatro, ese x\u00e9nero marabilloso que ademais de literatura \u00e9 espect\u00e1culo, implica un esforzo que os adolescentes poden enfrontar cando se empe\u00f1an, pero sen sufrir, porque tal como lembra a profesora, hai unha famosa frase que o coloca todo no seu sitio: \u201dO teatro \u00e9 unha sucesi\u00f3n de obst\u00e1culos que conduce a un inminente desastre, pero que sempre acaba ben\u201d. Porque existe a maxia, tal como afirma unha das rapazas \u201cEu creo na maxia. Sempre crin. As fadas morren se non cres nelas. Non me miredes as\u00ed, pens\u00e1deo. \u00c9 unha frase moi profunda\u201d.<\/p>\n

E quero rematar coa conclusi\u00f3n da narradora: \u201cE caio na conta de que cyran-o-nariz <\/i>\u00e9 un fermoso pal\u00edndromo fon\u00e9tico, un feitizo imbatible. \u00c9 maxia, porque as palabras son unha fonte inesgotable de maxia, capaces de infrinxir dano, e de reparalo\u201d.<\/p>\n

As\u00ed me gusta que acuda a min a obra, coas s\u00faas verbas lev\u00e1ndome dun a outro escenario, dun a outro di\u00e1logo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pilar Sampedro.\u00a0Sucede, \u00e1s veces, onde menos o esperas, aparece unha achega interesante. Ler A s\u00edndrome de Bergerac. Unha comedia heroica levoume a pensar nesas experiencias teatrais que te\u00f1en lugar nas escolas, tanto en primaria como en secundaria. Pr\u00e1cticas teatrais que escritores tan reco\u00f1ecidos como Fina Casalderrey (Recursos teatrais para a expresi\u00f3n dram\u00e1tica na escola) ou … Seguir lendo Unha novela xuvenil que nos abre as portas ao teatro<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[9,69,11],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14164"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14164"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14164\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14166,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14164\/revisions\/14166"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14164"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14164"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14164"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}