{"id":14241,"date":"2022-02-07T06:00:05","date_gmt":"2022-02-07T06:00:05","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14241"},"modified":"2022-02-03T11:36:24","modified_gmt":"2022-02-03T11:36:24","slug":"da-outra-banda-da-ponte-de-brooklyn","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14241","title":{"rendered":"Da outra banda da ponte de Brooklyn"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_14242\" aria-describedby=\"caption-attachment-14242\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignright\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/puenteweb.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-14242\" alt=\"A ponte americana, tras da que parecen vigas de batea.\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/puenteweb-300x168.jpg\" width=\"300\" height=\"168\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/puenteweb-300x168.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/02\/puenteweb.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-14242\" class=\"wp-caption-text\">A ponte americana, tras da que parecen vigas de batea.<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\" data-gtm-vis-recent-on-screen-39289916_263=\"1580\" data-gtm-vis-first-on-screen-39289916_263=\"1580\" data-gtm-vis-total-visible-time-39289916_263=\"100\" data-gtm-vis-has-fired-39289916_263=\"1\"><em><strong>Oliveira Casal.\u00a0<\/strong><\/em>Algunhas ma\u00f1\u00e1s, de cando en vez, abrimos os ollos \u00e1 paisaxe. Como se non tivese estado a\u00ed o d\u00eda anterior. Como se algu\u00e9n ama\u00f1ase para n\u00f3s un decorado. A luz ilumina e configura o mundo. Como vampiros que descorren o pano da morte, miramos o universo con ollos novos.<!--more-->Preg\u00fantome a\u00ednda quen nos escribe, quen nos encadra na panor\u00e1mica de cada secuencia. A paisaxe \u00e9 unha personaxe m\u00e1is nas ficci\u00f3ns literarias e no cinema. Nalgunhas, a protagonista. Son as denominadas novelas ou pel\u00edculas de atmosfera. O espazo er\u00edxese nunha influencia baixo a que os protagonistas \u2014e o propio lector ou espectador\u2014 deambulan e toman decisi\u00f3ns.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Vestindo a trama, axudados da m\u00fasica e dos silencios, os elementos da natureza \u2014tam\u00e9n as paraxes urbanas\u2014 constr\u00faen o espazo psicol\u00f3xico. O vento asubiando aseitante nas p\u00f3las das \u00e1rbores, as augas turbulentas no incesante correr por unha canle a piques de ser sobrepasada, o sons dun mundo vexetal que se quebra cos pasos invisibles dunha ameaza invisible. Materialidades que son argucias do realizador na posta en escena, na busca dun ritmo metaf\u00edsico agoniante. O Cabalo de Torino. Dureza erma do contorno traducindo as emoci\u00f3ns, a desolaci\u00f3n radical dun ser humano desprotexido ante a hostilidade dun mundo sen deuses, dese\u00f1ado para conter o peso da eternidade en cada instante.<\/p>\n<div id=\"PL_ad_Roba2Mobile\" style=\"text-align: justify;\"><strong>Ser pensante<\/strong><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">Pode unha marioneta so\u00f1ar? Acaso, se cre que so\u00f1a, non deixa xa de ser un obxecto para converterse nun ser pensante? O espazo paisax\u00edstico da xornada anterior dese\u00f1a os nosos programas on\u00edricos cada noite. Basta con pensar nunha senda fluvial na entrada da r\u00eda, con ver a imaxe dun mans\u00edo nun anuncio na beira da estrada ou na pantalla do ordenador ou da televisi\u00f3n.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Esa noite, algo de n\u00f3s transitar\u00e1 polo verxel ed\u00e9nico desde o que a tribo planeou o asalto \u00e1 civilizaci\u00f3n. O azul intenso nas ondas, as corredoiras polas bra\u00f1as de n\u00e9boa e as toxeiras. O fuci\u00f1o e o cami\u00f1ar das zocas das avoas abr\u00edndose paso entre a hostilidade e a exhuberancia. O verde hipn\u00f3tico nas ondas perimetradas no solpor polas luces desta e da outra banda. Os animais son xente, as \u00e1rbores, as nubes e a herba que medra no cemiterio son xente. Dersu Urzala.<\/p>\n<div id=\"PL_ad_Roba3Mobile\" style=\"text-align: justify;\"><strong>Mundo real<\/strong><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">Nestes tempos que xa son o futuro para a mi\u00f1a e para as anteriores xeraci\u00f3ns, a paisaxe ext\u00ednguese da vida humana. Metaverso, mundos virtuais zugando no cerebro. Her. Para os homes e mulleres do porvir, a vida de diario xa non acontecer\u00e1 no que chamamos mundo real.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Esta noite volverei so\u00f1ar que pola corredoira do Tarreo, entre vigas de batea, chego \u00e1 ponte de Brooklyn. \u00c9 s\u00f3 cruzala e xa estou nas antigas pistas do Colexio P\u00fablico Castelao de Rianxo.<\/p>\n<div id=\"PL_TEXTO_DETALLE_ad_Roba4Mobile\" style=\"text-align: justify;\">Xogarei cos nenos da mi\u00f1a quinta. E, de entre as augas da alegr\u00eda, xurdir\u00e1 cami\u00f1ando cara a min meu av\u00f3 Alejandro, o Reituxo. Sorrir\u00e1 e levantar\u00e1 a man dereita, na que me trae o bocadillo. Correrei a abrazalo. Direille que non deixei de querelo nin de acordarme del nin un s\u00f3 d\u00eda da mi\u00f1a vida adulta. E sentarei collendo coa tenrura toda do mundo a s\u00faa man, escoit\u00e1ndolle contos de canteiros e redeiras, mentres saboreo os bocados da paisaxe da mi\u00f1a infancia.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Oliveira Casal.\u00a0Algunhas ma\u00f1\u00e1s, de cando en vez, abrimos os ollos \u00e1 paisaxe. Como se non tivese estado a\u00ed o d\u00eda anterior. Como se algu\u00e9n ama\u00f1ase para n\u00f3s un decorado. A luz ilumina e configura o mundo. Como vampiros que descorren o pano da morte, miramos o universo con ollos novos.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,32,9,50],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14241"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14241"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14241\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14244,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14241\/revisions\/14244"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}