{"id":14435,"date":"2022-03-26T06:00:45","date_gmt":"2022-03-26T06:00:45","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14435"},"modified":"2022-03-21T08:22:31","modified_gmt":"2022-03-21T08:22:31","slug":"o-bico-de-anton-chejov","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14435","title":{"rendered":"O bico, de Anton Ch\u00e9jov"},"content":{"rendered":"

\"el<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong>Quixo imaxinala durmida. A xanela da alcoba aberta de pau a pau; as verdes ramas que se asomaban a ela; o frescor da ma\u00f1\u00e1; o aroma dos \u00e1lamos, das lilas e das rosas; unha cama e unha cadeira, e sobre esta o murmurante vestido da noite anterior.<\/i><\/p>\n

Unha andori\u00f1a non fai ver\u00e1n<\/i>, d\u00edxose, pero aqu\u00ed un s\u00f3 bico accidental -e non precisamente na boca, en contra do que suxire a portada desta edici\u00f3n- cambia durante meses unha vida an\u00f3dina, arrinc\u00e1ndoa do seu tedio e a s\u00faa tristeza. Non ser ningu\u00e9n aparece neste conto de Ch\u00e9jov a condici\u00f3n para desexalo e so\u00f1alo todo, para imaxinalo todo. Como noutra versi\u00f3n daquela vella sentenza que alg\u00fans repetimos cen veces: “Ti quixeches un mundo, por iso telo todo e \u00e1 vez non pos\u00faes nada”.<\/p>\n

Sen amor, sen terra e sen esposa, sen car\u00e1cter nin unha estratexia m\u00ednima de forza e amor propio, Riab\u00f3vich non \u00e9 ningu\u00e9n. E s\u00e1beo. Ch\u00e9jov non deixa de pintarnos a versi\u00f3n moderna dunha vella historia, o mundo visto por un pobre home, pr\u00f3ximo \u00e1s visi\u00f3ns do idiota. Se a contorna humana e natural do noso protagonista aparece cun luxo infinito de detalles, \u00e1s veces pr\u00f3ximos \u00e1 precisi\u00f3n do insomnio, \u00e9 debido \u00e1 debilidade de Riab\u00f3vich, a unha inseguridade conx\u00e9nita que o fai sensible a calquera cambio, calquera accidente. Ten graza que o home m\u00e1is infeliz do mundo, e non os seus s\u00f3lidos compa\u00f1eiros de milicia, sexa o home bicado accidentalmente por unha muller desco\u00f1ecida que se asemella \u00e1 ilusi\u00f3n. O feito de que a ela xamais se lle vexa o rostro, nin el poida imaxinalo, poder\u00eda indicar que a fortuna, como a desgraza, chega cun sentido imposible de anticipar. O ser humano \u00e9 un xoguete en mans do azar, e o \u00fanico que podemos facer \u00e9 estar \u00e1 altura das continxencias. En contra do esperado, pola s\u00faa historia pusil\u00e1nime en gran parte do conto, o noso protagonista finalmente est\u00e1 a esa altura. Veremos como ao final se refai, ao bordo da afouteza e contrari\u00e1ndoo.<\/p>\n

Soamente a lectura de El caramillo<\/i>, coas s\u00faas premonici\u00f3ns enormemente avanzadas dunha destruci\u00f3n da natureza, xa nos indica que estamos nun pa\u00eds sorprendente, que combina a pervivencia de restos de servidume medieval cunha cultura refinada de vangarda. Grazas \u00e1 estupidez sectaria da direcci\u00f3n cultural estadounidense, hoxe ignoramos por completo a Rusia e, o pouco que sabemos, d\u00e1nos medo. Pero durante moito tempo os rusos foron para Occidente, cambiando a nosa literatura e o noso teatro, unha sentimentalidade que pasa directamente \u00e1 cabeza, case sen filtros. A relaci\u00f3n dos rusos coa entrop\u00eda terreal \u00e9 incomparable. \"el<\/a>Rusia sempre nos inquietar\u00e1 aos que vivimos do outro lado do Dni\u00e9per, empe\u00f1ados como estamos en que as emoci\u00f3ns non leven o mando. O autor de El caramillo<\/i>, El t\u00edo Vania<\/i>, Tres hermanos<\/i> e El jard\u00edn de los cerezos<\/i> del\u00e9itanos hoxe cun conto cl\u00e1sico e \u00e1 vez pouco menos que incomprensible. Para unha mente occidental de hoxe en d\u00eda o primeiro que chama a atenci\u00f3n \u00e9 esta Rusia tan complexa, con terratenentes, belas se\u00f1oritas ricas e bastos oficiais que deambulan entre axudantes e lacaios. Pero estamos a finais do s\u00e9culo XIX, e Francia ou Alema\u00f1a -non digamos Inglaterra, Espa\u00f1a ou Italia- non deb\u00edan de ser tan distintas en canto \u00e1s duras diferenzas de clase.<\/p>\n

Despois, pode haber outra cuesti\u00f3n que hoxe non entenderemos facilmente, pero constitu\u00edu ata onte unha antiga saga. Con todos os seus crimes humanos, tam\u00e9n coas s\u00faas “incursi\u00f3ns donxoanescas polos arrabaldes”, os militares son coma todos n\u00f3s, seres atormentados pola traves\u00eda dun mundo que non entenden.<\/p>\n

O flu\u00edr das augas, os cambios das nubes no ceo son neste conto case tan incomprensibles coma os humanos. Ch\u00e9jov ap\u00e1rvanos un pouco cunhas descrici\u00f3ns naturais enfermizamente sensibles, cunha contorna de r\u00edos, prados, isbas<\/i> e bidueiros intensamente espiritualizados. \u00c1 vez, como bo m\u00e9dico rural que \u00e9, Ch\u00e9jov mant\u00e9n unha minuciosa atenci\u00f3n psicol\u00f3xica \u00e1s variaci\u00f3ns an\u00edmicas do ser humano, mulleres e homes. A anatom\u00eda \u00e9 o destino, dir\u00e1 despois Freud. As mulleres aparecen tam\u00e9n moi espiritualizadas, case coma un s\u00edmbolo da perfecci\u00f3n que nos falta aos homes. Con excepci\u00f3ns, case todos eles son bastos. Elas aparecen tocadas por un halo de ingravidez \u00e1s veces insincera<\/i>, coa hipocris\u00eda propia da especie humana e sobre todo, das s\u00faas clases altas.<\/p>\n

\"el<\/a>Agora ben, a contraf\u00edo dunha lectura apresurada deste conto, as mulleres non aparecen exactamente coma un trofeo na loita dos homes, sen\u00f3n m\u00e1is ben coma unha ilusi\u00f3n inalcanzable. Desde logo, para o noso protagonista. Cando finalmente Riab\u00f3vich d\u00e1lle as costas a “o seu destino” e d\u00e9itase, xa sen esperar nada f\u00f3ra do absurdo que \u00e9 vivir, pobre, triste e an\u00f3dino, \u00e9 cando se alza a certa dignidade \u00e9tica que parece que s\u00f3 \u00e9 outorgada polo pesimismo. Veremos na \u00faltima p\u00e1xina unha versi\u00f3n do “fatalismo” ruso, do valor na derrota, que nos segue atormentando.<\/p>\n

S\u00f3 o setter<\/i> mullereiro Lobitko, non desde logo o tenente Merzliakov e o noso protagonista, comparten o “machismo” que se sup\u00f3n habitual entre a soldadesca de ent\u00f3n. M\u00e1is ben atopamos en Riab\u00f3vich un anhelo de calor, de aromas, fogar e caricias, que sup\u00f3n unha idealizaci\u00f3n da muller pr\u00f3xima \u00e1 do Quixote. Ser\u00eda por certo curioso estudar as comparaci\u00f3ns entre os rusos e a produci\u00f3n, en sentido amplo, do Barroco espa\u00f1ol.<\/p>\n

\"el<\/a>O so\u00f1o do pobre home, o so\u00f1o de ser igual que todos, coma os demais. E isto nun mundo “perfectamente comprensible”, polo mesmo, carente de interese. \u00c9 neste ermo de soidade onde un s\u00f3 bico ecoa ata o delirio. A diferenza doutros, o romanticismo de Ch\u00e9jov toma corpo, incr\u00fastase nos xestos, nas ramas colgantes, nos cambios das nubes e a carne.<\/p>\n

<\/a> Primeiro, por mor da delicia dese bico inesperado, unha “inmensa alegr\u00eda inmotivada apoderouse del”. En agosto regresa emocionado, coma se se dirixise ao seu lugar de nacemento. Despois chegou un anoitecer en que o mundo enteiro, a vida enteira parec\u00e9ronlle “unha broma incomprensible e absurda”. Como non quero estragar a lectura de cada cal non direi unha palabra en canto \u00e1 metamorfose final de Riab\u00f3vich, o protagonista. S\u00f3 lembrar que, sen ese cambio, nada do narrado anteriormente ter\u00eda tal intensidade, ese caleidoscopio de emoci\u00f3ns rachadas. Non pasa realmente case nada, os d\u00edas transcorren iguais, e con todo na alma de Riab\u00f3vich, este pobre home t\u00edmido e cargado de ombreiros, un vendaval cruza dun lado a outro, po\u00f1endo todo o mundo exterior de oficiais e soldados en sordina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0Quixo imaxinala durmida. A xanela da alcoba aberta de pau a pau; as verdes ramas que se asomaban a ela; o frescor da ma\u00f1\u00e1; o aroma dos \u00e1lamos, das lilas e das rosas; unha cama e unha cadeira, e sobre esta o murmurante vestido da noite anterior. Unha andori\u00f1a non fai ver\u00e1n, d\u00edxose, … Seguir lendo O bico, de Anton Ch\u00e9jov<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,77,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14435"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14435"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14435\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14441,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14435\/revisions\/14441"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14435"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14435"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14435"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}