{"id":14497,"date":"2022-04-06T06:00:56","date_gmt":"2022-04-06T06:00:56","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14497"},"modified":"2022-03-31T07:27:18","modified_gmt":"2022-03-31T07:27:18","slug":"o-sentido-da-pedra","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14497","title":{"rendered":"O sentido da pedra"},"content":{"rendered":"<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-14498\" alt=\"2019-06-26-14-31-34-1200x900\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900-300x225.jpg\" width=\"300\" height=\"225\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900-300x225.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900-1024x768.jpg 1024w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900-900x675.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/2019-06-26-14-31-34-1200x900.jpg 1200w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Escribir sobre a pedra \u00e9 sinalar a pedra fundadora na escrita (nas Escrituras), as leis iniciais na primeira pedra (alicerce) sobre a que se edifica o texto. E ese texto -e non a pedra da que fala-, ser\u00e1, se non eterno si algo pr\u00f3ximo ou aproximado, na escrita. A area tam\u00e9n, e o ar ateigado de po en suspensi\u00f3n, suspendida no tempo, na imaxinaci\u00f3n do tempo e do temporal <!--more-->(como medida axustada a un per\u00edodo ou como inclemencia meteorol\u00f3xica). Sexa como for, dispostos todos a voar nas m\u00e1quinas voadoras engraxadas de letras.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">No centro da pedra ani\u00f1a o medo. O medo que paraliza e deixa mudo a aquel que fala. E ser\u00e1 pedreira, eira, area e ar, e po no ar, e areeiro cabo do mar, li\u00f1a que, noite e d\u00eda -noite de l\u00faa chea que anchea e encolle, d\u00eda escachando na luz-, e na beira da praia os corpos cons\u00f3lanse tombados ao sol. Areas do deserto transformadas, por unha maxia cargada de misterio, en xeometr\u00eda de rosas, como as palabras atrapadas na gorxa en verso libre.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">A area que foi pedra, ou cuncha, ou espi\u00f1a; a nada que foi todo, o fondo que foi altura, artic\u00falanse na din\u00e1mica producida pola ausencia, daquilo que xa non est\u00e1 pero segue a ser, estando doutra forma, con posibilidades de retorno. A area transformada en bloque de formig\u00f3n, como o xarope convertido en terr\u00f3n de azucre, en pedra de azucre, unha vez evaporada a auga doce no que previamente se dilu\u00edu. Ser-eter-no-ser. O eterno retorno, unha volta e outra volta, a dar voltas, revoluci\u00f3n e subversi\u00f3n, baixo o verso a roda xira. E xira sobre o centro, sobre o centro inexistente da pedra, porque sempre hai un centro sobre o que xirar (en circo, elipse ou espiral), mesmo mude de lugar, ou quede <i>sitiado<\/i> en algures, ser\u00e1 centro e, polo mesmo, conservar\u00e1 un id\u00e9ntico sentido: o sentido da palabra, ou o que \u00e9 o mesmo, o sentido do ser como suxeito.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0Escribir sobre a pedra \u00e9 sinalar a pedra fundadora na escrita (nas Escrituras), as leis iniciais na primeira pedra (alicerce) sobre a que se edifica o texto. E ese texto -e non a pedra da que fala-, ser\u00e1, se non eterno si algo pr\u00f3ximo ou aproximado, na escrita. A area tam\u00e9n, e o ar &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14497\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O sentido da pedra<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14497"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14497"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14497\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14499,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14497\/revisions\/14499"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14497"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14497"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14497"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}