{"id":14729,"date":"2022-06-16T06:00:39","date_gmt":"2022-06-16T06:00:39","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14729"},"modified":"2022-06-13T08:52:52","modified_gmt":"2022-06-13T08:52:52","slug":"o-meu-bloomsday","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14729","title":{"rendered":"O meu Bloomsday"},"content":{"rendered":"

\"picture_13298_400x300_crop\"<\/a>Pedro Ferr\u00e1ndez Rivera<\/em>.<\/b> \u201cHai unha festa na mi\u00f1a mente e espero que nunca se dete\u00f1a\u201d (Memories can\u2019 t wait.<\/i> Talking Heads). O ant\u00f3nimo de celebrar \u00e9 o baleiro, o deserto. O deserto para a vida \u00e9 como o silencio para a m\u00fasica, un indicativo de que algo ten que cambiar, algo ten que soar.\u00a0Corr\u00edan os anos oitenta e un amigo, que s\u00f3 regala cousas que o apaixonan, envolveume nun papel de agasallo espiritual a recomendaci\u00f3n do Ulises <\/i>de Joyce.<\/p>\n

Recentemente chegado de Barcelona a m\u00fasica comezaba a renovarse, o punk ingl\u00e9s e alg\u00fans sons vindos de Am\u00e9rica d\u00e9ronlle \u00e1 d\u00e9cada unha nova forma de ver o mundo, outra esperanza m\u00e1is. O ru\u00eddo confuso de Barcelona empez\u00e1base a definir, e eu mesmo, que nunca puiden vivir sen sons, albergaba o silencio suficiente para escoitar cousas novas. Porque o Ulises<\/i> sempre foi para min un son que puxo en marcha unha traduci\u00f3n do mundo, do meu mundo en palabras, o ru\u00eddo da r\u00faa.<\/p>\n

Desde aquel cuarto da R\u00faa do Villar miraba de esguello a primeira p\u00e1xina escrita por Joyce e unha frase en lat\u00edn: \u201c Introibo ad altare dei\u201d. \u00bfQue era iso de entrar no altar de deus para logo pasar ao relato dun almorzo en Torre Martello, un vulgar comezo do d\u00eda, entre os amigos que al\u00ed viv\u00edan sen un peso. Seica eran os d\u00edas o sacro, o altar onde cada un ti\u00f1a que oficiar a s\u00faa misa, o seu relato?<\/p>\n

Esa mestura do grego, do mar e de oficiar unha liturxia en ton case humor\u00edstico confer\u00edalle a esa ma\u00f1\u00e1 o halo dun ritual solemne, case tr\u00e1xico. E \u00e9 que o Ulises<\/i> \u00e9 unha traxicomedia porque a vida \u00e9 unha traxicomedia que soa, unha traxicomedia que sae ao teu encontro cada d\u00eda.<\/p>\n

Mentres, encima da mi\u00f1a pequena mesa, dous discos que tam\u00e9n axudaron aos meus o\u00eddos para escoitar novos cami\u00f1os ench\u00edan de notas o meu regreso, Rock Bottom (Robert Wyatt) e Chelsea Girl (Nico). Discos que, como todo naquela \u00e9poca, chegaban tarde pero que eran benvidos ao deserto sonoro.<\/p>\n

\"images\"<\/a>Proteo, anci\u00e1n home de mar, o primeiro, o primordial, ese ser que todo o ten que aprender. \u201cEmpeza un ritmo, xa ves\u201d.<\/p>\n

Volver ver, volver o\u00edr ao comezo do d\u00eda coa presenza do mar, o eco da s\u00faa sonoridade, a s\u00faa distancia, mentres os pensamentos m\u00e1is prosaicos abordan a Stephen no seu intento de sa\u00edr do labirinto. Ser virxe que ten que contaminarse co d\u00eda, lidiar co seu propio dia\u00f1o. En palabras de Joyce:<\/p>\n

\u201cAs\u00ed, percorr\u00eda as s\u00faas r\u00faas cos ollos e os o\u00eddos<\/p>\n

Sempre prontos para recibir noticias\u201d<\/p>\n

O\u00eda o ru\u00eddo da r\u00faa coma se dun instrumento trat\u00e1sese para s\u00f3 pretender ter unha vida razoablemente feliz (Bloom). Estaba diante dunha met\u00e1fora sonora:<\/p>\n

\u201cXuntos, amparados pola noite,<\/p>\n

Xacen sobre a terra. Escoito\u2026\u201d<\/p>\n

Dubl\u00edn, moito te\u00f1o que aprender de ti<\/i>, dir\u00eda o escritor lonxe do seu Irlanda. Aquela imaxe de Dedalus mirando pola xanela aos nenos xogar, escoitando a inocencia do seu xogo. Deus se \u00e9 algo, tam\u00e9n \u00e9 inocente. \u201cG\u00fastame o\u00edr o ru\u00eddo ao meu ao redor cando estou a traballar: o ru\u00eddo da vida\u201d. As\u00ed se instala Joyce en Europa como un estranxeiro para escoitar \u00e1 s\u00faa cidade natal: \u201cAl\u00ed ti\u00f1a a sensaci\u00f3n de escribir nunha tumba\u201d. Quizais foi o estar f\u00f3ra e fose o regreso o que me converteu tam\u00e9n nun Ulises e axudoume a batuxar nesa prosa di\u00e1fana, cimbreante e r\u00edtmica, e en todo caso er\u00f3tica. El dir\u00e1 que \u00e9 como estar \u201centre acordes de m\u00fasica terreal\u201d. Eu dir\u00eda volver pasear perseguindo os sons do mundo.<\/p>\n

Tam\u00e9n n\u00f3s eramos Dedalus na procura de preguntas e respostas despois do peso doutra revoluci\u00f3n frustrante. As\u00ed nos iamos preparando para merecer o amor nun sentido amplo, en silencio, e tentando montarnos no ru\u00eddo dos d\u00edas. Como amantes furtivos que chegan de noite con moito sixilo para abrazarse \u00e1 s\u00faa amada coma se agarr\u00e1sese ao mundo. Dedalus querendo dicir si, si, si. Canci\u00f3ns e palabras para guiar a un cego a trav\u00e9s de cami\u00f1os sempre incertos.<\/p>\n

\"unnamed\"<\/a>Que revoluci\u00f3n vi\u00f1a agora? Empecei de novo a furgar nas tendas de vinilos coma se volvese ser un neno, os dedos volveron ter vida propia e o\u00eddos. Arr\u00edscate, escoita, equiv\u00f3cate, aprende a falar de novo. E a\u00ed estaba o Ulises<\/i> como rehabilitador de almas, punto de arranque da festa.<\/p>\n

Case \u00e1s furtadelas chegaban \u00e1s mi\u00f1as mans e \u00e1 mi\u00f1a soidade Eyeless in Gaza, The Jam, Talking Heads, Devo, etc., e todo me foi devolvendo.<\/p>\n

Soaba o terceiro cap\u00edtulo do Ulises<\/i> coa s\u00faa Inelutable modalidade do visible e a s\u00faa Inelutable modalidade do audible aristot\u00e9lico, e tam\u00e9n volveu a risa. Volveu a risa na praia de Sandy Cove e m\u00e1is tarde en calquera praia.<\/p>\n

O que pode desatar un libro e a paix\u00f3n dun amigo! Provocar unha explosi\u00f3n nun pequeno apartamento de Santiago. Dubl\u00edn t\u00ed\u00f1ase que converter as\u00ed en Santiago, Ferrol, en calquera lugar no que decidise vivir, e o r\u00edo Liffey en calquera r\u00edo pr\u00f3ximo: o Tambre, o Eume, o Mera.<\/p>\n

A mi\u00f1a celebraci\u00f3n do Bloomsday non pode ser outra cousa que unha homenaxe ao regreso e ao desaprender para seguir aprendendo:<\/p>\n

\u201cCami\u00f1ando orgullosamente. Como quen tentabas cami\u00f1ar?<\/p>\n

Esquecino: un desherdado\u201d.<\/p>\n

Entrei na festa por fin, na mi\u00f1a festa de escoitar interminable, cami\u00f1ando cara a Bloom ou Henry Flower, en todo caso cami\u00f1ando cara a ese Si, cara a ese cap\u00edtulo 18 tantas veces mencionado e seguramente menos lido. A terra, o mundo, a natureza, Molly dicindo Si, parindo Si, tecendo os acordes para que a m\u00fasica siga soando.<\/p>\n

O 16 de xu\u00f1o \u00e9 o encontro con ese amigo que espero que lea estas palabras con indulxencia, porque me regalou palabras que soaban polas r\u00faas e polas alamedas. E a\u00ednda soan, porque o Ulises<\/i> non ten formulaci\u00f3n, n\u00f3 e desenlace. Os teus demos e os teus deuses non te\u00f1en soluci\u00f3n.<\/p>\n

\u201cEspero que a festa nunca se dete\u00f1a\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pedro Ferr\u00e1ndez Rivera. \u201cHai unha festa na mi\u00f1a mente e espero que nunca se dete\u00f1a\u201d (Memories can\u2019 t wait. Talking Heads). O ant\u00f3nimo de celebrar \u00e9 o baleiro, o deserto. O deserto para a vida \u00e9 como o silencio para a m\u00fasica, un indicativo de que algo ten que cambiar, algo ten que soar.\u00a0Corr\u00edan os … Seguir lendo O meu Bloomsday<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,79],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14729"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14729"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14729\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14735,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14729\/revisions\/14735"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14729"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14729"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14729"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}