{"id":14736,"date":"2022-06-18T06:00:50","date_gmt":"2022-06-18T06:00:50","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14736"},"modified":"2022-06-13T09:01:33","modified_gmt":"2022-06-13T09:01:33","slug":"cinco-lobitos-un-millon-de-ovellas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14736","title":{"rendered":"Cinco  lobitos, un mill\u00f3n de ovellas"},"content":{"rendered":"<p align=\"justify\"><em><b><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/06\/Cinco_lobitos-443979892-large.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-14737\" alt=\"Cinco_lobitos-443979892-large\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/06\/Cinco_lobitos-443979892-large-212x300.jpg\" width=\"212\" height=\"300\" \/><\/a>Ignacio Castro Rey<\/b><\/em>. Unha cousa \u00e9 facer un canto po\u00e9tico \u00e1 lentitude da vida, \u00e1 s\u00faa inanidade. Mesmo filmar, cousa que desespera a alg\u00fan cr\u00edtico, como crece a herba. F\u00edxose no cinema -tam\u00e9n espa\u00f1ol- de mil formas e tivo o seu lugar, o seu p\u00fablico, a s\u00faa dignidade. Sen ir m\u00e1is lonxe, lembremos aquela marabillosa <i>En construci\u00f3n<\/i>, de Guer\u00edn. Isto \u00e9 outra historia. Ata onde puidemos aguantar, <i>Cinco lobitos<\/i> de Alauda Ru\u00edz par\u00e9cenos unha apolox\u00eda do fin do mundo, do remate de calquera \u00e9pica. Estamos desesperados, \u00e9 certo, pero por agora decidimos non suicidarnos. As\u00ed que, despois dunha xenerosa espera, liscamos da sala. E ent\u00f3n ocorreu, xa de noite, que o ceo de Santiago era a\u00ednda inmenso.<!--more--><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">O transfondo desta historia \u00e9 que, por ser un ben escaso, os nenos convert\u00e9ronse nuns tiranos. Dobremente desp\u00f3ticos, tam\u00e9n polo feito de que as mulleres -elas e n\u00f3s quix\u00e9molo- parecen perder a relaci\u00f3n intensa co instinto e a natureza. Con todo, \u00bfa quen se lle ocorre converter a lactaci\u00f3n, o estr\u00e9s indubidable da crianza, m\u00e1is os conseguintes problemas de parella -Ti fregas, non te vaias agora de casa!-, en longametraxe? Oc\u00f3rreselle talvez a unha xeraci\u00f3n que renunciou, xa non a cambiar a historia, sen\u00f3n simplemente \u00e1 aventura de vivir. Quiz\u00e1 me equivoque, pero <i>Cinco lobitos<\/i> \u00e9 toda unha apolox\u00eda da domesticaci\u00f3n. Pouco importa que estea ben aderezada cos abafos de ser nai e filla \u00e1 vez, a balanza dom\u00e9stica de tenruras e pesares, xunto a pequenas puntadas sobre o &#8220;micromachismo&#8221; dalg\u00fans homes bos. A coreograf\u00eda sentimental de Ru\u00edz, a pesar do excelente traballo da actriz Laia Costa, non s\u00f3 aburre, tam\u00e9n ofende.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">Ocorre coma se, po\u00f1amos por caso, o progresismo que ata onte defend\u00eda a violencia como panca dunha ruptura hist\u00f3rica, agora se convertese \u00e1 outra bandada e estivese a apontoar as delicias da mansedume. Pap\u00e1, mam\u00e1, os nenos, o ego\u00edsta que \u00e9 o meu marido e as aventuras de supermercado como m\u00e1ximo horizonte dunha humanidade que cre chegar \u00e1 correcci\u00f3n pol\u00edtica. Todo o contrario, dito sexa de paso, da magn\u00edfica <i>Alcarr\u00e0s<\/i>, onde si hai un rastro de sufrimento com\u00fan, de inxustiza e de \u00e9pica. A\u00ednda que pegada ao m\u00ednimo, esa \u00e9pica re\u00fane a homes e mulleres, a mozas e maiores.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/06\/Cinco_lobitos-358608423-large.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-14738\" alt=\"Cinco_lobitos-358608423-large\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2022\/06\/Cinco_lobitos-358608423-large-300x225.jpg\" width=\"300\" height=\"225\" \/><\/a>Dirase que en <i>Cinco lobitos<\/i> a idea \u00e9 retratar a coreograf\u00eda sentimental da prisi\u00f3n dom\u00e9stica na que se encerrou unha xeraci\u00f3n pac\u00edfica e igualitaria. Dirase tam\u00e9n que sobrevivir no diario xa \u00e9 unha loita, etc\u00e9tera. Pero a forma en que o fai Alauda Ru\u00edz, nesta \u00f3pera prima, parece un regodeo no fin de calquera horizonte de perigo com\u00fan. Que pod\u00eda pasar a\u00ednda, despois deste largu\u00edsimo comezo a c\u00e1mara lenta, encantado de co\u00f1ecerse? Que eles dous finalmente sep\u00e1rense? Que el estale nalg\u00fan tipo de violencia? Parece imposible. Que se reconcilien e finalmente volva triunfar o amor?<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">Non nos interesa. Como tampouco interesa, con perd\u00f3n dos animalistas, os cen avatares que a\u00ednda poidan ocorrer nunha gaiola de grilos. De acordo en que a vida e a s\u00faa \u00e9pica l\u00edbranse \u00e1s veces en escenarios moi angostos, onde aparentemente non ocorre nada grandioso. Ata a\u00ed conformes, pois a\u00ed pode mesmo haber heroes. Isto \u00e9 outra historia. Nunca pareceu outra cousa que o triunfo imperial do pequeno relato do narcisismo. Igual que nas redes, un incesante narrar a propia pasividade, a dimisi\u00f3n da que somos radiantes protagonistas: &#8220;Hoxe non fun ao ba\u00f1o a\u00ednda&#8221;&#8230; Non, \u00e9 demasiado. Mesmo a\u00ednda que estiv\u00e9semos vencidos.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ignacio Castro Rey. Unha cousa \u00e9 facer un canto po\u00e9tico \u00e1 lentitude da vida, \u00e1 s\u00faa inanidade. Mesmo filmar, cousa que desespera a alg\u00fan cr\u00edtico, como crece a herba. F\u00edxose no cinema -tam\u00e9n espa\u00f1ol- de mil formas e tivo o seu lugar, o seu p\u00fablico, a s\u00faa dignidade. Sen ir m\u00e1is lonxe, lembremos aquela marabillosa &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14736\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Cinco  lobitos, un mill\u00f3n de ovellas<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,77],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14736"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14736"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14736\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14739,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14736\/revisions\/14739"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14736"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14736"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14736"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}