{"id":1557,"date":"2014-06-26T07:05:26","date_gmt":"2014-06-26T07:05:26","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1557"},"modified":"2014-06-26T16:55:06","modified_gmt":"2014-06-26T16:55:06","slug":"o-fondo-no-espello-segundo-ignacio-castro","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1557","title":{"rendered":"O fondo no espello, segundo Ignacio Castro"},"content":{"rendered":"

\"ignacio<\/a>Gonzalo Trasbach.<\/strong><\/em> Ignacio Castro Rey \u00e9 fil\u00f3sofo, cr\u00edtico de arte, da cultura e das instituci\u00f3ns pol\u00edticas. Ocasionalmente exerce tam\u00e9n de xestor cultural. Ademais de m\u00faltiples artigos e conferencias, publicou diversos libros. O \u00faltimo deles, Sociedade e barbarie<\/i> (Barcelona, 2012), unha cr\u00edtica da regresi\u00f3n impl\u00edcita no pensamento de Marx. Anteriormente publicou, entre outros, Votos de riqueza<\/i> (Madrid, 2007), Roxe de Sebes<\/i> (Fundaci\u00f3n Lu\u00eds Seoane, A Coru\u00f1a, 2011) e A depresi\u00f3n informativa do suxeito<\/i> (Bos Aires, 2011). Desenvolve o seu labor filos\u00f3fico nunha soa variante con d\u00faas caras. Dun lado, no bordo do que poder\u00edamos considerar a tolerancia ilustrada, unha afirmaci\u00f3n metaf\u00edsica da inmediata vida mortal, sen pos\u00edbel representaci\u00f3n hist\u00f3rica. E doutro, unha cr\u00edtica da violencia do poder contempor\u00e1neo, estas novas modalidades do odio ao real e da caza do home nas que converxe a maior\u00eda da nosa cultura democr\u00e1tica. A\u00ednda que reside e traballa en Madrid non perde ocasi\u00f3n para volver a Compostela e outros lares. Conv\u00e9n engadir que, ademais de Roxe de Sebes<\/i>, publicou na nosa lingua Al\u00e9n da fenda<\/i>, Diario de ver\u00e1n de San Petersburgo<\/i> e Formas da indifinici\u00f3n<\/i>, este en Axouxere, o pequeno selo rianxeiro, un dos moitos eidos que o xonguen coa nosa comarca, \u00e1 que se achega con frecuencia para facer rotas pola monta\u00f1a, traves\u00edas pola r\u00eda ou para conversar cos amigos.<\/p>\n

\"ignacio<\/a>Na visita que nos fixo a pasada fin de semana, falamos de case todo. Reflectimos aqu\u00ed parte da \u00a0amena conversa que mantivemos. Diante da pregunta sobre as s\u00faas asiduas visitas \u00e1 nosa e outras r\u00edas galegas, deunos unha resposta ben sorprendente: <Toda xeograf\u00eda, tam\u00e9n todo ser, \u00e9 unha costa. Lugar, ser humano, animal ou planta, cada ser \u00e9 unha costa que marca ambiguamente uns l\u00edmites. Se un non concl\u00fae, como dir\u00eda o pensador coreano Han, tampouco se abre, nin se relaciona cun exterior desco\u00f1ecido. No obstante, toda a nosa cultura mant\u00e9n un serio problema coa limitaci\u00f3n, \u00e9 dicir, co afora. As\u00ed pois, temos un permanente conflito co indefinido, un fondo sombr\u00edo que \u00e9 o eixe de cada naci\u00f3n, cada cultura, cada curruncho da xeograf\u00eda terrestre>.<\/p>\n

Pero a\u00ednda que poda semellar xeral e abstracta, puntualizou esta, sen d\u00fabida novidosa, teor\u00eda descendendo \u00e1s augas da nosa r\u00eda: <Veredes, as r\u00edas galegas, dende logo a de Arousa, son unha permanente lecci\u00f3n de como se pode manter unha relaci\u00f3n co fondo rochoso que nos enriqueza e se converta en superficie. Fondo mari\u00f1o, ondas, area, portos. Fulgores do ceo, combinaci\u00f3n de rochas, pi\u00f1eiros, praias. Alianza de abrigo e aventura, de verde e azul, de ondada, vento e humor. Non me estra\u00f1a que a xente galega dedicada ao mar mante\u00f1a unha particular coraxe en todo o que sexa humano. Coraxe e ondaxe. De feito, \u00e1 volta dun paseo polas augas que rodean Boiro, a\u00ednda que sexa case un percorrido tur\u00edstico, toda a nosa mitolox\u00eda da historia e do social resulta escandalosamente relativizada. Imaxino a egrexios pensadores de Europa, de Heidegger a Braudillard, e literatos coma Handke e Berger, fascinados por esta obriga de precisi\u00f3n e dozura que agroma do agreste. \u00c9 mesmo pos\u00edbel que a potencia de dous pa\u00edses tan distintos como Alema\u00f1a e Rusia, nesta Europa tan durmida, prove\u00f1a desa relaci\u00f3n coa exterioridade>.<\/p>\n

\"Ignacio<\/a>
Ignacio Castro. Foto: El Pa\u00eds<\/figcaption><\/figure>\n

Un bo vi\u00f1o e uns aperitivos sazonan unha conversa que de s\u00fapeto derivou cara \u00e1 situaci\u00f3n pol\u00edtica xerada logo das elecci\u00f3ns europeas. No eido estatal, coa sorprendente irrupci\u00f3n de Podemos, ga\u00f1ador moral dos comicios, e co indiscut\u00edbel ascenso dos populismos de extrema dereita no terreo europeo. A postura de Castro poder\u00edamos resumila deste xeito: <O d\u00e9ficit da Europa actual est\u00e1 en relaci\u00f3n cos pobos, coa r\u00faa, coa xente de a p\u00e9. \u00c1s veces parece que a macroeconom\u00eda, e s\u00faa linguaxe esot\u00e9rica, substitu\u00edu o peor aspecto do poder superestrutural e abstracto das relixi\u00f3ns de antano. Neste panorama, que se volve cruento en \u00e9poca de vacas fracas, \u00e9 normal que a xente abandone en moitos sitios a fixeza das vellas ideolox\u00edas e se aventure con quen promete unha firmeza que ve\u00f1a de abaixo. Supo\u00f1o que o \u00e9xito de partidos desco\u00f1ecidos ata onte en Grecia ou Inglaterra, en Italia ou Espa\u00f1a, prov\u00e9n desa necesidade de volver a outro xeito menos esc\u00e9nico de facer pol\u00edtica. O caso de Su\u00edza, Holanda e Francia deber\u00eda facer reflexionar a esquerda. \u00c9 hora de que os l\u00edderes que se din progresistas baixen de cando en vez do coche oficial e pisen alg\u00fan d\u00eda a lama da r\u00faa. Todo o que sexa deixar o populismo \u00e1 extrema dereita pode carrexar consecuencias catastr\u00f3ficas>.<\/p>\n

Xirou logo a discusi\u00f3n cara a Rusia e Ucra\u00edna. Trala publicaci\u00f3n de Paix\u00f3ns bolsistas<\/i> e Russian green<\/i>, dous artigos nos que explicaba a s\u00faa postura respecto do conflito, Castro foi un dos convidados pola embaixada rusa en Madrid para participar nunha xuntanza na que se deu conta \u00a0da estratexia rusa en Crimea e Donetsk. A cita foi duramente criticada nun artigo que, co t\u00edtulo de Escena en una embajada rusa<\/i>, publicou El Pa\u00eds, firmado polo seu director adxunto Llu\u00eds Bassets, quen acusaba aos asistentes de renderse xa antes de que os anfitri\u00f3ns abrir\u00e1n a boca. Que pasou al\u00ed?<\/p>\n

\"ignacio<\/a><Pasou que a elite que nos goberna, como se viu no caso do Prestige<\/i>\u00a0na actual crise, s\u00f3 sabe sobrevoar os problemas reais, sen perder de vista o condutismo da axenda informativa. Noutras palabras, os nosos l\u00edderes nunca se apean do ambiente climatizado no que est\u00e1n reclu\u00eddos. Ningu\u00e9n do seu equipo esquece a endogamia informativa, prima irm\u00e1 dos seus propios privilexios, para escoitar os signos que ve\u00f1en por f\u00f3ra, do que se achega. No caso de Ucra\u00edna semella que ocorreu o mesmo: ningu\u00e9n se molestou en mirar con detemento o mapa actual e repasar con detalle a historia recente. Isto \u00e9 normal na administraci\u00f3n USA \u201ce nos seus aliados\u201d, ao fin e ao cabo contemplan o mundo dende a puritana distancia que os caracteriza. Que Alema\u00f1a e Francia te\u00f1an feito o mesmo, e se deixaran azorrar, \u00e9 imperdo\u00e1bel. Algu\u00e9n cos p\u00e9s na terra debeu avisar a Merkel do que se aveci\u00f1aba, do que era a Ucra\u00edna real. Ao parecer, como ocorre en Espa\u00f1a, todos os asesores se limitaron a ler os informes das axencias de prensa, maioritariamente \u201cglobais\u201d. Derrubamos pola forza un goberno democraticamente elixido. E todo porque firmou un tratado comercial con Rusia que tampouco supo\u00f1\u00eda a fin do mundo. Pero ter\u00edamos que saber que Rusia, cun avespeiro axitado por n\u00f3s nas s\u00faas fronteiras, non pod\u00eda quedar quieta. Agora toca ama\u00f1ar o problema e ver a cr\u00faa realidade cando xa correu o sangue e o ambiente est\u00e1 enrabechado, bastante envilecido.<\/p>\n

\"ignacio<\/a>Na s\u00faa parte final o debate xirou arredor de se a\u00ednda hai, nesta \u00e9poca na que a servidume gregaria semella tapar o horizonte, un espazo, unha tarefa para a filosof\u00eda, a arte, a literatura, e neste senso respondeu: <A poes\u00eda e a literatura, a filosof\u00eda, a arte en xeral, todo o que non \u00e9 un sinxelo reflexo da circulaci\u00f3n social de signos e mercador\u00edas, non vai deterse, por moito que os mandar\u00edns da comunicaci\u00f3n o queiran. Isto \u00e9 debido, sinxelamente, a que o real, a violencia da exterioridade, non vai parar. As cousas pesan, a lei da gravidade segue actuando: que \u00e9 unha idea, unha relaci\u00f3n humana, que non pasa o exame da gravidade? Por moito que a nosa civilizaci\u00f3n se empe\u00f1e en pechar un interior climatizado, a tarefa \u00e9 pat\u00e9tica e impos\u00edbel. \u00c9 o mundo mesmo o que se op\u00f3n \u00e1 mundializaci\u00f3n. A existencia non vai deixar de reaparecer por f\u00f3ra, extra muros da nosa burbulla climatizada. Fech\u00e1ndonos nunha urbanizaci\u00f3n que ignore o real, s\u00f3 conseguiremos que o seu ser \u201cmortal\u201d alg\u00fan d\u00eda volva como \u201cletal\u201d. Non ser\u00eda un pouco m\u00e1is sabio, e m\u00e1is saud\u00e1bel, retornar a unha cultura dos sentidos?<\/p>\n

\"ignacio<\/a>Na \u00faltima cuesti\u00f3n buscamos que o fil\u00f3sofo compostel\u00e1n nos adiantase alg\u00fan aspecto do seu vindeiro libro, do que s\u00f3 sab\u00edamos que \u00eda ser misterioso e labir\u00edntico: <O libro, que deber\u00eda estar rematado a finais de agosto, \u00e9 efectivamente labir\u00edntico porque se ocupa da simplicidade, o que significa ser, respirar ou estar a\u00ed. Digamos, o labirinto da recta, un tipo de experiencia do sentido no cal non podemos menosprezar nada da nosa bagaxe do pasado, sexa can\u00f3nica ou her\u00e9tica, relixiosa ou laica. Estoume ocupando dunha investigaci\u00f3n que abrangue todos os meus traballos anteriores, un tipo de afirmaci\u00f3n, como fai a costa fronte \u00e1 profundidade mari\u00f1a, que \u00e1 nosa cultura nihilista lle custa moito. \u00c9 por isto que a sinxeleza do actual libro faime suar moito. Pois, certamente, preferimos mellor unha nada segura de interiores antes que unha afirmaci\u00f3n incerta do exterior>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach. Ignacio Castro Rey \u00e9 fil\u00f3sofo, cr\u00edtico de arte, da cultura e das instituci\u00f3ns pol\u00edticas. Ocasionalmente exerce tam\u00e9n de xestor cultural. Ademais de m\u00faltiples artigos e conferencias, publicou diversos libros. O \u00faltimo deles, Sociedade e barbarie (Barcelona, 2012), unha cr\u00edtica da regresi\u00f3n impl\u00edcita no pensamento de Marx. Anteriormente publicou, entre outros, Votos de riqueza … Seguir lendo O fondo no espello, segundo Ignacio Castro<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1557"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1557"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1557\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1587,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1557\/revisions\/1587"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1557"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1557"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1557"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}