{"id":1670,"date":"2014-07-14T08:05:47","date_gmt":"2014-07-14T08:05:47","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1670"},"modified":"2014-07-14T08:05:47","modified_gmt":"2014-07-14T08:05:47","slug":"bailar-sentado","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1670","title":{"rendered":"Bailar sentado"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida31.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-1672 alignleft\" alt=\"ida3\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida31-202x300.jpg\" width=\"202\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida31-202x300.jpg 202w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida31.jpg 230w\" sizes=\"(max-width: 202px) 100vw, 202px\" \/><\/a>X. Ricardo Losada.<\/strong><\/em> Na pel\u00edcula hom\u00f3nima, Ida \u00e9 unha novicia orfa que pasou toda a vida nun convento. Antes de converterse en monxa, como proba da firmeza da s\u00faa fe, a madre superiora dille que pase unha temporada con Wanda, unha t\u00eda da que nunca o\u00edra falar. Wanda, que loitou contra o nazismo, leva unha vida licenciosa para soportar o r\u00e9xime comunista polaco co que colabora. Rev\u00e9lalle a Ida que \u00e9 xud\u00eda e que os pais foron asasinados polos veci\u00f1os durante a II Guerra Mundial para quedar cos bens, e acomp\u00e1\u00f1aa ao seu pobo natal. Al\u00ed conseguen que o asasino lles revele o lugar onde foron enterrados, desent\u00e9rranos, e ent\u00e9rranos nun cemiterio xudeu. Ao mesmo tempo, Ida co\u00f1ece un mozo saxofonista, e acaba facendo o amor con el.<!--more--> Ao d\u00eda seguinte, o mozo proponlle que o acompa\u00f1e a unha cidade da costa. Co\u00f1ecer\u00e1s o mar e daremos paseos pola praia, dille. Ela preg\u00fantalle: \u00bfE despois? Compraremos un can, responde el. \u00bfE despois?, teima ela. Casaremos e teremos fillos. \u00bfE despois? O t\u00edpico, di el, a vida. Ida volve ao convento.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-saxo.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-1673 alignright\" alt=\"ida saxo\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-saxo-300x225.jpg\" width=\"300\" height=\"225\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-saxo-300x225.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-saxo.jpg 800w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Este \u00faltimo di\u00e1logo recordoume outro similar acaecido na Grecia cl\u00e1sica. Un d\u00eda presentouse Alexandre Magno diante do tonel onde viv\u00eda o fil\u00f3sofo c\u00ednico Di\u00f3xenes para dicirlle que o admiraba moito. Di\u00f3xenes, que acababa de ver pasar o ex\u00e9rcito macedonio, preguntoulle onde \u00eda. Vou conquistar Persia, dixo Alexandre. \u00bfE despois?, preguntou Di\u00f3xenes. Despois conquistarei a India. \u00bfE despois?, teimou o fil\u00f3sofo. Despois conquistarei o mundo enteiro. \u00bfE despois? Despois sentarei a descansar. \u00bfE por que non sentas agora?, conclu\u00edu Di\u00f3xenes. Comprend\u00edn de inmediato por que recordaba esa an\u00e9cdota. Wanda e o saxofonista viv\u00edan, como Alexandre, nunha insatisfacci\u00f3n permanente. As s\u00faas vidas parec\u00edanlle a Ida unha derrota demasiado humillante. Necesitaba crer que a morte dos pais ti\u00f1a alg\u00fan sentido, iso que os fil\u00f3sofos chaman Causa Suprema e os relixiosos Deus: un lugar no que sentar\u00eda alg\u00fan d\u00eda cos pais a descansar, sen ter que revisar o pasado ou conquistar o futuro. Puro presente. O convento era a \u00fanica copia dese lugar que ti\u00f1a a man.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-bailando.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-full wp-image-1674 alignleft\" alt=\"ida bailando\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-bailando.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-bailando.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-bailando-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/ida-bailando-144x144.jpg 144w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Desde que vin a pel\u00edcula sinto un estra\u00f1o desacougo. D\u00f3eme terme identificado m\u00e1is co saxofonista que con Ida, e necesito reconciliarme con ela. Vexo algo fermoso na s\u00faa decisi\u00f3n de volver ao convento, e reco\u00f1ezo que tam\u00e9n a min me gustar\u00eda sentar alg\u00fan d\u00eda cos meus saxofonistas e Wandas persoais nunha Causa Suprema. Pero sempre me acabo distanciando dela. Na s\u00faa Causa Suprema soar\u00edan os temas da banda sonora desta pel\u00edcula (Bach, Mozart) apropiados para o\u00edr nun convento; na mi\u00f1a, aqueles outros (Love in Portofino, Big Boogie Woogie) que animan a bailar nunha sala de festas unha peza tras outra.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>X. Ricardo Losada. Na pel\u00edcula hom\u00f3nima, Ida \u00e9 unha novicia orfa que pasou toda a vida nun convento. Antes de converterse en monxa, como proba da firmeza da s\u00faa fe, a madre superiora dille que pase unha temporada con Wanda, unha t\u00eda da que nunca o\u00edra falar. Wanda, que loitou contra o nazismo, leva unha &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1670\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Bailar sentado<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1670"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1670"}],"version-history":[{"count":4,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1670\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1678,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1670\/revisions\/1678"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1670"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1670"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1670"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}