{"id":1730,"date":"2014-07-26T06:02:50","date_gmt":"2014-07-26T06:02:50","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1730"},"modified":"2014-07-26T06:24:15","modified_gmt":"2014-07-26T06:24:15","slug":"la-venus-a-la-fourrure","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=1730","title":{"rendered":"La V\u00e9nus \u00e0 la fourrure"},"content":{"rendered":"

\"venus<\/a>J. Carou<\/strong><\/em>. O \u00faltimo filme do sempre fascinante Roman Polanski adapta con fidelidade e moito oficio a obra teatral hom\u00f3nima de David Ives. O prestixiado dramaturgo neoiorquino tomou como material base a controvertida novela publicada en 1870 que lle reservar\u00eda a Leopold von\u00a0 Sacher-Masoch un oco no Parnaso, A Venus das Peles<\/em>.\u00a0 A c\u00e1mara do realizador polaco entra nun antigo teatro parisiense, o Hebertot. S\u00f3 dous actores, na pel\u00edcula e na obra que van representar. Sensacionais tanto Emmanuelle Seigner, parella do director na \u201cvida real\u201d, como Mathieu Amalrie, de asombroso parecido f\u00edsico co Polanski de hai corenta anos. A posta en escena converte en f\u00edlmica a teatralidade da historia: despois dunha longa xornada de audici\u00f3ns, Thomas non deu atopado unha actriz que puidese defender o papel de Wanda von Dunajew no seu novo proxecto esc\u00e9nico. Vencido pola vulgaridade das candidatas, fala polo m\u00f3bil queix\u00e1ndoselle \u00e1 s\u00faa noiva do desastroso que foi o casting. Entra, empapada pola choiva, Vanda. Desenfreada, desenfadada, descerebrada. Voluptuosa, impulsiva. El dille, con severidade, anoxado, que volva o d\u00eda seguinte, que xa se vai. Ve nela todo o que nas anteriores lle produciu rexeitamento inmediato. Desagr\u00e1dalle o seu aspecto de muller de mala vida. Vanda insiste, suplica. Comeza a representar, el d\u00e1lle a r\u00e9plica. Fascinaci\u00f3n.\"venus<\/a> E se fose ela a elixida? A cousa vai a m\u00e1is. Vanda sabe o papel de cabo a rabo, declama con sutileza e inxenuidade ou con autoridade incontest\u00e1bel segundo o esixa o momento. Discuten. Seguen representando. Ela vai arrog\u00e1ndose o poder actoral, o poder entre eles dous, home e muller. Loita de sexos, de clase. Erotismo. Desviaci\u00f3n da norma cara a un final que non poder\u00eda ser outro, pero que vai sorprender e intimidar. R\u00f3mpese a cuarta parede.\u00a0 A invisibilidade dos lindes fai que o espectador da pel\u00edcula non saiba que hai de ensaio e que de realidade. Xogo de espellos, arte fronte \u00e1 vida, verdade e representaci\u00f3n. Quen \u00e9 Vanda en realidade?<\/p>\n

A obra que ensaian ten como protagonistas a Severin von Kusiemski e a Wanda. Co\u00f1\u00e9cense nun balneario dos C\u00e1rpatos. O nobre polaco cae axi\u00f1a fulminado pola paix\u00f3n que ela lle acende. Insp\u00edrao o lenzo A Venus do Espello, de Tiziano. Un sentimento totalizador e perverso pos\u00faeo: desexa m\u00e1is que nada no mundo ser convertido por ela no seu escravo.\u00a0 Coiro, pel, l\u00e1tego, fetiches sen n\u00famero\u2026 mesmo un contrato de submisi\u00f3n. A entrega ao outro a trav\u00e9s dunha sexualidade que se desv\u00eda da can\u00f3nica e se converte en instrumento de dominaci\u00f3n e anulaci\u00f3n da personalidade. El suplica, ela accede. Toda humillaci\u00f3n \u00e9 pouca para Severin. O pracer que experimenta cando ela desenvolve o rol de \u201cdominatriz\u201d non ten parang\u00f3n con ning\u00fan anterior. Pero a s\u00faa ansia de anulaci\u00f3n pola v\u00eda da carne l\u00e9vao a ir moito al\u00e1: r\u00f3galle (ordenarlle non pode) a Wanda que sexa infiel \u2013sendo, como ben sabido nos \u00e9, o boquete que nos abre no est\u00f3mago e na cabeza a imaxe do corpo do ser amado xacendo espido con outro dun calibre que dificilmente se av\u00e9n \u00e1 sutura-. E as\u00ed acada o desvalido Severin o c\u00e9nit do pracer \u00e1 vez que se desfai en cachi\u00f1os. At\u00e9 aqu\u00ed, a transmutaci\u00f3n que o autor imprime aos roles de home e muller na nosa cultura a trav\u00e9s da\u00a0 afectividade de parella e a conseguinte sexualidade. \"venus<\/a>Agora unha reviravolta: xa totalmente metamorfoseada e gozando plenamente no seu inimaxinado papel de s\u00e1dica e promiscua (pero sempre \u201catada\u201d a Severin), Wanda co\u00f1ece un home polo que sente a necesidade de ser dominada, por completo, sen reservas. Pobre Severin, xa sen xogo nin xoguete\u2026! Disque a ficci\u00f3n de Sacher-Masoch non \u00e9 outra cousa que o relato da relaci\u00f3n que mantivo coa escritora Fanny Pistor en Venecia. Nada seguro, se acaso que o termo \u201cmasoquismo\u201d prov\u00e9n da impudicia vital e narrativa do seu apelido. Unha parafilia m\u00e1is ou menos asumida, igual c\u00e1 do seu necesario par, o \u201csadismo\u201d (desenvolvida narrativamente polo seu malfadado ep\u00f3nimo o Marqu\u00e9s de Sade). A fronteira entre enfermidade mental ou perversi\u00f3n e alternativa de goce pactado semella unha convenci\u00f3n cultural. A\u00ed loce a timorata saga Cincuenta Sombras de Grey como a do libro m\u00e1is vendido dos dous \u00faltimos anos.<\/p>\n

Roman Polanski volve entregar unha pel\u00edcula turbadora cuxa acci\u00f3n transcorre en tempo real. A terceira adaptaci\u00f3n f\u00edlmica dunha obra teatral despois de Macbeth<\/i> (1971), A morte e a doncela<\/i> (1994) e Un deus salvaxe<\/i> (2011).\u00a0 E novamente o reducionismo da acci\u00f3n, \u00e1s veces na s\u00faa totalidade, a un \u00fanico espazo; caracter\u00edstica dunha importante parte da s\u00faa filmograf\u00eda, extensa, imprescind\u00edbel: o iate a vela de O coitelo na auga<\/i> (1962), o ins\u00e1n apartamento de Carol \u2013Catherine Deneuve- en Repulsi\u00f3n<\/i> (1965), o edificio de pesadelo en O quim\u00e9rico inquilino<\/i> (1976) e, nin que dicir ten, o edificio Dakota en Rosemary\u00b4s baby<\/i> (1968).<\/p>\n

\"venus<\/a>Un Polanski menor? A precisi\u00f3n microsc\u00f3pica do gui\u00f3n, a torrencial lucidez dos di\u00e1logos, a deconstruci\u00f3n -a trav\u00e9s da an\u00e1lise da sexualidade de parella- de todas as teor\u00edas do contrato social que desde sempre rexeron a nosa cultura e a perfecta conxunci\u00f3n de todos e cada un dos elementos estritamente cinematogr\u00e1ficos configuran unha obra fascinante. Un Polanski menor est\u00e1 sempre no cumio do cinema contempor\u00e1neo. Aqu\u00ed asina unha cinta sobresaliente para entrar no club dos vener\u00e1beis\u00a0 xenios nonaxenarios, como Lumet, Eastwood, Resnais, Wajda, Varda ou Marker. Para infatig\u00e1beis estudosos das tr\u00edades hegelinas, o estra\u00f1o caso do incerto centenario Manuel de Oliveira, a\u00ednda en activo.<\/p>\n

La V\u00e9nus \u00e0 la fourrure.\u00a0 2013. Francia-Polonia.\u00a0\u00a0 Direcci\u00f3n: Roman Polanski.\u00a0 Gui\u00f3n: Roman Polanski.\u00a0\u00a0 Int\u00e9pretes: Emmanuel Seigner, Mathieu Amalric.\u00a0\u00a0 Drama. 96 min.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

J. Carou. O \u00faltimo filme do sempre fascinante Roman Polanski adapta con fidelidade e moito oficio a obra teatral hom\u00f3nima de David Ives. O prestixiado dramaturgo neoiorquino tomou como material base a controvertida novela publicada en 1870 que lle reservar\u00eda a Leopold von\u00a0 Sacher-Masoch un oco no Parnaso, A Venus das Peles.\u00a0 A c\u00e1mara do … Seguir lendo La V\u00e9nus \u00e0 la fourrure<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,31],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1730"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1730"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1730\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1769,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1730\/revisions\/1769"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1730"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1730"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1730"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}