{"id":2397,"date":"2014-11-04T07:00:29","date_gmt":"2014-11-04T07:00:29","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2397"},"modified":"2014-11-03T09:51:23","modified_gmt":"2014-11-03T09:51:23","slug":"nunca-vin-o-mar","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2397","title":{"rendered":"Nunca vin o mar"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_2398\" aria-describedby=\"caption-attachment-2398\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignleft\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/nunca-vin-o-mar.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-2398\" alt=\"nunca vin o mar\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/nunca-vin-o-mar-300x207.jpg\" width=\"300\" height=\"207\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/nunca-vin-o-mar-300x207.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/nunca-vin-o-mar.jpg 465w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-2398\" class=\"wp-caption-text\">Unha foto na que s\u00f3 apareza un anaco de mar en calma semella un cadro abstracto.<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>Sentado nun banco na praia da Torre. Calma chicha na r\u00eda. Ensimesmado, recordo que esa ma\u00f1\u00e1 expliquei en clase dous fil\u00f3sofos gregos que admiro. Her\u00e1clito cr\u00eda que a maior\u00eda dos humanos s\u00f3 percibimos o mundo cos sentidos: non existe nada permanente. Se os mari\u00f1eiros de Rianxo quixesen ser precisos, non poder\u00edan dicir que pescaron innumerables veces no mar de Arousa.<!--more--> Tal mar non existe. Cada vez que lanzan os aparellos, as ondas e os peixes son outros. Ter\u00edan que p\u00f3rlle un nome distinto en cada lance. Facede a proba. Intentade mirar o mar. S\u00f3 veredes ondas, ou reflexos do sol nas ondas ou barcos atraves\u00e1ndoas. Mostr\u00e1delle a un amigo unha foto na que s\u00f3 apareza un anaco de mar en calma. Se non reco\u00f1ece as ondas, par\u00e9celle un cadro abstracto.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O outro fil\u00f3sofo grego, Parm\u00e9nides, s\u00f3 se fiaba da raz\u00f3n, e pensaba que todo o que v\u00eda cos sentidos era unha ilusi\u00f3n. As ondas do mar de Arousa non existen. Cambian constantemente, logo non podemos co\u00f1ecelas con absoluta certeza. S\u00f3 existen aparentemente, como os sucesos dun so\u00f1o. A verdadeira realidade, eterna e permanente, s\u00f3 a poden percibir, mediante a raz\u00f3n, os grandes fil\u00f3sofos e os grandes poetas. Como o noso Manuel Antonio. Escribiu <em>De catro a catro<\/em> coa raz\u00f3n (cronometrando monoton\u00edas, di el), e percibiu un mar que est\u00e1 m\u00e1is al\u00e1 das ondas, m\u00e1is al\u00e1 dun espazo e dun tempo concretos. Por iso, como prev\u00eda Parm\u00e9nides, o seu libro De catro a catro non lle gusta case a ningu\u00e9n, moito menos aos mari\u00f1eiros, que prefiren cantar a Rianxeira, unha homenaxe aos sentidos: \u00abOndi\u00f1as ve\u00f1en, ondi\u00f1as ve\u00f1en \/ ondi\u00f1as ve\u00f1en e van \/ non te embarques rianxeira \/ que te vas a marear\u00bb.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">No mundo de Parm\u00e9nides esa canci\u00f3n \u00e9 absurda: as ondas non existen, non te podes marear. Eu non son mari\u00f1eiro, d\u00edxome un d\u00eda un amigo cantando esa canci\u00f3n, eu son ondi\u00f1eiro. Ti\u00f1a catro cubatas pero parec\u00eda que lera a Her\u00e1clito. Se a noite das bengalas nas festas de Guadalupe, as orquestras, en vez de cantar a Rianxeira, recitasen a Manuel Antonio, tanto o meu amigo coma eu uniri\u00e1monos \u00e1s inevitables protestas.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ao outro lado desa mesma r\u00eda que eu miraba viviu Julio Camba. Unha ma\u00f1\u00e1 estival, ensimesmado no porto de Vilanova, decatouse que o mar non era bonito, fac\u00edano bonito as praias e a costa. \u00abSuponed el agua del mar en una palangana a ver qu\u00e9 queda de su belleza\u00bb, dixo. \u00c9 certo. De feito, nunca tiramos unha foto na que estea s\u00f3 o mar. Sempre o acompa\u00f1amos de algo: o ceo, un barco, o porto, un horizonte.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Eu mesmo intentei comprobar aquel d\u00eda na praia da Torre se pod\u00eda velo en si mesmo. Imposible. Ou fixaba a vista noutra cousa ou me evad\u00eda pensando. Cambiei de estratexia. Concentreime nunha onda (a calma chicha nunca \u00e9 absoluta) que avanzaba a uns dez metros da praia e intentei seguila ata que morreu na orela. Tras conseguilo, pregunteime a que mar ir\u00eda aquela onda morta. Ent\u00f3n, nunha s\u00fabita revelaci\u00f3n intelectual, comprend\u00edn por que Manuel Antonio non lle gustaba aos mari\u00f1eiros. De catro a catro respond\u00eda unha pregunta similar a aquela que eu acababa de facerme, \u00bfA que mar \u00eda un afogado?, e a resposta era un mar tan absolutamente en calma chicha, que ese afogado nunca se volver\u00eda marear o\u00edndo a Rianxeira.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>X. Ricardo Losada.\u00a0Sentado nun banco na praia da Torre. Calma chicha na r\u00eda. Ensimesmado, recordo que esa ma\u00f1\u00e1 expliquei en clase dous fil\u00f3sofos gregos que admiro. Her\u00e1clito cr\u00eda que a maior\u00eda dos humanos s\u00f3 percibimos o mundo cos sentidos: non existe nada permanente. Se os mari\u00f1eiros de Rianxo quixesen ser precisos, non poder\u00edan dicir que &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2397\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Nunca vin o mar<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2397"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2397"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2397\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2401,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2397\/revisions\/2401"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2397"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2397"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2397"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}