{"id":2542,"date":"2014-12-08T07:00:43","date_gmt":"2014-12-08T07:00:43","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2542"},"modified":"2014-12-04T08:13:10","modified_gmt":"2014-12-04T08:13:10","slug":"noia-e-o-dioivo-universal-unha-resposta-ao-mito-dende-a-xeoloxia","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2542","title":{"rendered":"Noia e o dioivo universal. Unha resposta ao mito dende a Xeolox\u00eda"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_2543\" aria-describedby=\"caption-attachment-2543\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignleft\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/11\/dioivo.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-2543\" alt=\"&quot;A nao do ar&quot;, de Alfonso Costa, escultura en homenaxe a Ant\u00f3n Avil\u00e9s de Taramancos\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/11\/dioivo-300x189.jpg\" width=\"300\" height=\"189\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/11\/dioivo-300x189.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/11\/dioivo.jpg 465w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-2543\" class=\"wp-caption-text\">&#8220;A nao do ar&#8221;, de Alfonso Costa, escultura en homenaxe a Ant\u00f3n Avil\u00e9s de Taramancos<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Jose Lires.\u00a0<\/strong><\/em>Vaia por diante que son un deses esc\u00e9pticos con moi mal progn\u00f3stico de curaci\u00f3n. As m\u00e1is das veces, a curiosidade gu\u00edame por cami\u00f1os ensarillados onde confl\u00faen escepticismo e dogmatismo. Este \u00e9 un deles.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Non hai moito, aventureime a ler <em>El \u00e1ngel perdido<\/em>, de Javier Sierra, atra\u00eddo porque a trama se ambientaba na contorna da mi\u00f1a vila, Noia, e en certa maneira reviv\u00eda antigas lendas locais sobre a arca de No\u00e9.<!--more--> O meu interese polo dioivo universal -esquecido dende aqueles anos de catecismo-, agromara con outro cariz na xuventude, logo de ter escoitado un relatorio sobre os cambios no nivel do mar e os seus efectos nas costas.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Evidentemente, o relator non falaba de cat\u00e1strofes divinas, pero quedaba lugar para argumentar a favor dun excepcional evento xeol\u00f3xico precursor do mito. Agora, aproveitando o tir\u00f3n do libro, e perdo\u00e1ndolle ao autor uns cantos erros -Noia non asoma na Costa da Morte!-, organ\u00edzanse rutas polos escenarios novelados.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Neste ambiente tur\u00edstico-cultural, os visitantes escoitan falar da orixe do nome do lugar. A lenda, tras sufrir un proceso de metamorfismo rexional, apunta ao propio No\u00e9 como fundador de Noia, o cal a bautizou co nome da s\u00faa neta Noela. O escudo do concello reflicte o relato b\u00edblico: nun mundo asolagado, unha arca suca o mar namentres unha pomba retorna cunha rami\u00f1a de oliveira no peteiro, proba irrefutable de ter atopado terra firme. Na versi\u00f3n local a embarcaci\u00f3n ben puido sobordar no monte de San Lois, a nosa humilde alternativa ao monte Ararat.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Contamos cun gui\u00f3n ancestral duns feitos avalados pola comunidade relixiosa e predicados dende un p\u00falpito, onde a veracidade dos acontecementos bl\u00edndase ante as impertinencias da Ciencia. Palabra de Deus! Pero&#8230; e se o dioivo ocorreu en realidade? E se algunha remota civilizaci\u00f3n sufriu unha inundaci\u00f3n tan catastr\u00f3fica coma para deixar pegada no seu acervo cultural?<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Retrocedamos algo m\u00e1is de 7.500 anos ata un mundo en tr\u00e1nsito entre o fr\u00edo glacial e o suave ver\u00e1n que inauguraba un novo per\u00edodo na Terra. Os xeos da \u00faltima glaciaci\u00f3n, levaban milenios derret\u00e9ndose, causando a elevaci\u00f3n progresiva do nivel dos oc\u00e9anos. Os pobos asentados nas f\u00e9rtiles veigas dun xigantesco lago de augas doces -o que agora co\u00f1ecemos como mar Negro- non daban creto ao que estaba a suceder. Un son arrepiante acompa\u00f1aba as inxentes cantidades de auga procedentes do Mediterr\u00e1neo mentres se precipitaban, con unha forza superior en 200 veces a das fervenzas do Ni\u00e1gara, rebordando o B\u00f3sforo. O ascenso era tal, que en poucos d\u00edas \u00e1reas extensas quedaron baixo tres metros de auga salgada.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ao cabo do ano o nivel do mar Negro ascendeu 55 metros. Estarrecidas, aquelas xentes comezaron a abandonar as s\u00faas aldeas, empurradas por unha inundaci\u00f3n sobrenatural, inexplicable. Co tempo, a di\u00e1spora encargar\u00edase de difundir por Europa e Asia o relato deses ca\u00f3ticos acontecementos, perpetu\u00e1ndose nas tradici\u00f3ns de distintas culturas e relixi\u00f3ns.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Xa de volta, fico fronte ao San Lois. Enredo co obxectivo da c\u00e1mara na procura dese \u00e1ngulo caprichoso que compo\u00f1a a imaxe on\u00edrica perseguida. Vaites! Vela\u00ed a nao de Alfonso Costa varada no cumio do monte!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jose Lires.\u00a0Vaia por diante que son un deses esc\u00e9pticos con moi mal progn\u00f3stico de curaci\u00f3n. As m\u00e1is das veces, a curiosidade gu\u00edame por cami\u00f1os ensarillados onde confl\u00faen escepticismo e dogmatismo. Este \u00e9 un deles. Non hai moito, aventureime a ler El \u00e1ngel perdido, de Javier Sierra, atra\u00eddo porque a trama se ambientaba na contorna da &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2542\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Noia e o dioivo universal. Unha resposta ao mito dende a Xeolox\u00eda<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[39,41],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2542"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2542"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2542\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2544,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2542\/revisions\/2544"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2542"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2542"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2542"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}