{"id":2583,"date":"2014-12-13T07:00:05","date_gmt":"2014-12-13T07:00:05","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2583"},"modified":"2014-12-10T00:31:19","modified_gmt":"2014-12-10T00:31:19","slug":"un-limiar-que-non-quixo-ser-limiar","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2583","title":{"rendered":"Limiar do anuario Barbantia 2014"},"content":{"rendered":"

\"Anuario2014\"<\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/b><\/span><\/i>Tedes na man o anuario n\u00famero 10 da Asociaci\u00f3n Cultural Barbantia, un n\u00famero polo que os seres humanos sempre tivemos devoci\u00f3n. Xa Pit\u00e1goras o consideraba un n\u00famero sagrado. Non sei se este anuario tam\u00e9n o ser\u00e1, pero sei que \u00e9 un milagre, e non, desde logo, por raz\u00f3ns m\u00edsticas relacionadas co n\u00famero 10. Tam\u00e9n o foron o n\u00famero 1, o 2, o 3\u2026 M\u00e1is a\u00ednda a partir do 4, en plena crise, xa que a maior\u00eda da xente pensa como aqueles asesores de Winston Churchill que, na II Guerra Mundial, lle propuxeron reducir a cero as axudas culturais. E case ningu\u00e9n coincide coa resposta que lles deu Churchill: \u201cEnt\u00f3n, para que loitamos?\u201d.<\/p>\n

\"escalera2\"<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 O primeiro anuario est\u00e1 datado en 2005, un ano despois de que aparecese Barbantia. Recordo a primeira vez que me falaron do proxecto. Citoume o amigo Fernando Lavandeira a tomar un caf\u00e9 co meu admirado escritor (que non co\u00f1ec\u00eda persoalmente) Ant\u00f3n Riveiro Coello. Ant\u00f3n quer\u00eda crear unha asociaci\u00f3n cultural no Barbanza e pux\u00e9rase en contacto cos t\u00e9cnicos de Cultura para que lle presentasen persoas que puidesen estar interesadas no proxecto. Eu, a pesar de certa tendencia individualista para estas cousas, aceptei inmediatamente. Ant\u00f3n non dixo nada orixinal sobre a cultura, nin falta que fac\u00eda, pero o que dixo, afirmouno cunha convici\u00f3n que me atrapou. Sempre souben que para este tipo de proxectos \u00e9 m\u00e1is importante a fe que a raz\u00f3n, o querer que o saber, o apetecer que o deber, e eses requisitos est\u00e1n m\u00e1is ligados ao ton co que usamos os significantes que ao seu significado. Toda a linguaxe non verbal de Ant\u00f3n sacaba nota neses meus requisitos. Pouco despois tivemos unha reuni\u00f3n no Centro Social de Boiro unhas sesenta persoas de seis concellos diferentes e unha das primeiras decisi\u00f3ns que tomamos foi a de publicar un anuario. Ant\u00f3n volveume parecer convincente cando puxo como referencia o anuario dunha asociaci\u00f3n da s\u00faa vila natal, Xinzo de Limia. Danme boa espi\u00f1a as persoas capaces de voar sen cortar as ra\u00edces coa terra.<\/p>\n

\"PRESENANUARIO\"<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Non sei por que, pero Ant\u00f3n prop\u00faxome que eu escribira o Limiar. Nun primeiro momento, tomeino como un afago. Pensei que me escoll\u00eda porque lle gustaba a mi\u00f1a forma de escribir. Pero axi\u00f1a cuestionei tan narcisista fantas\u00eda. Eu non ti\u00f1a nada publicado e os artigos que escrib\u00eda no suplemento de Barbantia estaban escritos cun estilo inmaturo (en busca dunha voz propia), do que eu era moi consciente. A realidade, pensei, \u00e9 que me ofreceran escribir o limiar porque ese tipo de traballos non o quere facer ningu\u00e9n, e outros certos trazos do meu car\u00e1cter fac\u00edanme un tipo propicio a ser telonero<\/i>, e estar encantado de selo. Non sa\u00edn dese dilema (encarg\u00e1ranme o limiar por virtudes da mi\u00f1a escrita ou por defectos do meu car\u00e1cter?) ata que recordei uns versos xeniais de Antonio Machado: \u201cEl ojo que ves no es \/ ojo porque t\u00fa lo veas; \/ es ojo porque te ve\u201d. O ollo que Ant\u00f3n e os que decidiran que eu escribira o limiar v\u00edan en min non era ollo porque eles o viran, era ollo porque os v\u00eda a eles. E como sabe calquera que pensara un pouco ao respecto, un ve, entre outras cousas, o que quere ver. \"IMG_5586\"<\/a>E eu quer\u00eda ver que me escolleran polos meus m\u00e9ritos literarios, logo escoll\u00e9ranme polos meus m\u00e9ritos literarios, logo non me quedaba outra que escribir aquel limiar como se escribise o discurso de aceptaci\u00f3n do Premio Nobel de Literatura. As outras paranoias tireinas ao ba\u00fal dos recordos e al\u00ed quedaron, a\u00ednda que de vez en cando puxen por sa\u00edr. E al\u00ed quedaron porque, como bo disc\u00edpulo de Churchill, en canto lin os traballos que lle daban contido a aquel anuario, souben que era un honor escribir o limiar. Non ser\u00eda un honor para os Heredeiros da Crus, pensei, ser teloneros<\/i> dos Beatles, de ACDC e dos Rolling Stones?<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Pode que a comparaci\u00f3n anterior sexa un tanto esaxerada, pero non me importa. Corresp\u00f3ndelle a cada lector do anuario definir o grao desa esaxeraci\u00f3n. A min o \u00fanico que me incumbe \u00e9 buscar todos os anos motivaci\u00f3n para escribir un limiar digno. E sempre a atopo. Case todos os ensaios dos dez anuarios publicados te\u00f1en as calidades que eu distingu\u00edn naquelas primeiras entrevistas con Ant\u00f3n. A s\u00faa linguaxe non verbal \u00e9 fiable, e os autores escriben como se voasen sen cortar as ra\u00edces coa terra.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada.\u00a0Tedes na man o anuario n\u00famero 10 da Asociaci\u00f3n Cultural Barbantia, un n\u00famero polo que os seres humanos sempre tivemos devoci\u00f3n. Xa Pit\u00e1goras o consideraba un n\u00famero sagrado. Non sei se este anuario tam\u00e9n o ser\u00e1, pero sei que \u00e9 un milagre, e non, desde logo, por raz\u00f3ns m\u00edsticas relacionadas co n\u00famero 10. … Seguir lendo Limiar do anuario Barbantia 2014<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2583"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2583"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2583\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2602,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2583\/revisions\/2602"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2583"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2583"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2583"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}