{"id":2638,"date":"2014-12-26T07:00:48","date_gmt":"2014-12-26T07:00:48","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2638"},"modified":"2014-12-25T22:06:14","modified_gmt":"2014-12-25T22:06:14","slug":"na-procura-do-invisible-iii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2638","title":{"rendered":"Na procura do invisible (III)"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_2639\" aria-describedby=\"caption-attachment-2639\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignright\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/na-procura.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-2639 \" alt=\"A praia das Catedrais ateigada de xente corresponde a unha \u00abpaisaxe espect\u00e1culo\u00bb\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/na-procura-300x216.jpg\" width=\"300\" height=\"216\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/na-procura-300x216.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/na-procura.jpg 465w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-2639\" class=\"wp-caption-text\">A praia das Catedrais ateigada de xente corresponde a unha \u00abpaisaxe espect\u00e1culo\u00bb<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Pedro Garc\u00eda Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Cada persoa percibe a paisaxe dun xeito diferente en funci\u00f3n das s\u00faas experiencias, co\u00f1ecementos ou intereses. A paisaxe que o individuo ve \u00e9 polo tanto unha paisaxe particular. S\u00f3 vemos as paisaxes que \u00abdesexamos\u00bb ver, \u00e9 dicir, aquelas que responden a unha determinada apropiaci\u00f3n da paisaxe xeogr\u00e1fica, as paisaxes de referencia transmitidas de xeraci\u00f3n en xeraci\u00f3n a trav\u00e9s da pintura, fotograf\u00eda, os libros de texto, ou as gu\u00edas tur\u00edsticas e medios de comunicaci\u00f3n.<!--more--> Son as paisaxes que se mostran como m\u00e1is visibles. O que non vemos non existe. Ser\u00e1n para n\u00f3s paisaxes invisibles.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Joan Nogu\u00e9, nun escrito titulado Al margen. Los paisajes que no vemos (2008, 187 p\u00e1xinas) f\u00e1lanos da experiencia do artista Antoni Abad, como un bo exemplo para demostrar que as paisaxes (visibles e invisibles) se constr\u00faen socialmente e que a mirada da paisaxe \u00e9 extraordinariamente complexa e nela interact\u00faan moitas identidades sociais diferentes. Abad animou un colectivo de 40 persoas discapacitadas a pasearen por Barcelona e fotografar todos os obst\u00e1culos que non eran \u00abvisibles\u00bb para o resto dos cidad\u00e1ns, pero que a eles lles imped\u00edan levar unha vida normal. En poucos d\u00edas naceu un novo mapa: a Barcelona visible para uns poucos e invisible para a inmensa maior\u00eda.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Mirar para ver obriga a descifrar a linguaxe coa que se expresa o espazo. Precisamos interpretar a lingua secreta na que fala o territorio: comprender a paisaxe que vemos, internarnos na s\u00faa esencia, descifrar a s\u00faa linguaxe, co\u00f1ecela por dentro para valorar a s\u00faa riqueza e conservar a s\u00faa identidade. Podemos aprender a mirar unicamente vendo e observando de vagar.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Na recobrada calma tras da retirada dos que miran pero non ven, as xeograf\u00edas pr\u00f3ximas am\u00f3sansenos cheas de territorios agardando ser mirados por ollos interesados. Saiamos a descubrilos, acudamos \u00e1 escola da contemplaci\u00f3n a aprender a mirar paisaxes e arm\u00e9monos de argumentos a prol da s\u00faa imprescindible salvagarda.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Pero na paisaxe existen tam\u00e9n compo\u00f1entes que non poden ser captados unicamente pola acci\u00f3n da ollada. Ante un silandeiro solpor atl\u00e1ntico, contemplando a diversidade crom\u00e1tica dunha carballeira ou dun souto na outon\u00eda, ou na escoita do murmurio da auga brincadeira nunha das fervenzas ou relanzos dos nosos r\u00edos, notamos a presenza do intanxible. \u00c9 ese algo que non se ve pero que est\u00e1 a\u00ed formando parte da paisaxe: a emoci\u00f3n, a sensibilidade, a tranquilidade, a beleza&#8230; Tr\u00e1tase de todo aquilo que non se pode tocar, algo incorp\u00f3reo, ideal e abstracto: o intanxible, nunca valorado nas avaliaci\u00f3ns de impacto ambiental, malia ser, cada vez m\u00e1is, un valor emerxente na valoraci\u00f3n dunha paisaxe.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">As paisaxes a trav\u00e9s das sensaci\u00f3ns e sentimentos son todo o contrario \u00e1 \u00abpaisaxe espect\u00e1culo\u00bb, tan manifestamente presente nas abraiantes imaxes deste ver\u00e1n na praia das Catedrais ateigada de xente. Saiamos tam\u00e9n nestes d\u00edas de antesala da invern\u00eda, cando xa os turistas do espect\u00e1culo est\u00e1n en total retirada, \u00e1 procura do intanxible espacial, das paisaxes emocionais e dos sentimentos. Un acto creativo que constr\u00fae novamente a paisaxe na que habitamos, revelando o seu potencial cargado de valores que nos conmoven.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pedro Garc\u00eda Vidal.\u00a0Cada persoa percibe a paisaxe dun xeito diferente en funci\u00f3n das s\u00faas experiencias, co\u00f1ecementos ou intereses. A paisaxe que o individuo ve \u00e9 polo tanto unha paisaxe particular. S\u00f3 vemos as paisaxes que \u00abdesexamos\u00bb ver, \u00e9 dicir, aquelas que responden a unha determinada apropiaci\u00f3n da paisaxe xeogr\u00e1fica, as paisaxes de referencia transmitidas de &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=2638\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Na procura do invisible (III)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[39,7,34],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2638"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2638"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2638\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2666,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2638\/revisions\/2666"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2638"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2638"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2638"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}