{"id":3483,"date":"2015-05-13T06:00:41","date_gmt":"2015-05-13T06:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3483"},"modified":"2015-05-07T07:09:12","modified_gmt":"2015-05-07T07:09:12","slug":"dous-oficios-de-vivir","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3483","title":{"rendered":"Dous oficios de vivir"},"content":{"rendered":"

\"jos<\/a>X. Ricardo Losada<\/i><\/b>. <\/i>VIVIR, UN HOMICIDIO T\u00cdMIDO. <\/b>Escoito con frecuencia o poema de Cesare Pavese Vir\u00e1 a morte e ter\u00e1 os teus ollos <\/i>cantado en euskera por Paco Ib\u00e1\u00f1ez. Un poema moi triste, pero cunha forza inmensa porque o autor tivo unha vida\u00a0 atormentada e acabou suicid\u00e1ndose. Xa de neno agoni\u00e1base pensando (e chegou a pasarlle de adulto) que a muller que amaba casaba con outro. Como resumo da s\u00faa infancia, di: \u201cUnha tarde, cami\u00f1abamos rodeando un outeiro, en silencio\u201d. O proxecto da s\u00faa nenez foi escribir un libri\u00f1o para poder lelo en soidade. Sendo adolescente, escribe: \u201cNacemos para vagar por estes outeiros, sen mulleres e coas mans \u00e1s costas\u2026\u201d.\u00a0 Aos 21: \u201cComo os p\u00e1lidos suicidas \/ a\u00ednda \u00e1vidos de amor pola vida.\u201d Con 30 e poucos, nun poema a un traballador das f\u00e1bricas de Tur\u00edn: \u201cAprendeu a traballar en f\u00e1bricas sen risas\u201d. Uns anos despois: \u201cHai r\u00faas, bulevares de Tur\u00edn polos que cami\u00f1an persoas que a guerra maltratou e matou. Persoas contentas, intelixentes, que ent\u00f3n eran algu\u00e9n, que ti co\u00f1ec\u00edas a penas. Era unha sociedade de verdade. \u00bfPara que ter\u00e1 existido?\u201d Con 42, pouco antes de suicidarse: \u201cEstou roto, non te\u00f1o ganas de ver a ningu\u00e9n e pagar\u00eda con ouro ao asasino que puidese apu\u00f1alarme durante o meu sono\u201d. Morreu sen ter nunca muller, fillos ou casa propios, convencido de que nos xestos e palabras da nenez est\u00e1n os sinais do pavor adulto. O que foi, ser\u00e1, dixo.<\/p>\n

VIVIR, UN SUICIDIO OPTIMISTA. <\/b>Pouco antes de ler un libro sobre a vida de Pavese, atopei no meu estudo un CD que me regalaron uns amigos cando cumpr\u00edn corenta anos. O CD, composto por canci\u00f3ns de \u00e9xito na mi\u00f1a mocidade, tit\u00falase JOS MIX XL. Jos \u00e9 como me chaman os familiares e amigos m\u00e1is \u00edntimos. Na carauta aparecen cinco fotos mi\u00f1as a diferentes idades, catro delas reais (dez, dezaoito, trinta, corenta) e unha ficticia (oitenta). Poucas veces me rin tanto como cando vin esa imaxe mi\u00f1a de vello encanecido e desdentado. Lendo ese libro sobre Pavese que antes comentaba non me sa\u00edu da cabeza ese momento e unha frase dur\u00edsima de S. Beckett que parece o contrario desa estrondosa gargallada: \u201cA vida humana \u00e9 o acto de dar a luz sobre unha tumba aberta\u201d. Pavese coincidir\u00eda, eu non, e ese contraste aledoume a lectura daquel libro tan triste. Recordei que de neno eu so\u00f1aba con bicar os beizos dun rostro fermoso de muller e que miles de persoas me aclamasen tras ga\u00f1ar a final dos 100 metros lisos dos Xogos Ol\u00edmpicos. Consegu\u00edn as d\u00faas cousas moitas veces pois xa de adolescente aprend\u00edn que todo rostro de muller que bicas voluntariamente \u00e9 fermoso, e que calquera aclamaci\u00f3n p\u00fablica (mesmo a dun can ou dun gato) \u00e9 multitudinaria.\"jos<\/a> Como resumo da mi\u00f1a infancia, dir\u00eda: \u201cUn lusco fusco os amigos da estreita r\u00faa onde nac\u00edn xogamos barulleiros aos cart\u00f3ns mentres agardamos que as nosas nais nos chamen para cear\u201d. Non consegu\u00edn vivir as\u00ed toda a vida, pero os mellores momentos foron e son r\u00e9plicas daqueles d\u00edas, e canto m\u00e1is vello vou, m\u00e1is os necesito. O can de Paulov, despois dun proceso de condicionamento cl\u00e1sico, segregaba saliva nada m\u00e1is o\u00edr tocar unha camp\u00e1. Eu segrego a voz daqueles amigos dicindo Ghanei unha machucada de cart\u00f3ns<\/i> e a voz de mi\u00f1a nai dicindo \u00a1Jos, a cear!<\/i>, cada vez que escoito as camp\u00e1s da igrexa de Rianxo, a cincuenta metros da mi\u00f1a casa natal. Nos xestos e palabras da nenez, aprend\u00edn, est\u00e1n os sinais da felicidade adulta, e gustar\u00edame poder agradecerlle a tantas persoas (meus pais, sobre todo, pero tam\u00e9n a meus irm\u00e1ns e alg\u00fans amigos e veci\u00f1os daqueles anos) que me impedisen ter ca\u00eddo desde o \u00fatero materno, como Pavese, a unha tumba.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Cando dentro duns anos me pareza a ese vello de JOX MIX XL, escribirei un poema titulado Vir\u00e1 a morte e ter\u00e1 os teus dentes. <\/i>Se hai outra vida, non poderei escoller (\u00e9 o \u00fanico de n\u00f3s que non cambia) os ollos e a mirada, pero si se vivila con ou sen dentes. Ese foi o erro de Pavese. Comparando a morte co que permanece, \u00e9 imposible o m\u00e1is m\u00ednimo sorriso. Compar\u00e1ndoa co que dexenera, ata pode ser simp\u00e1tica. Eu tam\u00e9n digo, como Pavese, O que foi, ser\u00e1, <\/i>pero ser\u00e1 desdentado e encanecido, e s\u00f3 agardo que cando o comprobe mir\u00e1ndome no espello, sexa capaz, como naquel feliz aniversario, de rir a gargalladas.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada. VIVIR, UN HOMICIDIO T\u00cdMIDO. Escoito con frecuencia o poema de Cesare Pavese Vir\u00e1 a morte e ter\u00e1 os teus ollos cantado en euskera por Paco Ib\u00e1\u00f1ez. Un poema moi triste, pero cunha forza inmensa porque o autor tivo unha vida\u00a0 atormentada e acabou suicid\u00e1ndose. Xa de neno agoni\u00e1base pensando (e chegou a … Seguir lendo Dous oficios de vivir<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3483"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3483"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3483\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3487,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3483\/revisions\/3487"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3483"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3483"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3483"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}