{"id":3677,"date":"2015-09-13T06:00:13","date_gmt":"2015-09-13T06:00:13","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3677"},"modified":"2015-09-13T10:18:10","modified_gmt":"2015-09-13T10:18:10","slug":"policial-italiano","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3677","title":{"rendered":"Policial italiano"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><b><i><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/breve-historia.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-3679 alignright\" style=\"border: 1px solid black;\" alt=\"breve historia\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/breve-historia-190x300.jpg\" width=\"190\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/breve-historia-190x300.jpg 190w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/breve-historia-651x1024.jpg 651w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/breve-historia.jpg 709w\" sizes=\"(max-width: 190px) 100vw, 190px\" \/><\/a>Miguel Mari\u00f1o.<\/i><\/b> Cando pensamos no \u201cpolicial\u201d italiano, sexan cales sexan as caracter\u00edsticas exactas deste x\u00e9nero narrativo, pensamos, sobre todo, en Andrea Camillieri, o m\u00e1is famosos nestes anos, pero hai, e houbo, m\u00e1is vida no policial italiano, x\u00e9nero que nese pa\u00eds co\u00f1ecen como \u201cgiallo\u201d pola cor da colecci\u00f3n policial da editorial Mondadori de Mil\u00e1n, da colecci\u00f3n pasou ao x\u00e9nero, un x\u00e9nero moi desprezado pola cr\u00edtica \u201cseria\u201d at\u00e9 ben entrados os anos sesenta, se exclu\u00edmos a Recupito e Santucci e o artigo precursos de Sorani en &lt;Pegaso&gt; en 1930, que estudaba o x\u00e9nero a partir de Conan Doyle. Tivo que chegar un cr\u00edtico acad\u00e9mico, especialista na novela picaresca espa\u00f1ola e bo lector de Chandler, Alberto del monte, que publicar\u00e1 en Bari a s\u00faa <i>Breve storia del romanzo poliziesco, <\/i>axi\u00f1a traducida por Florentino P\u00e9rez para Taurus, en 1962.<!--more--> Un interesante e breve estudo das orixes do x\u00e9nero e do seu desenvolvemento at\u00e9 os 60, que logra, m\u00e1is ou menos, atopar as fontes na novela-follet\u00f3n francesa (xa estudado en 1847 por Nettement!) e na \u201csensation novel\u201d e delimitar as s\u00faas estremas, entre a novela de \u201caventuras policiais\u201d de esquema \u201cfuga-persecuci\u00f3n\u201d, da novela \u201cde esp\u00edas\u201d e doutros subx\u00e9neros pr\u00f3ximos. Pero del Monte, con resaibo \u201csensacionalista\u201d, despreza a narrativa policial italiana, por moi servil dos modelos estranxeiros, \u00e1s veces con \u201cp\u00e9simas imitaci\u00f3ns de modelos americanos\u201d, e pouco m\u00e1is que cita a Valeri Pignatelli, Giannini, Varaldo, De Stefani, D\u2019Errico, Sanocita, Spagnol, Pitta, De Angelis, Mariotti, Gemingnani, Natoli e media ducia m\u00e1is. Uns seguen o modelo Simenon (psicoloxismo, ambiente), outros arr\u00edmanse m\u00e1is \u00e1 chamada, mal, \u201cnovela negra\u201d (que tam\u00e9n se aplica \u00e1 novela g\u00f3tica\u201d).<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/giorgio.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-full wp-image-3680 alignleft\" alt=\"giorgio\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/giorgio.jpg\" width=\"251\" height=\"201\" \/><\/a>Poucas son as editoriais espa\u00f1olas que non te\u00f1en no cat\u00e1logo novela policial. De todos os estilos (at\u00e9 hist\u00f3ricas, e boas) e de todas as nacionalidades, con moita preferencia polos n\u00f3rdicos (suecos, noruegueses, daneses e at\u00e9 das Feroe) e os dos pa\u00edses do leste. Lense gregos (Markaris), alem\u00e1ns, brit\u00e1nicos, hispanoamericanos, galegos, pero poucos portugueses e italianos.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A benem\u00e9rita editorial Akal, que tanto fixo pola cultura galega, ten tam\u00e9n policial, moi barata, na s\u00faa colecci\u00f3n m\u00fasica de peto. E nela l\u00e9volle lidas varias policiais a Giorgio Scerbanenco (1911-1969), italiano nado en Keiv e ga\u00f1ador do Prix de la Litt\u00e9rature Polici\u00e8re. M\u00e1is pr\u00f3ximo a Simenon pola boa captaci\u00f3n de ambientes, sen carga social evidente, crea un detective americano, Arthur Jilling, t\u00edmido, intelixente e pouco fan\u00e1tico. Ten, Scerbanenco, un toque \u201cbizarro\u201d (como, salvando as distancias, a Vargas) polo gusto polos ambientes \u201craros\u201d, \u201cs\u00f3rdidos\u201d, f\u00f3ra do com\u00fan e o mellor exemplo \u00e9 <i>L\u2019antro dei filosofi<\/i>, que Weller traduce en espa\u00f1ol como \u201ccueva\u201d, pero \u00e9 mellor \u201cantro\u201d. Unha familia de moralistas que vive moi austeramente, ve desaparecer a unha dos seus membros, que logo aparece morta. Scerbanenco foxe do thriller, da emoci\u00f3n do \u201csuspense\u201d, pero logra atraer o lector pola sutileza e o m\u00e9todo intuitivo do detective. Os puristas queixaranse dicindo que falta \u201cl\u00f3xica dedutiva\u201d, pero o \u201cproduto\u201d \u00e9 bo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Miguel Mari\u00f1o. Cando pensamos no \u201cpolicial\u201d italiano, sexan cales sexan as caracter\u00edsticas exactas deste x\u00e9nero narrativo, pensamos, sobre todo, en Andrea Camillieri, o m\u00e1is famosos nestes anos, pero hai, e houbo, m\u00e1is vida no policial italiano, x\u00e9nero que nese pa\u00eds co\u00f1ecen como \u201cgiallo\u201d pola cor da colecci\u00f3n policial da editorial Mondadori de Mil\u00e1n, da colecci\u00f3n &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3677\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Policial italiano<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,51,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3677"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3677"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3677\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4165,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3677\/revisions\/4165"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3677"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}