{"id":3692,"date":"2015-06-21T06:00:24","date_gmt":"2015-06-21T06:00:24","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3692"},"modified":"2015-06-20T08:46:10","modified_gmt":"2015-06-20T08:46:10","slug":"educar-en-rexime-aberto","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3692","title":{"rendered":"Educar en r\u00e9xime aberto"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe0.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-3694\" alt=\"profe0\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe0-300x180.jpg\" width=\"300\" height=\"180\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe0-300x180.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe0.jpg 468w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>P\u00eddeme Ana Rivas, a coordinadora, un artigo fin de curso para unha secci\u00f3n dixital da biblioteca do meu instituto chamada <i>Scripta manent<\/i>. Preg\u00fantolle se pensou nalg\u00fan tema en particular e dime que lle gustar\u00eda que escribise sobre o meu estado de \u00e1nimo. <!--more-->Ela non o sabe, pero dez minutos antes estiven preparando unha actividade de clase (unha especie de remu\u00ed\u00f1o de ideas sobre diferentes frases) na que aparec\u00eda esta sutil sentencia de Voltaire: \u201cO remorso \u00e9 a \u00fanica virtude que lle queda ao culpable\u201d. Pois as\u00ed me sinto cada fin de curso. Culpable, e con\u00a0 remorsos. Non vou explicar agora a raz\u00f3n, pois acabar\u00eda falando de leis educativas, informes PISA e mitos fineses. Pero creo que calquera persoa que traballe con nenos e adolescentes, e crea que educar \u00e9 ampliar as posibilidades dunha vida mellor (persoal, intelectual e profesional) dos seus alumnos, sobre todo dos menos afortunados na loter\u00eda xen\u00e9tica e familiar, debera ter ese sentimento.<a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-3695\" alt=\"profe1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe1-289x300.jpg\" width=\"289\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe1-289x300.jpg 289w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe1.jpg 362w\" sizes=\"(max-width: 289px) 100vw, 289px\" \/><\/a> Por moito que cumpras co teu traballo, por moito que intentes dignificar a cot\u00edo a t\u00faa profesi\u00f3n, a sensaci\u00f3n final \u00e9 sempre de fracaso. Cantos alumnos quedan no cami\u00f1o, cantos non dan o mellor de si, cantos s\u00f3 est\u00e1n preocupados por ser traballadores, consumidores e contribu\u00edntes.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Recordo que nada m\u00e1is saber que aprobara a oposici\u00f3n a profesor, sentei nun banco do instituto Torrente Ballester de Pontevedra, e mirando en fite o silencio estival dos corredores, pensei que \u00eda traballar ducias de anos en centros como aquel e que ti\u00f1a que facer todo o posible por realizarme e ir todos os d\u00edas ao traballo con bo \u00e1nimo. Conseguino, e o meu maior desexo \u00e9 seguir as\u00ed ata que me xubile. Tampouco vou explicar agora como fago, entre outras moitas cousas, porque non creo nas receitas pedag\u00f3xicas, e s\u00f3 me considero un referente para min mesmo. S\u00f3 direi que desde o principio tiven claro que se quer\u00eda ir contento ao instituto todos os d\u00edas deb\u00eda evitar cantar aquilo que cantan moitos presos, sobre todo os culpables, nos c\u00e1rceres de todo o mundo: \u201cTe\u00f1o a pena do inocente \/ que triste me sinto todo o d\u00eda\u2026\u201d. Creo que esa \u00e9 a primeira decisi\u00f3n que debemos tomar os profesores. <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-3696\" alt=\"profe\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe-300x175.jpg\" width=\"300\" height=\"175\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe-300x175.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/06\/profe.jpg 621w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Considerarnos inocentes (a culpa \u00e9 dos alumnos, dos pais, dos inspectores, dos pol\u00edticos\u2026) e pasar os d\u00edas queix\u00e1ndonos coa tristeza de quen sendo inocente vive preso no c\u00e1rcere dun centro educativo, ou considerarnos culpables. Eu decid\u00edn considerarme culpable, e vivir con remorsos, e iso d\u00e1me unha alegr\u00eda inmensa. Tampouco vou explicar por que. Hai cousas que s\u00f3 entende o olfacto e unha experiencia de moitos anos. \u00c9 m\u00e1is f\u00e1cil entender que se me crese inocente ir\u00eda ao instituto amargado, e agardando que tocase ese \u00faltimo timbre da ma\u00f1\u00e1 que permite sa\u00edr \u00e1 r\u00faa a centos de presos en r\u00e9xime de semiliberdade.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>X. Ricardo Losada.\u00a0P\u00eddeme Ana Rivas, a coordinadora, un artigo fin de curso para unha secci\u00f3n dixital da biblioteca do meu instituto chamada Scripta manent. Preg\u00fantolle se pensou nalg\u00fan tema en particular e dime que lle gustar\u00eda que escribise sobre o meu estado de \u00e1nimo.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3692"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3692"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3692\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3697,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3692\/revisions\/3697"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3692"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3692"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3692"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}