{"id":397,"date":"2014-01-30T10:45:57","date_gmt":"2014-01-30T10:45:57","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=397"},"modified":"2014-01-30T20:36:05","modified_gmt":"2014-01-30T20:36:05","slug":"a-utilidade-do-inutil-de-nuccio-ordine","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=397","title":{"rendered":"A utilidade do in\u00fatil, de Nuccio Ordine"},"content":{"rendered":"

\"inutilidad-inutil-Nuccio-Ordine_Acantilado\"<\/a>X. Ricardo Losada.<\/em><\/strong> Recomend\u00e1ronme este libro cr\u00edticos nos que conf\u00edo. Componse de numerosas citas de autores que admiro: Plat\u00f3n, Arist\u00f3teles, Petrarca, Montaigne, Shakespeare, Cervantes, Locke, Cioran, Foster Wallace\u2026 A coidada edici\u00f3n do libro (Acantilado) e as escasas 170 p\u00e1xinas axudaron a convencerme de que \u00eda ler unha pequena xoia. Decepci\u00f3n. F\u00edxoseme reiterativo. O autor manexa un \u00fanico argumento, repetido en distintas \u00e9pocas e escritores, para defender a utilidade in\u00fatil da cultura. Pode resumirse nestas fermosas palabras: \u201cEntre tantas incertezas, s\u00f3 unha cousa \u00e9 certa, se renunciamos \u00e1 forza xeradora do in\u00fatil, se s\u00f3 escoitamos o mort\u00edfero canto das sereas que nos impele a perseguir o beneficio, s\u00f3 seremos quen de producir unha colectividade enferma e sen memoria que, extraviada, acabar\u00e1 por perder o sentido de si mesma e da vida\u201d.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Pero houbo outra raz\u00f3n. Cando rematei este libro, lin un artigo de Eduardo Arroyo no que analiza a lamentable situaci\u00f3n da arte en Espa\u00f1a. Fai un exercicio de autocr\u00edtica, que deber\u00eda ampliarse a outras burbullas (a inmobiliaria foi a locomotora dun tren con moitos vag\u00f3ns, inclu\u00eddo o cultural), para conclu\u00edr que a culpa non \u00e9 do IVE, nin do goberno, nin da C.E., nin dos pintores de Altamira, sen\u00f3n, en primeiro lugar, dos propios artistas. Ordine escapa da autocr\u00edtica. Deber\u00eda explicarnos por que o mundo da cultura carece da exemplariedade necesaria, p\u00fablica e privada, que dir\u00eda Plat\u00f3n, e Vox Populi confirma, para erixirse en inutilidade \u00fatil, m\u00e1is a\u00ednda nos tempos que corren. Sen ese contrapeso, o libro conv\u00e9rtese nese Manifesto (asinareino encantado, de todos xeitos) que o subtitula. O principio de autoridade non \u00e9 un argumento, por moi loables que sexan os invocados.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 O gran acerto do libro \u00e9 o extraordinario ap\u00e9ndice que Ordine engade para complementar a s\u00faa tese. Abraham Flexner, pedagogo norteamericano creador do Institute for Advanced Study de Princeton, explica a importancia para a ciencia natural do cultivo da pura e in\u00fatil curiosidade.<\/p>\n

\"Nuccio<\/a>
Nuccio Ordine \u00a9ChDELORY<\/figcaption><\/figure>\n

Prop\u00f3n que \u201ccanto menos se desv\u00eden as instituci\u00f3ns cient\u00edficas por consideraci\u00f3ns de utilidade inmediata, tanto m\u00e1is probable ser\u00e1 que contrib\u00faan ao benestar humano\u201d. <\/i>Pensar nas aplicaci\u00f3ns pr\u00e1cticas limita a curiosidade e a creatividade. Foi bastante m\u00e1is \u00fatil <\/i>Maxwell, que calculou as ecuaci\u00f3ns te\u00f3ricas do electromagnetismo, s\u00f3 por curiosidade intelectual, que Marconi, inventor, a partir desas ecuaci\u00f3ns, da radio.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 A mi\u00f1a tese \u00e9 que, na cultura, Maxwell e Marconi non poden ser persoas distintas. E, o m\u00e1is habitual, \u00e9 que o sexan. Explicar por que, \u00e9 unha tarefa urxente.<\/p>\n


\n