{"id":4131,"date":"2015-09-06T06:00:29","date_gmt":"2015-09-06T06:00:29","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4131"},"modified":"2015-09-03T20:51:44","modified_gmt":"2015-09-03T20:51:44","slug":"xeve-a-casa-dos-ruibal-ii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4131","title":{"rendered":"Xeve. A casa dos Ruibal (II)"},"content":{"rendered":"

\"ruibal\"<\/a>Carlos Mosteiro. <\/i><\/b>Dos irm\u00e1ns Ruibal, Pepe era o maior (naceu en 1925) e, sen d\u00fabida, o que tivo un final m\u00e1is triste. Dedicou toda a s\u00faa vida ao teatro e curiosamente sempre tivo menos \u00e9xito que prestixio. Quizais as peculiaridades da s\u00faa aposta, realista pero cunha fond\u00edsima carga simb\u00f3lica, tivese bastante que ver neste feito. \u201cEu sigo escribindo, malia esa falta de \u00e9xito, malia esa falta de perspectiva<\/i>\u201d. Xa cos seus textos iniciais traza perfectamente o seu cami\u00f1o. Proponse escribir \u201c\u00e1 parte\u201d (non necesariamente en contra) do p\u00fablico habitual dos teatros. Non quere un teatro para minor\u00edas, pero tampouco desexa pregarse aos gustos do espectador. Empeza publicando poes\u00eda: \u201cEl dios de los precipicios\u201d sae do prelo en 1950, pouco antes de viaxar a Arxentina. En Bos Aires escribe un estudo sobre Laxeiro que se publica en Pontevedra en 1952. Comp\u00f3n \u201cLa ciencia de birlibirloque\u201d (1956), sobre unha lenda popular galega. En 1957 \u201cLos mendigos\u201d, farsa contra a ditadura, e na que aparecen por primeira vez os seus animais-s\u00edmbolo<\/i>. \u201cEl bacalao\u201d (1960) \u00e9 unha diatriba contra a burocracia. En 1962 casa con Consuelo V\u00e1zquez Parga. Afianza a s\u00faa dedicaci\u00f3n ao teatro. En \u201cEl asno\u201d introduce unha das s\u00faas aportaci\u00f3ns m\u00e1is persoais, a m\u00e1quina-personaxe. Presenta esta obra a un certame convocado por Dido, peque\u00f1o teatro<\/i> e o xurado declara o premio deserto. \u201cDende ent\u00f3n tiven a sensaci\u00f3n de que o meu teatro \u00eda ser rexeitado<\/i>\u201d. Pero segue escribindo sen parar: en 1966 \u201cSu majestad la sota\u201d, pensada e comezada en Bos Aires; en 1968 \u201cLos mutantes\u201d, \u201cEl rabo\u201d, \u201cLos ojos\u201d, \u201cLa secretaria\u201d, \u201cEl padre\u201d, \u201cEl superagente\u201d, \u201cEl ascenso\u201d, \u201cEl hombre y la mosca\u201d; en 1969 \u201cEl mono piadoso\u201d, \u201cEl asno electr\u00f3nico\u201d e \u201cA m\u00e1quina de pedir\u201d; en 1970 \u201cCurr\u00edculum vitae\u201d.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \"ruibal3\"<\/a>George E. Wellwarth, profesor e cr\u00edtico norteamericano, sit\u00faa a Ruibal no grupo que chama \u201cteatro espa\u00f1ol underground\u201d, que manifesta unha est\u00e9tica distinta \u00e1 que se advirte na chamada \u201cxeraci\u00f3n realista\u201d. Toma do realismo a linguaxe, pero para crear unha realidade nova, que non \u00e9 reflexo sen\u00f3n interpretaci\u00f3n da existente. As obras de Pepe Ruibal comezan a publicarse traducidas ao ingl\u00e9s, alem\u00e1n, polaco, portugu\u00e9s\u2026 Nos Estados Unidos, o Departamento de Drama da Universidade de Pennsylvania realiza montaxes en ingl\u00e9s de \u201cLos mendigos\u201d e \u201cEl rabo\u201d. No Departamento de Drama da State University de New York estr\u00e9ase en 1971 a versi\u00f3n inglesa de \u201cEl hombre y la mosca\u201d, nunha montaxe que merece a atenci\u00f3n do New York Times. En 1972 participa en Par\u00eds nas Xornadas Iinternacionais Universitarias de Teatro Espa\u00f1ol Contempor\u00e1neo<\/i>. En 1974 imparte cursos sobre o novo teatro na Universidade de Minnesota e noutras universidades norteamericanas. O primeiro director do Centro Dram\u00e1tico Nacional Adolfo Marsillach proponse programar \u201cEl hombre y la mosca\u201d, pero o proxecto non chega a realizarse. En 1982 o Teatro Rodante Portorrique\u00f1o leva novamente a obra a un escenario de Nova York. Outra vez o paradoxo: a moitos autores \u00e9ralles moito m\u00e1is doado a estrea ou a c\u00e1tedra universitaria ao outro lado de Atl\u00e1ntico que no seu propio pa\u00eds. Que \u201cEl hombre y la mosca\u201d se estree en Nova York antes que en Espa\u00f1a para min pode ser unha honra, pero para a cultura teatral do meu pa\u00eds \u00e9 unha vergo\u00f1a<\/i>\u201d. En 1988, Ruibal asiste en Nova York a un simposio internacional de \u00f3pera onde \u00e9 convidado a amosar a s\u00faa \u201cteor\u00eda do arquetipo\u201d en Edipo Rei e Macbeth. \"el<\/a>Inicia unha estreita relaci\u00f3n co Actor`s Studio<\/i>, e o director Frank Corsaro conv\u00eddao a ensinar esa teor\u00eda na s\u00faa escola; a ra\u00edz desta colaboraci\u00f3n lese, con excelente aceptaci\u00f3n, a versi\u00f3n inglesa de \u201cLa m\u00e1quina de pedir\u201d e Ruibal \u00e9 nomeado membro de honor da afamada instituci\u00f3n.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Nos \u00faltimos anos da d\u00e9cada dos noventa Pepe Ruibal at\u00f3pase en Espa\u00f1a, enfermo e necesitado, internado primeiro nunha residencia en Nigr\u00e1n e despois noutra de Buend\u00eda (Cuenca), perdido o xu\u00edzo e case na indixencia. Alonso Montero remata a necrol\u00f3xica (\u201cJos\u00e9 Ruibal\u201d, La Voz de Galicia, 18 de febreiro de 1999) indicando que os estudosos e os directores teatrais non tardar\u00e1n en facerlle xustiza. Sen d\u00fabida a Pepe Ruibal o teatro d\u00e9belle unha.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Carlos Mosteiro. Dos irm\u00e1ns Ruibal, Pepe era o maior (naceu en 1925) e, sen d\u00fabida, o que tivo un final m\u00e1is triste. Dedicou toda a s\u00faa vida ao teatro e curiosamente sempre tivo menos \u00e9xito que prestixio. Quizais as peculiaridades da s\u00faa aposta, realista pero cunha fond\u00edsima carga simb\u00f3lica, tivese bastante que ver neste feito. … Seguir lendo Xeve. A casa dos Ruibal (II)<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[29,7,11],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4131"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4131"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4131\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4136,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4131\/revisions\/4136"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4131"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4131"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4131"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}