{"id":4256,"date":"2015-10-14T06:00:54","date_gmt":"2015-10-14T06:00:54","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4256"},"modified":"2015-10-12T20:59:31","modified_gmt":"2015-10-12T20:59:31","slug":"ricardo-davila-escultor-pobrense","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4256","title":{"rendered":"Ricardo D\u00e1vila, escultor pobrense"},"content":{"rendered":"<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/09\/As-Letras.-Imaxe.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-4329 alignleft\" alt=\"As Letras. Imaxe\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/09\/As-Letras.-Imaxe-213x300.jpg\" width=\"213\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/09\/As-Letras.-Imaxe-213x300.jpg 213w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2015\/09\/As-Letras.-Imaxe.jpg 455w\" sizes=\"(max-width: 213px) 100vw, 213px\" \/><\/a>Eme Cartea.\u00a0<\/strong><\/em>Despois de Auschwitz, a poes\u00eda \u00e9 posible, pese a Adorno e \u00e1s guerras quentes e fr\u00edas que fixeron tabula rassa de toda a l\u00f3xica moderna. Despois da morte de deus, a morte do home, que resucita como o animal que \u00e9, e o \u00fanico deus posible. Hoxe, ser \u00ababsolutamente moderno\u00bb -como nos esix\u00eda Rimbaud-, xa non \u00e9 un imperativo: imponse o \u00abretorno ao real\u00bb cr\u00edtico e comprometido, fronte \u00e1 narrativa aut\u00f3noma greenberiana da arte pola arte. Falamos, pois, de posmodernismo, de tema e contido, do aqu\u00ed e do agora.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Neste espazo cronol\u00f3xico sit\u00faase a obra poli\u00e9drica de Ricardo D\u00e1vila, artista de ideas e sensaci\u00f3ns que expresa con mestr\u00eda. <!--more-->Nesta peza -parte da exquisita exposici\u00f3n que acolleu este ver\u00e1n a Casa da Cultura Pobra do Carami\u00f1al- a talla \u00e9 \u00e1xil, nerviosa, intuitiva, atenta ao xogo de luces e sombras, nunha tr\u00e1xica representaci\u00f3n do tempo e das s\u00faas cicatrices.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Bebe Ricardo nesa tradici\u00f3n que privilexia a psicolox\u00eda do retrato e o \u00abinforme\u00bb como modelo. Foxe da clasificaci\u00f3n matem\u00e1tica da realidade na procura da polisemia esencial, por canto a deformaci\u00f3n abre os sentidos \u00e1s s\u00faas infindas asociaci\u00f3ns. Sab\u00eda ben Dal\u00ed que a forma, en si, \u00e9 metam\u00f3rfica, heterox\u00e9nea; do seu \u00abobxecto psicoatmosf\u00e9rico anam\u00f3rfico\u00bb prov\u00e9n esta non-visibilidade, esta confusi\u00f3n da ollada.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Ricardo (como Picasso), non busca, encontra: \u00abObxectos atopados\u00bb duchampianos, autorreferenciais e on\u00edricos que, modificados polo artista, adquiren o estatus de arte nun novo contexto expositivo. Am\u00f3sanse nesa s\u00faa inmobilidade activa, entre cubista e expresionista, nun contraste de planos e \u00abolladas connotadas\u00bb que xorden da disecci\u00f3n do ollo na escena de Un perro andaluz, onde Bu\u00f1uel e Dal\u00ed abolen a pureza da ollada e conectan simbolicamente o espectador co seu inconsciente \u00f3ptico e a pluralidade de interpretaci\u00f3ns, m\u00e1is al\u00e1 do aparente.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Sabemos con Machado que \u00abel ojo que ves no es ojo porque t\u00fa lo veas; es ojo porque te ve\u00bb. Segundo Lacan, vemos dende un punto de vista, mais somos mirados desde todas as partes. A mirada conf\u00edrmanos pero tam\u00e9n nos ameaza, o que pode producirnos paranoia xa que o espect\u00e1culo do mundo \u00e9 omnivoyeur e omn\u00edvoro: desprot\u00e9xenos, mantennos ao axexo, como nun at\u00e1vico tropo de cando eramos peza de caza posible.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">E a boca. Coma n&#8217;<em>O grito<\/em>, de Munch, ou nese<em> Inocencio X<\/em>, de Bacon -angustia, dramatismo, soidade-, que nos vincula coa animalidade e a xeometr\u00eda natural e se perde ao ergu\u00e9rmonos como especie. A boca do grito, da risa, do \u00e9xtase. \u00abArt brut\u00bb. Enigm\u00e1tico. Inquietante. Lugar laico que nos religa ao sagrado, ao m\u00e1xico, onde as formas espiritualizan os sentidos.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Agradecemos a Ricardo D\u00e1vila ese esforzo por amosarnos f\u00f3rmulas e percepci\u00f3ns de identidade inseridas nese historicismo polivalente e familiar, pero inc\u00f3modo \u00e1 vista, do reco\u00f1ecible.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Eme Cartea.\u00a0Despois de Auschwitz, a poes\u00eda \u00e9 posible, pese a Adorno e \u00e1s guerras quentes e fr\u00edas que fixeron tabula rassa de toda a l\u00f3xica moderna. Despois da morte de deus, a morte do home, que resucita como o animal que \u00e9, e o \u00fanico deus posible. Hoxe, ser \u00ababsolutamente moderno\u00bb -como nos esix\u00eda Rimbaud-, &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4256\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Ricardo D\u00e1vila, escultor pobrense<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,30],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4256"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4256"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4256\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4331,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4256\/revisions\/4331"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4256"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4256"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4256"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}