{"id":4451,"date":"2015-11-01T06:00:08","date_gmt":"2015-11-01T06:00:08","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4451"},"modified":"2015-10-27T17:03:35","modified_gmt":"2015-10-27T17:03:35","slug":"25o-aniversario-dunha-traizon","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=4451","title":{"rendered":"25\u00ba aniversario dunha traiz\u00f3n"},"content":{"rendered":"

\"bus<\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>Cando souben que o equipo directivo do instituto no que traballo, o IES F\u00e9lix Muriel de Rianxo, pensaba celebrar en xaneiro de 2016 o 25 aniversario do centro, indigneime. Borraban dezaseis anos de historia dese instituto. Na mi\u00f1a imaxinaci\u00f3n inaugurouse en 1975, o ano que comecei a estudar BUP no instituto de Padr\u00f3n. Cada vez que me deitaba desexaba con tantas ganas que ao levantarme pola ma\u00f1a ir\u00eda ao instituto a Rianxo que cheguei a confundir desexo e realidade. Debedes ter en conta que pasei de dedicarlle cinco horas (tres pola ma\u00f1\u00e1 e d\u00faas pola tarde) ao colexio, que estaba a douscentos metros da mi\u00f1a casa, a dedicarlle m\u00e1is de doce horas diarias a un instituto sito a vinte quil\u00f3metros, viaxando nun autob\u00fas que, polas constantes fochancas, curvas e paradas, non superaba os 40 quil\u00f3metros por hora. Levant\u00e1bame \u00e1s 7, chegaba a Padr\u00f3n \u00e1s 8, agardaba unha hora que comezasen as clases, sa\u00eda \u00e1s 2, com\u00eda nun restaurante, volv\u00eda a clase \u00e1s 4, sa\u00eda \u00e1s 7, deambulaba unha hora polo xard\u00edn p\u00fablico, \u00e1s 8 coll\u00eda o autob\u00fas de volta, chegaba \u00e1 casa \u00e1s 9, ceaba, durm\u00eda, e volta a empezar. As\u00ed foron os meus d\u00edas durante a que din mellor etapa da vida. Cont\u00e9illelo o primeiro ano que traballei no IES F\u00e9lix Muriel aos alumnos de 2\u00ba da ESO para que fosen conscientes da sorte que ti\u00f1an, e a\u00ednda tiven que aguantalos. Dix\u00e9ronme que sorte a mi\u00f1a. Con ese horario, f\u00f3ra da casa todo o d\u00eda, non ter\u00eda deberes nin que estudar para os exames, e poder\u00eda xogar \u00e1 Play sen controles paternos.<\/p>\n

\"bus1\"<\/a>\u00a0Por iso, cando Ana Rivas me pediu que escribise un artigo para a revista da Biblioteca celebrando este aniversario, no primeiro que pensei foi en vingarme. Ana non o sabe, pero collinlle man\u00eda cando veu traballar ao instituto de Rianxo. Pareceume fe\u00edsimo que, sendo amigos desde a nosa etapa de alumnos no instituto de Padr\u00f3n, e sabendo que a min me encantar\u00eda dar clase no instituto de Rianxo, vi\u00f1ese traballar aqu\u00ed antes ca min e, por riba, o mesm\u00edsimo ano que se inaugurou o centro en Rianxi\u00f1o. A\u00ednda que non llo dixen, e segu\u00edn comport\u00e1ndome con ela como se nada, pareceume dun sadismo atroz. Xa me parecera inxusto ter que estudar nun instituto a 20 quil\u00f3metros da casa, que ela ti\u00f1a a 200 metros, como para que agora vi\u00f1ese dar clase a 20 quil\u00f3metros da casa, e eu tivese que ir a Cari\u00f1o, a douscentos quil\u00f3metros, tras catro autobuses e sete horas e media de viaxe. Que lle fixera eu aos deuses para que me castigasen daquela maneira! E iso non foi o peor. O peor foi sentirme traizoado por quen consideraba unha persoa nobre e bondadosa. Porque, se Ana sab\u00eda moito Grego e moita Cultura Cl\u00e1sica, que sab\u00eda, diso non ti\u00f1a ningunha d\u00fabida, o l\u00f3xico ser\u00eda que fose dar clase ao Peloponeso. Pero como se lle ocorr\u00eda vir ao instituto de Rianxi\u00f1o se nin sequera sab\u00eda que no lugar onde fixeran o centro hab\u00eda un campo de f\u00fatbol no que eu xogaba aos 8 anos, entre xestas e toxos, cunhas porter\u00edas de d\u00faas pedras e postes e traveseiro tan belamente imaxinarios como os deuses que ela explicaba. E a\u00ednda foi peor co paso dos anos. Tiven que aguantar que todas as xeraci\u00f3ns de mozos rianxeiros (meus sobri\u00f1os inclu\u00eddos!) me falasen marabillas taumat\u00farxicas da profesora de Grego.<\/p>\n

\u00a0\"marquesina-3\"<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 Permitide, xa que logo, que, como celebraci\u00f3n deste feliz aniversario, conte un secreto que nunca lle revelei a ningu\u00e9n e que, supo\u00f1o, me vai deixar bastante mal diante de compa\u00f1eiros e alumnos. Preg\u00fantanme moitas veces por que decid\u00edn vir traballar ao instituto de Rianxo, a mi\u00f1a vila natal e, por riba, o t\u00f3pos, <\/i>que dir\u00eda Ana, onde vivo e quero vivir, pois case ning\u00fan profesor quere traballar onde vive. \u00c9 desas preguntas que sempre respondo de maneira diferente, en funci\u00f3n de quen pregunte, e de como estea de \u00e1nimo, pero nunca digo a verdade. Direina agora. Quixen vir traballar ao F\u00e9lix Muriel para vingarme de Ana Rivas. Agora ela ten o instituto a 20 quil\u00f3metros da casa, e eu a 200 metros. Moito disfruto cando a vexo chegar con cara de sono ou cando ten que quedar a comer ou cando non ten con quen volver a Padr\u00f3n. Un m\u00e9rcores do ano pasado sa\u00edn do instituto e vina na porta un tanto cabreada. Pregunteille que lle pasaba e d\u00edxome que por un problema de coordinaci\u00f3n cun compa\u00f1eiro, quedara en terra, e ti\u00f1a que agardar d\u00faas horas para coller o autob\u00fas. Canto o sinto, d\u00edxenlle, pero percorr\u00edn feliz e contento os douscentos metros que me separaban da casa, pensando nos moitos anos que tivera que agardar por aquel acto de xustiza po\u00e9tica.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada.\u00a0Cando souben que o equipo directivo do instituto no que traballo, o IES F\u00e9lix Muriel de Rianxo, pensaba celebrar en xaneiro de 2016 o 25 aniversario do centro, indigneime. Borraban dezaseis anos de historia dese instituto. Na mi\u00f1a imaxinaci\u00f3n inaugurouse en 1975, o ano que comecei a estudar BUP no instituto de Padr\u00f3n.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4451"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4451"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4451\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4455,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4451\/revisions\/4455"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}