{"id":5167,"date":"2016-02-16T06:00:46","date_gmt":"2016-02-16T06:00:46","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5167"},"modified":"2016-02-10T18:00:05","modified_gmt":"2016-02-10T18:00:05","slug":"la-nina-perdida-de-elena-ferrante","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5167","title":{"rendered":"La ni\u00f1a perdida, de Elena Ferrante"},"content":{"rendered":"

\"la<\/a>Carlos Mosteiro.\u00a0<\/strong><\/em>Seguramente empezar polo \u00faltimo tomo non \u00e9 a mellor maneira de abordar unha tetralox\u00eda. Pero sucedeu as\u00ed. Merquei a novela sen me decatar de que era a \u00faltima entrega dunha saga, unha historia coral e de longo percorrido que se desenvolve no sur de Italia. A autora, quizais prevendo a existencia de lectores despistados coma un servidor, tivo a consideraci\u00f3n de xuntar un \u00edndice de personaxes que facilita moita a comprensi\u00f3n dunha historia que v\u00e9n de lonxe. Elena Ferrante \u00e9 unha misteriosa novelista italiana que, imitando a Salinger, non se deixa fotografar, e s\u00f3 concede entrevistas (contadas) v\u00eda correo electr\u00f3nico, feito que un nunca sabe se achacar a unha falta absoluta de ego, ou a un ego exacerbado.<\/p>\n

\u00c9 unha historia contada en primeira persoa por unha escritora de \u00e9xito, Elena Greco, Len\u00fa (quizais a propia Ferrante), que constit\u00fae en realidade a cr\u00f3nica ao longo de catro d\u00e9cadas da amizade, case sempre conflitiva, entre a propia narradora e a s\u00faa amiga Rafaella Cerullo, Lila, a quen rodea unha cantidade inxente de personaxes que serven como fresco explicativo dunha Italia complexa, na que a pol\u00edtica tradicional, a corrupci\u00f3n, a camorra e a violencia ultraesquerdista conviven nun fraxil\u00edsimo equilibrio.<\/p>\n

Ferrante non se pon exquisita. Afastada de todos os -ismos parece entender a novela como a arte de narrar sinxelo. Para a italiana escribir consiste en ter unha historia e saber contala, e ela sabe. Nin florituras nin experimentos formais, s\u00f3 claridade e forza narrativa, gabanza da linealidade, da li\u00f1a recta, a distancia m\u00e1is curta entre dous puntos. A novela v\u00e9nselle arriba dende o principio basicamente polo dese\u00f1o dos personaxes, mesmo os secundarios (magn\u00edfico o da nai da narradora, unha verdadeira mamma italiana do sur). Pero os verdadeiramente memorables son os dous personaxes principais. \"ferrante\"<\/a>O primeiro Lila: fermosa, vital, ancorada no barrio, xenerosa e violenta. O outro personaxe \u00e9 o propio N\u00e1poles. Amado e odiado a partes iguais. N\u00e1poles, do que c\u00f3mpre fuxir e ao que non se pode deixar de volver. \u201c\u2026No hab\u00eda instituci\u00f3n que tras su fachada, tras el nombre pomposo y los numerosos empleados, funcionara de verdad. No hab\u00eda un orden descifrable, s\u00f3lo un gent\u00edo desordenado e incontenible por las calles repletas de vendedores de todo tipo imaginable de mercancias, gente que hablaba a voz<\/p>\n

en grito, granujillas, pordioseros. Ah, no hay ciudad que produzca tanto ruido y tanto estr\u00e9pito como N\u00e1poles\u201d<\/p>\n

Agora vou empezar coas outras, as tres primeiras: \u201cLa amiga estupenda\u201d, \u201cUn mal nombre\u201d e \u201cLas deudas del cuerpo\u201d. Todas en Lumen. Xa vos contarei.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Carlos Mosteiro.\u00a0Seguramente empezar polo \u00faltimo tomo non \u00e9 a mellor maneira de abordar unha tetralox\u00eda. Pero sucedeu as\u00ed. Merquei a novela sen me decatar de que era a \u00faltima entrega dunha saga, unha historia coral e de longo percorrido que se desenvolve no sur de Italia. A autora, quizais prevendo a existencia de lectores despistados … Seguir lendo La ni\u00f1a perdida, de Elena Ferrante<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[29,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5167"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5167"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5167\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5171,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5167\/revisions\/5171"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5167"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5167"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5167"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}