{"id":5172,"date":"2016-02-13T06:00:19","date_gmt":"2016-02-13T06:00:19","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5172"},"modified":"2016-02-13T10:10:23","modified_gmt":"2016-02-13T10:10:23","slug":"cuestions-vitais-secretas-de-ivan-g-campos","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5172","title":{"rendered":"Cuesti\u00f3ns vitais secretas, de Iv\u00e1n G. Campos"},"content":{"rendered":"

\"Cuestionsvitaissecretas\"<\/a>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0<\/strong><\/em>Hai unha realidade posterior, un reverso da realidade, com\u00fan a todas as vidas que se narran neste Cuesti\u00f3ns vitais secretas<\/i>, de Iv\u00e1n G. Campos. Unha realidade envolvida, sobre todo, no coti\u00e1n. \u00c1s veces mesmo unha pararrealidade expl\u00edcita -\u201c\u2026fiteina coma se non a ollase a ela, sen\u00f3n o m\u00e1is al\u00e1\u2026\u201d<\/i> (Pax. 51)-, que nos \u00e9 presentada coma unha br\u00e9tema da rutina. Ese ser\u00eda un primeiro elemento de cohesi\u00f3n, o que fai do libro un tema; outro ser\u00eda quizais o concepto de \u201ceiva\u201d, entre esas polivalentes comi\u00f1as, unha eiva vital, de cada personaxe. O home \u00e9 un ser incompleto -dic\u00eda Nietzsche-, un estado inacabado da animalidade. Fragmentaci\u00f3n, esquecemento, soidade, illamento, morte, carencia, desco\u00f1ecemento, ausencia, oclusi\u00f3n ou baleiro son tam\u00e9n as amputaci\u00f3ns que o Ser vai pingando no decurso dunhas intens\u00edsimas p\u00e1xinas nas que, non por casualidade, o concepto m\u00e1is repetido \u00e9 o do silencio.<\/p>\n

Cuesti\u00f3ns vitais secretas<\/i> \u00e9, xa que logo, un libro de alto contido, un poli\u00e9drico e intelixente retrato do Ser na \u201csociedade maquinaria\u201d, \u201csociedade fr\u00edxida\u201d, \u201csociedade illante\u201d onde, a partir de situaci\u00f3ns coti\u00e1s, vai Iv\u00e1n G. Campos ao campo aberto da cisma filos\u00f3fica, por exemplo nesa mesma e constante chamada aos silencios, xerando unha sorte de eido pel\u00e1xico entre o coti\u00e1n e a introspecci\u00f3n: a dos personaxes ou da dos lectores.<\/p>\n

\"ivan_garcia_campos\"<\/a>No concepto do \u201cdefectuoso\u201d, po\u00f1amos por caso, do PARAFUSOS<\/i>,\u00a0 tr\u00e1tase o xeito en que certas cousas nos pasan desapercibidas, xunto cuns traballadores dunha cadea de montaxe que repiten os seus movementos rutineiramente sen se decataren de que esoutra realidade, neste caso a do \u201cdefecto\u201d equipara a persoa co que menos imaxina, e medita sobre o papel de cadaqu\u00e9n dentro dunha sociedade que o condiciona todo, mesmo unha cousa tan cernal coma a que descubriremos no desenlace do relato.<\/p>\n

O F\u00d3REMAN<\/i>, pola s\u00faa banda, malia que poidamos equivocamente crer que \u00e9 o m\u00e1is lixeiro dos dez, d\u00e1 unha idea das que m\u00e1is forza impregnan a todo o conxunto, cunha notoria carga de simbolismo, na vida dun can, cuxa resistencia ao inevitable pres\u00e9ntasenos coma innata, consubstancial ao Ser, e a trav\u00e9s da, pese a todo, voluntariedade de mover o rabo para amosar a ledicia que \u00e9 o aut\u00e9ntico fundamento da s\u00faa condici\u00f3n.<\/p>\n

Outro ingrediente com\u00fan \u00e9 a peculiar presenza do tempo. O tempo que pode ser mesmo o organismo vivo dun reloxo. O tempo figurado na teimos\u00eda de dar corda \u00e1 vida. O tempo coma un membro da casa, da familia (no INVERSAMENTE PROPORCIONAL<\/i>). O tempo coma pauta. O tempo coma carreira. O tempo coma couto. O tempo coma medida das emoci\u00f3ns. O tempo coma concepto, ou o tempo coma berce, n`O RASTRO<\/i>, onde co pretexto dun enterro, retrocede \u00e1s imaxes da nenez e o retrato pasa a ser o autorretrato do propio lector, dun lector improntado polas imaxes que lle dan verdade \u00e1 fermosa m\u00e1xima que Iv\u00e1n G. Campos nos regala: \u201c\u2026E se a ledicia s\u00f3 se percibise retrospectivamente?, pensei. Pod\u00eda ser que non me decatase, dixen para min; pero quizabes eu fun feliz<\/i>\u2026\u201d (Pax.161).<\/p>\n

Atrevereime un pouco, nesta ocasi\u00f3n, a dicir que quizais o que persoalmente m\u00e1is me gustou foi o ESTADOS DE SA\u00daDE<\/i>, onde un home, aqueixado duns vultos que denotan unha afecci\u00f3n seria, evoluciona por distintos escenarios nos que se mesturan situaci\u00f3ns existenciais, circunstanciais e mentais coma nunha perda de si mesmo, que no relato queda simbolizada pola perda das chaves da casa, \u00e1 que s\u00f3 poder\u00e1 acceder ao remate, onde se nos desvela a raz\u00f3n desa mesma perda. Esta idea de consciencia difusa e ambig\u00fcidade \u00e9 precisamente a que conforma o libro coma un conxunto coherente: as atmosferas ambiguas, desacougantes, onirizadas, flutuantes, \u00e1s veces estra\u00f1as, outras veces delirantes, coma d\u00e1ndonos unha tensi\u00f3n pola atmosfera, polo ambiental, sempre coa inconsistencia que entenderemos non so coma parte necesaria do cl\u00edmax do relato, sen\u00f3n tam\u00e9n coma a verdadeira substancia das cuesti\u00f3ns vitais secretas que poboan a vida de cadaqu\u00e9n, como o propio autor quixo aseverar directamente neste mesmo relato, \u201c\u2026\u00e9 a s\u00faa cuesti\u00f3n vital secreta, dixo: Todos temos unha, dixo: Algo que eludimos…\u201d <\/i>(Pax. 91).<\/p>\n

\"Ivan_Garcia_Campos<\/a>Con ese algo de ton fabul\u00edstico, ou mesmo parab\u00f3lico, ofr\u00e9cenos Iv\u00e1n G. Campos a sensaci\u00f3n de que os protagonistas est\u00e1n a esperar algo; de que esa espera \u00e9 a s\u00faa condici\u00f3n esencial, mentres se arrodean dese ar an\u00edmico que \u00e9 a atmosfera de rutinas, acontecementos e obxectos coti\u00e1ns, nun anonimato \u00a0que, m\u00e1is que desubicalos<\/i>, sit\u00faaos na referencia dunha casa com\u00fan, com\u00fan a eles e ao lector.<\/p>\n

Cuesti\u00f3ns vitais secretas<\/i> \u00e9 un libro certamente rico. Ofrece moito. Tam\u00e9n unha voz diferente, unha voz da que, entre outros, escollerei estes tres exemplos: o emprego de di\u00e1logos suspensivos, que insiren toques de reforzo desa idea da realidade posterior, do transcorrer oculto dunha parte fundamental do que se conta. \u201c\u2026Demorouse un bocado en responder. Si, respondeu: Chamou outra vez. E cando ti\u00f1as pensado contarmo? \u00c9 que on hai nada que contar. Que che contou? Nada, dixo: Que vai contar? Non sei, dixen eu. Imax\u00ednate, dixo ela\u2026\u201d<\/i> (Pax. 63) <\/i>mesmo \u00e1s veces raiando, sen selo en absoluto, no di\u00e1logo envurullado; o recurso de deixar frases inacabadas, ao xeito dun nonfinito<\/i> da expresividade literaria, coma en \u201cEu dixen: S\u00f3 agardo que. Empregarei\u2026\u201d<\/i> (Pax. 56), ou coma en \u201c\u2026cuscubi\u00f1ando: Non che parece raro que despois de. Reparei\u2026\u201d <\/i>(Pax. 63); ou as intertextualidades e chiscadelas a momentos imprescindibles da arte, coma no caso da met\u00e1fora do pl\u00e1stico no azar ou no caos, da pel\u00edcula American Beauty<\/i> (propiamente nomeada hai pouco neste blogue por Gonzalo Trasbach): \u201c\u2026 tras a fiestra voou unha bolsa de pl\u00e1stico entre as follas<\/i>\u2026\u201d (Pax. 156); ou da xuntanza (n`O RASTRO<\/i>) dos tres irm\u00e1ns con ocasi\u00f3n da morte do pai, coma en Tre fratelli<\/i>, de Francesco Rosi, que vin aquela vez, en 1982 ou 83, no fant\u00e1stico Cine Club que ti\u00f1amos en Ribeira.<\/p>\n

As\u00ed pois, Cuesti\u00f3ns vitais secretas<\/i> \u00e9, ademais dunha gran historia despregada neses dez escenarios, unha proposta de estilo, unha proposta de orixinalidade, unha proposta de linguaxe e unha proposta de frescura lectora coma moi poucas se dan.<\/p>\n

Acons\u00e9llolles afervoadamente este libro. Coido que percibir\u00e1n dende as primeiras p\u00e1xinas a sensaci\u00f3n de algo bo. Ver\u00e1n que \u00e9 outra cousa, outro universo literario. \u00c1s veces, uns poucos, escollidos libros, te\u00f1en a forza de nos convidar a lelos m\u00e1is veces. Por puro merecemento, eu estou agora mesmo a comezar a lectura deste por segunda vez.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0Hai unha realidade posterior, un reverso da realidade, com\u00fan a todas as vidas que se narran neste Cuesti\u00f3ns vitais secretas, de Iv\u00e1n G. Campos. Unha realidade envolvida, sobre todo, no coti\u00e1n. \u00c1s veces mesmo unha pararrealidade expl\u00edcita -\u201c\u2026fiteina coma se non a ollase a ela, sen\u00f3n o m\u00e1is al\u00e1\u2026\u201d (Pax. 51)-, que nos \u00e9 … Seguir lendo Cuesti\u00f3ns vitais secretas, de Iv\u00e1n G. Campos<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[35,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5172"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5172"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5172\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5177,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5172\/revisions\/5177"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5172"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5172"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5172"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}