{"id":5479,"date":"2016-04-22T06:00:30","date_gmt":"2016-04-22T06:00:30","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5479"},"modified":"2016-04-17T18:34:42","modified_gmt":"2016-04-17T18:34:42","slug":"caminos-na-auga-de-manuel-n-singala","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5479","title":{"rendered":"Cami\u00f1os na auga, de Manuel N. Singala"},"content":{"rendered":"

\"cami\u00f1os\"<\/a>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0<\/strong><\/em>Ve\u00f1o de partir esperanzadamente das selvas do Tanganica, do Lukuga, do Lualaba e do Congo. Ve\u00f1o de atravesar o oc\u00e9ano no caiuco esperanzado de Singala. Ve\u00f1o de ler o seu libro engaiolante, testemu\u00f1al, afouto, estremecido. Cami\u00f1os na auga.\u00a0<\/i>A viaxe, un dos grandes est\u00edmulos novel\u00edsticos, e tam\u00e9n un dos x\u00e9neros m\u00e1is vers\u00e1tiles, lexibles e empatizadores. E ten moitas formas. Non hai moito ocupab\u00e1monos, con Man, dunha das m\u00e1is radicais. Manuel N. Singala cualifica este seu Cami\u00f1os na auga, <\/i>na presentaci\u00f3n, coma unha narraci\u00f3n de viaxe, pero xa \u00e9 el mesmo quen tam\u00e9n a pluraliza de inici\u00e1tica, aventureira, extrema e, coma naqueloutra, radical.<\/p>\n

\u00c9 certo que o elemento inici\u00e1tico adoita ser intr\u00ednseco. Na viaxe atopamos sempre. Toda viaxe \u00e9 unha pescuda. A vida \u00e9 unha viaxe. A propia lectura \u00e9 tam\u00e9n unha viaxe. Singala c\u00e9ntrase niso, na idea directa que, coma no principio de Ockam, quixera achegarnos coa aparencia sinxela da palabra -viaxe- o que sen embargo significa tanto (decisi\u00f3n, emprendemento, fuxida, determinaci\u00f3n, avance, cambio, sa\u00edda, salvaci\u00f3n).<\/p>\n

Un arrepiante acontecemento impulsa a Szymo a abandonar a s\u00faa aldea natal, na rexi\u00f3n do lago Vitoria. A idea \u00e9 ir cara ao oeste, en busca do oc\u00e9ano. A s\u00faa condici\u00f3n ser\u00e1 a que vaia marcando as circunstancias da s\u00faa viaxe, obrig\u00e1ndoo \u00e1 primeira a cruzar o lago Tanganica e unirse a unha familia coa que pasar\u00e1 un certo tempo, antes de reemprendela nunha canoa e baixar por un afluente do Lualaba ata o Congo. O sentimento da liberdade vaise mesturando co de descuberta e crecemento, co de ir medrando coma persoa e coma dono do seu destino. Polo cami\u00f1o atopa a Mala\u00efka, tam\u00e9n desarraigada, e decide levala con el. Naturalmente xorde a inclinaci\u00f3n, o achegamento natural dos corpos, e d\u00faas palabras que agroman nos beizos dela: yangu upendo, <\/i>meu amor. Con todo, son destinos diverxentes. Szymo embarca en Kingshasha para proseguir o seu a partir de a\u00ed noutra clase de xungla, a da vida \u201coccidental\u201d, m\u00e1is pr\u00f3xima \u00e1 Europa que busca. Atopa a amizade en Jean-Paul e xuntos enr\u00f3lanse nun cargueiro que vai e v\u00e9n polos portos da costa atl\u00e1ntica, coa esperanza de poder chegar a un dos do norte, que lles sirva de trampol\u00edn cara ao futuro polo que ambos devecen. Non sen peripecias, chega o d\u00eda do seu combate<\/i> (tentativa de cruzar o oc\u00e9ano nun caiuco para chegar \u00e1s Illas Canarias), sendo as dur\u00edsimas condici\u00f3ns abordo as que marcan a pauta nesta derradeira parte do libro, preparatoria do fermoso e inesperado remate co que, en clave de contraposto, Singala nos d\u00e1 a historia perfectamente pechada.<\/p>\n

\"cami\u00f1os2\"<\/a>Produce emoci\u00f3n xa dende o comezo un fermoso xogo de ideas: o de describir o lazo filio-materno a trav\u00e9s da esencia animal, a trav\u00e9s da seguridade que aporta o recender a pel de nai a fillo e de fillo a nai, v\u00ednculo co que tam\u00e9n Manuel N. Singala quizais nos antep\u00f3n que vai ser a pel, precisamente, o elemento cernal da novela.<\/p>\n

O libro cond\u00facese en vinte e cinco pasaxes, subtituladas con nomes propios (dun lugar ou rexi\u00f3n, dunha persoa ou dunha embarcaci\u00f3n). O mapa do percorrido vai quedando no max\u00edn dos pasos evocados, coma nunha xeograf\u00eda en construci\u00f3n, debux\u00e1ndose segundo se descobre, acompa\u00f1ando a Szymo na exploraci\u00f3n dese mundo, todo el novo, e un vese impelido, a medida que anda pola lectura, a buscar por onde vai, a ir po\u00f1endo as marcas aprendidas na ruta, que Singala nos prop\u00f3n comezar por ese primeiro cami\u00f1o na auga que lle d\u00e1 contido ao t\u00edtulo: o paso do lago Tanganica.<\/p>\n

A aventura \u00e9 inevitable (m\u00e1is ca nada na acepci\u00f3n de empresa arriscada de resultado incerto), a viaxe \u00e9 o punto de apoio, e os lances do inici\u00e1tico, que van aparecendo segundo a aventura propicia, constit\u00faen os brazos da panca: o concepto do destino, a aprendizaxe da supervivencia, o feito do co\u00f1ecemento, a descuberta dos distintos elos do afecto, a determinaci\u00f3n, a vontade, a decantaci\u00f3n entre o beneficioso e o prexudicial, a necesidade, e as\u00ed dende o meirande ata o m\u00e1is mi\u00fado e pragm\u00e1tico dos aspectos, como pode ser o da pr\u00e9sa, ata o meirande, coma o concepto da diferenza.<\/p>\n

Mais para min, sen d\u00fabida, o logro do libro \u00e9 o aprecio que se lle vai ga\u00f1ando \u00e1 persoa de Szymo. E mais ao que \u00e9. O que significa. Iso s\u00f3 se acada cando se elabora un personaxe crible, dotado de riscos que, salvando o hiperb\u00f3lico ao que \u00e1s veces tende a ficci\u00f3n, atraen, prenden, conectan. Prender no personaxe. Coido que por esa calidade xa se pode dicir que a novela \u00e9 das que deixan pegada. Szymo tende a ir fac\u00e9ndose inesquecible. Un sabe que se acordar\u00e1 del por moito tempo que pase. Porque Szymo concita (Singala escruta, analiza, explica) todos os factores do humano. Singala, o que fai, non \u00e9 unha elecci\u00f3n de escenario, sen\u00f3n que escolle o escenario total, o da natureza, e non un suxeito, sen\u00f3n o suxeito espido de vez, o individuo por facer. Szymo non \u00e9 un personaxe simplemente lexible, sen\u00f3n unha persoa constatable.\"cami\u00f1os3\"<\/a> Tam\u00e9n \u00e9 certo que xa o temos visto -na mitolox\u00eda, na biblia, en Rudyard Kipling, en Rousseau, no Romanticismo do XIX, en Rice Burrougs, en Daniel Defoe, mais non por iso a nudez e a individualidade deixan de ser evolutivas, cambiantes, actuais e esculcables, e hai unha indefensi\u00f3n desa nudez diante de todo novo tempo. Recalco o de sen d\u00fabida tam\u00e9n porque Singala constr\u00fae ese personaxe ligado a unha condici\u00f3n: a <\/b>do albinismo en \u00c1frica, baixo un enfoque expl\u00edcito, deixando esa condici\u00f3n metida entre os propios episodios da vida ou do periplo do protagonista, ata que se cobra toda no momento cl\u00edmax. Unha an\u00e1lise novelada do albinismo coma asunto ou preocupaci\u00f3n nun relato de viaxe extrema. Coido que, ao expresalo as\u00ed, c\u00e1ptase un algo do seu alcance.<\/p>\n

Limpa, sensible, amena \u00a0e comprometida, Cami\u00f1os na auga<\/i> ofrece unha lectura tan sosegada como suxire o t\u00edtulo. Unha lectura que permite as pausas tan doadamente coma as reanudaci\u00f3ns, coma se as pausas deixasen un retrogusto que tarda en irse, ou non se vai de vez e un, na lectura, soubese en todo momento exactamente onde a retoma. Manuel N. Singala ofr\u00e9cenos iso, a fluidez da lectura, xunto cunha andaina narrativa moi ben cadrada, cun personaxe que deixa pouso e cunha fermosa idea do final. Coido que son catro elementos de gran peso, que ademais se re\u00fanen nunha novela aberta, non orientada a un couto lector determinado, sen\u00f3n ao lector universal. Que m\u00e1is se pode pedir.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0Ve\u00f1o de partir esperanzadamente das selvas do Tanganica, do Lukuga, do Lualaba e do Congo. Ve\u00f1o de atravesar o oc\u00e9ano no caiuco esperanzado de Singala. Ve\u00f1o de ler o seu libro engaiolante, testemu\u00f1al, afouto, estremecido. Cami\u00f1os na auga.\u00a0A viaxe, un dos grandes est\u00edmulos novel\u00edsticos, e tam\u00e9n un dos x\u00e9neros m\u00e1is vers\u00e1tiles, lexibles e empatizadores. … Seguir lendo Cami\u00f1os na auga, de Manuel N. Singala<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[35,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5479"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5479"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5479\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5484,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5479\/revisions\/5484"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}