{"id":5573,"date":"2016-05-08T06:00:03","date_gmt":"2016-05-08T06:00:03","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5573"},"modified":"2016-05-02T19:21:56","modified_gmt":"2016-05-02T19:21:56","slug":"a-loucura-da-avoa-dionisia","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5573","title":{"rendered":"A loucura da avoa Dion\u00edsia"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><b><i><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/dion\u00edsia.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-5574\" alt=\"dion\u00edsia\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/dion\u00edsia-196x300.jpg\" width=\"196\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/dion\u00edsia-196x300.jpg 196w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/dion\u00edsia.jpg 392w\" sizes=\"(max-width: 196px) 100vw, 196px\" \/><\/a>Fidel Vidal<\/i><\/b>. Para Antonio Tabucchi, que cataloga a poes\u00eda de Pessoa como surrealista, a loucura aflora e desaparece, circula latente ou ao descuberto ao longo de toda a s\u00faa obra. \u201cNa vida circula baixo varias formas. Xorde inicialmente na infancia solitaria, cando a trav\u00e9s do imaxinario personaxe de Chevalier de Pas, o pequeno Fernando escr\u00e9bese cartas a si mesmo; est\u00e1 presente na traxedia familiar antes de partir para Durban, pois a familia vese na obriga de hospitalizar a avoa paterna, aflixida por graves perturbaci\u00f3ns mentais, nun hospital psiqui\u00e1trico de Lisboa; volve a aparecer na adolescencia surafricana coa creaci\u00f3n do heter\u00f3nimo Alexandre Search, o cal, evadido da dimensi\u00f3n da literatura e entrando na vida, intercambia correspondencia con Pessoa.\u201d<!--more--><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">En vida do pai, Joaquim de Seabra Pessoa, home cultivado e afeccionado cr\u00edtico musical, a nai deste, \u00e9 dicir, a avoa de Fernando Pessoa D\u00aa Dion\u00edsia Estrela naquel tempo \u201cj\u00e1 dava indicios de aliena\u00e7ao mental\u201d. Ao que parece a anci\u00e1 non gustaba das crianzas; contaba sesenta e catro anos cando naceu Pessoa, e de contado \u201cse debru\u00e7ou sobre o ber\u00e7o do poeta com os olhos trasloucados\u201d, musitando palabras incomprens\u00edbeis. Dif\u00edcil esquecer o \u201cclamor hist\u00e9rico daquela estranha velha que n\u00e3o desaparecer\u00e1 t\u00e3o cedo da sua existencia\u201d (Gaspar Sim\u00f5es). De a\u00ed xorden os abrochos dos temores a esta tr\u00e1xica herdanza, a da loucura, a latexaren decot\u00edo ao longo da s\u00faa vida.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A loucura, a posibilidade dun padecemento semellante, ademais da preocupaci\u00f3n persoal que conleva, ser\u00e1 un tema case constante, directa ou indirectamente, na obra de Pessoa. Unha das propostas da tolemia \u00e9 a concepci\u00f3n do home como ser consciente de o ser, de ser iso que se di que se \u00e9 como home, precisamente no intre en que, de s\u00fapeto, se atopa un consigo mesmo, e cos outros, tanto cos outros -de f\u00f3ra de min- como dos outros que hai, ou houvo, ou pode haber, en min. Ista \u00e9 a loucura, no m\u00e1ximo delirio, exhibindose como a sublimaci\u00f3n da cordura.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-5575\" alt=\"rosto\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto-183x300.jpg\" width=\"183\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto-183x300.jpg 183w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto-625x1024.jpg 625w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto-900x1474.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/rosto.jpg 943w\" sizes=\"(max-width: 183px) 100vw, 183px\" \/><\/a>A posibilidade de ser todo e nada ao mesmo tempo, de ser un deus e un demo, todos os deuses e todos os demos en tempos cotinuos ou discontinuos; a posibilidade de converterse nun cobiz\u00e1bel superhome, ou no punto de mira da vixilancia e persecuci\u00f3n de potencias estranxeiras, ser, en fin, o que calquera \u00e9 quen de so\u00f1ar desde o gozo ou desde a angustia. Cal \u00e9 ent\u00f3n a parte negativa desa aparente gozada do f\u00f3ra da lei onde todo \u00e9 permitido pola mesma patolox\u00eda que o declara exento de culpabilidade? Pos\u00edbelmente o temor a \u201cnon ser\u201d polo desgoberno da propia autonom\u00eda como un \u201ceu\u201d que perde a liberdade de ser responsable da s\u00faa propia conduta, \u00e9 dicir, como condutor de si mesmo.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Os temores que conectan coa avoa Dion\u00edsia, fan estar a Pessoa en alerta constante. As\u00ed o escrebe en<i> O Rosto e m\u00e1scaras<\/i>: \u201cUma das minhas complica\u00e7oes mentais -mais horr\u00edvel do que as palavras podem experimentar \u00e9 o medo da loucura, o qual, em si, j\u00e1 \u00e9 loucura\u201d. \u201c\u00c9 um sofrimento horr\u00edvel que, afirmo-o, me mant\u00e9n constantemente nos l\u00edmites da loucura\u201d.<i> <\/i><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal. Para Antonio Tabucchi, que cataloga a poes\u00eda de Pessoa como surrealista, a loucura aflora e desaparece, circula latente ou ao descuberto ao longo de toda a s\u00faa obra. \u201cNa vida circula baixo varias formas. Xorde inicialmente na infancia solitaria, cando a trav\u00e9s do imaxinario personaxe de Chevalier de Pas, o pequeno Fernando escr\u00e9bese &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5573\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A loucura da avoa Dion\u00edsia<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5573"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5573"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5573\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5576,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5573\/revisions\/5576"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5573"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5573"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5573"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}