{"id":5614,"date":"2016-05-20T06:00:09","date_gmt":"2016-05-20T06:00:09","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5614"},"modified":"2016-05-12T10:05:58","modified_gmt":"2016-05-12T10:05:58","slug":"ophelia-o-bebecinho","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5614","title":{"rendered":"Ophelia, o B\u00e9b\u00e9cinho"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/ophe1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-5616\" alt=\"ophe1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/ophe1-209x300.jpg\" width=\"209\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/ophe1-209x300.jpg 209w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/ophe1.jpg 311w\" sizes=\"(max-width: 209px) 100vw, 209px\" \/><\/a>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>A paix\u00f3n amorosa de Pessoa por Ophelia non comeza ben e acaba educadamente. \u201cQuem ama verdadeiramente n\u00e3o escrebe cartas que parecem requerimentos de advogado\u201d, di nunha das primeiras, e nunha das \u00faltimas: \u201cQuanto a min\u2026 O amor passou. Mas conservo-lhe uma affei\u00e7\u00e3o inalteravel, e n\u00e3o esquecerei \u2013nunca, creia- nem a sua figurinha engra\u00e7ada e os seus modos de pequenina, nem a sua ternura (\u2026) Pode ser que me engane, e que estas qualidades, que lhe atrib\u00fao, fossem uma illus\u00e3o minha.\u201d (Pessoa, <i>Cartas de amor<\/i>). \u201cNunca amamos alguem. Amamos \u2013certifica Bernardo Soares no <i>Livro do desassossego<\/i>-, tam s\u00f2mente a id\u00e9ia que fazemos de alguem. <!--more-->\u00c9 a um conceito nosso \u2013em suma \u00e9 a nos mesmos- que amamos.\u201d En certa ocasi\u00f3n Ophelia recibiu unha foto do seu namorado bebendo un vaso de vi\u00f1o nunha taberna. Na parte posterior, sen perder o sentido do humor, o autor escribiu: \u201cFernando Pessoa em flagrante <i>delitro<\/i>\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">No poema do <i>Cancioneiro<\/i> &#8220;A Outra&#8221;, aparece en Pessoa unha actitude propia de quen pretende, dunha \u201cforma mental\u201d, alcanzar o absoluto: &#8220;da mulher\/est\u00edmulo exterior o eu desliza para o sonho, onde permanece: n\u00e3o \u00e9 pois a mulher referida nos primeiros versos que o sujeito abra\u00e7a ou beija, mas uma <i>Outra<\/i>, significativamente grafada com mai\u00fascula, sempre ausente e imaginada&#8221;. A muller (m\u00e3e, amante, compa\u00f1eira) \u00e9 &#8220;uma realidade ficticia que o eu l\u00edrico convoca, ou cuja suposta presen\u00e7a o transfigura&#8221; (Isabel Allegro). Quen ser\u00e1 esa outra, convertida na Outra, ausente e, polo mesmo, sempre presente, a latexar en cada verso do poeta? A nai convertida en Nai, en\u00a0 \u201cA Nai\u201d como concepto ou produci\u00f3n mental, que o poeta precisa para vivir. Ou nai, ou Ophelia, \u201co b\u00e9b\u00e9cinho\u201d, que ve\u00f1en ser a mesma cousa, en tanto complementarios. A imposibilidade da nai pos\u00edbel e a posibilidade da noiva impos\u00edbel. O percorrido chega at\u00e9 o l\u00edmite onde alcanza o absoluto ideal:<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><i>Beijo, e em quem penso? \/ Na Outra<\/i>.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/Ophelia-e-Pessoa.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-5617\" alt=\"Ophelia-e-Pessoa\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/Ophelia-e-Pessoa-300x279.jpg\" width=\"300\" height=\"279\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/Ophelia-e-Pessoa-300x279.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/Ophelia-e-Pessoa.jpg 400w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Pessoa pretende fuxir da realidade ao preferir os finximentos. Porque talvez o finximento sexa a m\u00e1is rotunda realidade, aquela que xamais se acaba, como acontece co gozo e co desexo. Pois \u00e9 no outro onde un pode ser, por iso mesmo, porque non \u00e9, estando a ser, ou mellor, estando a querer ser (eu), no outro, eu. \u201cPedia-te apenas, sen que o pedira, que saise de ti sen eu dicircho o que eu desexaba: un finximento, un \u2018as\u00ed coma quen\u2019, unha actuaci\u00f3n\u201d. &#8220;Mas eu pedia-te apenas fingisses esses carinhos.&#8221; \u201cComprehendo que uma pessoa doente \u00e9 ma\u00e7adora, e que \u00e9 dif\u00edcil ter cari\u00f1os para ela. Mas eu pedia-te que <i>fingisses<\/i> esses cari\u00f1os, que <i>simulasses<\/i> algum interesse por min.\u201d<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00c9 tan pouco, tan pouqui\u00f1o o que se pide, que nin esa escaseza de anaco se nos ofrece. Non me queirades, est\u00e1 a dicir. Arr\u00e1nxome coa simulaci\u00f3n de que me queredes. Pero a simulaci\u00f3n non \u00e9 un traballo, \u00e9 un xeito de querer, unha manifestaci\u00f3n de tenrura, como quen arrola unha criatura e finxe durmir con ela, e coma ela, compartir o contento para que o beb\u00e9 durma. &#8220;Esses carinhos&#8221; tan botados en falta. Mais pedir apenas un finximento non \u00e9 pouco pedir.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u201cO eu masculino [de Pessoa] situa-se no papel passivo&#8221; (Allegro). A pasividade activa do fillo nos brazos da nai da que todo se espera e da que todo, ou nada, chega. Cando a relaci\u00f3n se rompe, o necesitado, o dependente prioritario fica \u00e1 espera. E a pasividade t\u00f3rnase pasiva por temor a facer algo inadecuado, por medo a repetir o erro, ese inconsciente e involuntario pecado causante da ausencia do outro (a nai), como castigo pola falta cometida. Ent\u00f3n a falta como tacha, m\u00fadase en falta como ausencia. Regresar\u00e1 unha vez se aclare e se evidencie que non houbo tal falta, porque <i>eu estou disposto a ser querido<\/i>, mesmo sen querer, ou como desexo do outro que eu queira:<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><i>Quando digo que sempre gostei de ser amado, e nunca de amar, tenho dito tudo.<\/i> (Pessoa, <i>Paginas Intimas e de Auto-Interpreta\u00e7\u00e3o<\/i>).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0A paix\u00f3n amorosa de Pessoa por Ophelia non comeza ben e acaba educadamente. \u201cQuem ama verdadeiramente n\u00e3o escrebe cartas que parecem requerimentos de advogado\u201d, di nunha das primeiras, e nunha das \u00faltimas: \u201cQuanto a min\u2026 O amor passou. Mas conservo-lhe uma affei\u00e7\u00e3o inalteravel, e n\u00e3o esquecerei \u2013nunca, creia- nem a sua figurinha engra\u00e7ada e &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5614\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Ophelia, o B\u00e9b\u00e9cinho<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5614"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5614"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5614\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5618,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5614\/revisions\/5618"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5614"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5614"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5614"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}