{"id":5813,"date":"2016-06-11T06:00:06","date_gmt":"2016-06-11T06:00:06","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5813"},"modified":"2016-06-07T06:52:32","modified_gmt":"2016-06-07T06:52:32","slug":"un-escudo-de-miradas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5813","title":{"rendered":"Un escudo de miradas"},"content":{"rendered":"

\"mulleres<\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>Volveume a pasar o outro d\u00eda nun enterro. Mentres segu\u00eda o coche f\u00fanebre cami\u00f1o do cemiterio tiven a certeza de que volver\u00eda ver a Rosa, a defunta. Oc\u00f3rreme de vez en cando, sobre todo con persoas coas que tiven unha fonda relaci\u00f3n na infancia. Rosa era unha veci\u00f1a da mi\u00f1a r\u00faa ou, cando menos, as\u00ed a consideraba eu, pois a\u00ednda que viv\u00eda na r\u00faa do Medio, a parte de atr\u00e1s da casa d\u00e1balle \u00e1 de Arriba. Seso, o fillo, xogaba con n\u00f3s, e Rosa era unha daquelas mulleres que protex\u00edan os nenos mentres xogabamos. Non eran os homes (sempre f\u00f3ra, no traballo ou na taberna) sen\u00f3n as mulleres, desde os diferentes \u00e1ngulos de visi\u00f3n das vent\u00e1s das casas, quen espantaban na mi\u00f1a imaxinaci\u00f3n (pero a esas idades imaxinaci\u00f3n e realidade son o mesmo), calquera perigo que ousase entrar naquel para\u00edso. Solteiras, casadas, vi\u00favas; mozas, adultas, vellas. Sempre mulleres. Cando moitos anos despois o\u00edn falar do escudo de m\u00edsiles que alg\u00fans pa\u00edses po\u00f1en na atmosfera para protexerse de ataques exteriores, recordei aquel escudo de miradas das mulleres na atmosfera de balc\u00f3ns e vent\u00e1s da mi\u00f1a r\u00faa.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Pero o m\u00e1is curioso desa certeza de que volverei ver a Rosa \u00e9 que non son unha persoa crente. Non entendo a eternidade nin o para\u00edso, nin creo noutros mundos distintos deste. Son, como di o amigo Friedrich, fiel \u00e1 terra, o \u00fanico mundo que co\u00f1ezo. Ent\u00f3n, que significa esa certeza? Porque, para m\u00e1is, non \u00e9 s\u00f3 unha premonici\u00f3n moment\u00e1nea, que me aborda e se vai. \"mulleres<\/a>En momentos fr\u00edos e anal\u00edticos penso o mesmo. Volverei ver a Rosa. Volverei ver a mi\u00f1a avoa. Volverei ver todas e cada unha daquelas mulleres. Entre outras raz\u00f3ns porque son unha persoa agradecida, e nunca lles dei as grazas. Alg\u00fan d\u00eda dareillas, seino, e volveremos vivir o que xa vivimos, pero con outra intensidade, como cando les un libro por segunda vez e o disfrutas m\u00e1is.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 A \u00faltima vez que vin a Rosa, ao sa\u00edr dun supermercado, quince d\u00edas antes da s\u00faa morte, paramos, como sempre, a falar. Conservaba a mirada bondadosa pero triste, e a voz quebrada pero firme, de quen sufriu moito e seguiu adiante ata eses dign\u00edsimos 86 anos que agora ti\u00f1a. Falamos de cousas intranscendentes, pero con esa marabillosa sensaci\u00f3n que dan as conversas de d\u00faas persoas que se queren, pero que nunca o dixeron, e que inconscientemente intentan demostralo co ton de voz e os matices das miradas. Non tardou moito en dicir o que me dic\u00eda sempre, e que sab\u00eda que a min me gustaba o\u00edr. Que tivera moita sorte de ter a nai que ti\u00f1a. Tam\u00e9n Seso, d\u00edxenlle, e marchei sen saber que era a \u00faltima vez que a v\u00eda… ata que a volva ver.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada.\u00a0Volveume a pasar o outro d\u00eda nun enterro. Mentres segu\u00eda o coche f\u00fanebre cami\u00f1o do cemiterio tiven a certeza de que volver\u00eda ver a Rosa, a defunta. Oc\u00f3rreme de vez en cando, sobre todo con persoas coas que tiven unha fonda relaci\u00f3n na infancia. Rosa era unha veci\u00f1a da mi\u00f1a r\u00faa ou, cando … Seguir lendo Un escudo de miradas<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5813"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5813"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5813\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5817,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5813\/revisions\/5817"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5813"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5813"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5813"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}