{"id":5832,"date":"2016-06-20T06:00:17","date_gmt":"2016-06-20T06:00:17","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5832"},"modified":"2016-06-12T12:39:57","modified_gmt":"2016-06-12T12:39:57","slug":"dali-como-escusa","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5832","title":{"rendered":"Dal\u00ed como escusa"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/gran-masturbador.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-5833\" alt=\"gran masturbador\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/gran-masturbador-300x219.jpg\" width=\"300\" height=\"219\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/gran-masturbador-300x219.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/gran-masturbador-900x658.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/gran-masturbador.jpg 1024w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Un dos espazos m\u00e1is enriquecidos en 2007 do Museo Nacional Reina Sof\u00eda, foi o dedicado ao surrealismo con obras como <i>Monumento imperial \u00e1 muller nena<\/i> que representa a descomposici\u00f3n da materia, <i>O enigma sen fin<\/i> a simulaci\u00f3n, ou <i>O gran masturbador<\/i>, nunha das s\u00faas grandes obsesiones sexuais, onde Dal\u00ed aparece como a principal estrela. <!--more-->Este acontecemento no tempo poder\u00edamos usalo de escusa para falar da masturbaci\u00f3n, dos cara lavada, dos reloxos brandos, dos bigotes hastados, dos ovos, do surrealismo ou mesmo do inconsciente. Como tam\u00e9n da censura, da produci\u00f3n ou da reproduci\u00f3n on\u00edrica, onde a censura segue a exercer os seus poderes non s\u00f3 a trav\u00e9s do disfrace, a deformaci\u00f3n, a condensaci\u00f3n, o desprazamento, etc\u00e9tera, sen\u00f3n simplemente espert\u00e1ndonos para frear un gozo a punto de estourar. Ou co pretexto de reflexionar sobre m\u00e9todo <i>paranoicocr\u00edtico<\/i>, que en ton daliniano soar\u00eda algo as\u00ed como <i>PAa-rA-noOOoi-Co-criiIii-Ti-CcO<\/i>. Ou non dicir nada.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/breton.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-5834\" alt=\"breton\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/breton-300x224.jpg\" width=\"300\" height=\"224\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/breton-300x224.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/breton.jpg 370w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>O surrealismo, como movemento literario e art\u00edstico, xorde, como sabemos, en Francia nos a\u00f1os vinte arredor de Aragon, \u00c9luard, Breton (autor do <i>Manifesto do surrealismo<\/i>), e de pintores como Mir\u00f3, Ernst, Magritte, Dal\u00ed, entre outros, que ten un precedente no dada\u00edsmo e que atopa os seus fundamentos nas achegas de Freud, coa pretensi\u00f3n de romper cos esquemas l\u00f3xicos que afogan e reprimen a realidade m\u00e1is aut\u00e9ntica: a do inconsciente.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Pero antes do <i>Manifesto<\/i>, a palabra \u00e9 usada por Apollinaire para describir a s\u00faa obra teatral <i>Les mamiles de Tir\u00e9sias (drame surr\u00e9aliste en deux actes et un prologue). <\/i>No \u201cPrefacio\u201d advirte a V\u00edctor Basch que <i>surrealismo<\/i> non significa <i>simb\u00f3lico<\/i>, sen\u00f3n que define unha nova tendencia da arte sen tentaci\u00f3n algunha de formular ning\u00fan credo nin ningunha afirmaci\u00f3n literaria e art\u00edstica. Cando o home -apr\u00e9ndenos Apollinaire- quixo imitar o cami\u00f1ar, creou a roda, que non se parece en nada a unha persoa. Practicou as\u00ed o surrealismo sen sabelo.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A palabra francesa <i>surr\u00e9alisme<\/i> foi traducida ao espa\u00f1ol como \u201csuprarrealismo\u201d ou como \u201csobrerrealismo\u201d, pero co tempo (a lingua \u00e9 viva e segue as s\u00faas canles) ao final \u00fasase a francesa castelaniz\u00e1ndoa: \u201cSurrealismo\u201d, que \u00e9 a forma na que aparece habitualmente na maior parte dos tratados, e que m\u00e1is nos acerca, pola s\u00faa fon\u00e9tica, ao \u201csub-real\u201d, ao <i>sub<\/i>consciente, ao Inconsciente. Admit\u00edan que a raz\u00f3n pode darnos a ciencia, pero afirmaban que s\u00f3 o inconsciente pode producir arte. Unha teor\u00eda non totalmente nova. Os antigos falaban da poes\u00eda como dunha \u201cdivina loucura.\u201d<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/la-persistencia-de-la-memoria-dali32.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-5835\" alt=\"la-persistencia-de-la-memoria-dali32\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/la-persistencia-de-la-memoria-dali32-300x225.jpg\" width=\"300\" height=\"225\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/la-persistencia-de-la-memoria-dali32-300x225.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/la-persistencia-de-la-memoria-dali32-900x675.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/la-persistencia-de-la-memoria-dali32.jpg 1024w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Gaya Nu\u00f1o, seguindo os seus preceptos en pleno franquismo, describe o surrealismo como \u201ctendencia retr\u00f3grada e decadente moi propia do per\u00edodo europeo de entreguerras\u201d. O grupo s\u00e1lvase, pero s\u00f3 por unha temporada, coa chegada do \u201cespa\u00f1ol Salvador Dal\u00ed\u201d, con asombroso dominador do debuxo e gran imaxinaci\u00f3n. No entanto Gaya qu\u00e9ixase de cadros como <i>A persistencia da memoria, <\/i>e doutros de dubidoso valor. M\u00e1is adiante -contin\u00faa- Dal\u00ed engade \u00e1s s\u00faas obras \u201cun progresivo mal gusto e un amor polo escandaloso e egoc\u00e9ntrico que van convertendo a s\u00faa pintura en pura an\u00e9cdota.\u201d<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Cando Herbert Read compara a Dal\u00ed co Bosco desde o punto de vista simb\u00f3lico, nos que o ovo, ou as aves, se repiten, a fantas\u00eda de Dal\u00ed faise dunha forma deliberada, e o Bosco expr\u00e9saa dunha maneira natural e subxectiva. \u201cS\u00f3 o mesmo Dal\u00ed poder\u00eda dicirnos ata que l\u00edmites utiliza deliberadamente o simbolismo freudiano\u201d. \u201cO Bosco pod\u00eda carecer dun vocabulario psicol\u00f3xico para describir o que estaba facendo e que, ata o l\u00edmite en que os nosos pensamentos dependen do noso vocabulario, o Bosco era inocente da s\u00faa intenci\u00f3n. Pero na xerga moderna, tanto Dal\u00ed coma o Bosco botan man do inconsciente como fonte das s\u00faas fantas\u00edas.\u201d<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A expresi\u00f3n \u201cbotar man do inconsciente\u201d, ademais de pouco afortunada non \u00e9 nada acertada, pois d\u00e1 a impresi\u00f3n de que se pode botar man do inconsciente como dun pouco de sal ou dun pincel fino de pelo de marta. P\u00edntase. Ou escr\u00edbese. S\u00f3focles non escribiu <i>Edipo Rei<\/i> para que Freud se inventara un complexo. Sen que por iso deixe de ser verdade que cando algu\u00e9n escribe, hai <i>un<\/i> <i>outro<\/i> a escribir en min.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0Un dos espazos m\u00e1is enriquecidos en 2007 do Museo Nacional Reina Sof\u00eda, foi o dedicado ao surrealismo con obras como Monumento imperial \u00e1 muller nena que representa a descomposici\u00f3n da materia, O enigma sen fin a simulaci\u00f3n, ou O gran masturbador, nunha das s\u00faas grandes obsesiones sexuais, onde Dal\u00ed aparece como a principal estrela.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,7,65],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5832"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5832"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5832\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5836,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5832\/revisions\/5836"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5832"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5832"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5832"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}