{"id":6206,"date":"2016-08-28T06:00:20","date_gmt":"2016-08-28T06:00:20","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6206"},"modified":"2016-08-24T08:26:17","modified_gmt":"2016-08-24T08:26:17","slug":"de-vinos-con-san-francisco","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6206","title":{"rendered":"De vi\u00f1os con san Francisco"},"content":{"rendered":"

\"williams-sacks\"<\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>Te\u00f1o publicada unha biograf\u00eda do crego e poeta rianxeiro Faustino Rey Romero, un home moi extravagante e peculiar, que sempre me chamara a atenci\u00f3n porque o\u00edra versi\u00f3ns contrapostas sobre a s\u00faa personalidade. Para uns era unha persoa anxelical, de esp\u00edrito franciscano e fe profunda, para outros, un s\u00e1tiro vicioso e mullereiro, que usaba a sotana para vivir sen dar pancada. Creo que tras unha profunda investigaci\u00f3n dei coas claves que resolv\u00edan esa aparente contradici\u00f3n. Pero o que quero resaltar agora non \u00e9 a s\u00faa personalidade, sen\u00f3n as consecuencias que provocou en min. Cando comecei a investigar sab\u00eda que me arriscaba, como todos os bi\u00f3grafos, a ser secuestrado emocionalmente polo biografado. Algo parecido ao que lle pasa aos actores cando se meten moi no fondo dun personaxe. Cando o famoso actor Robin Williams, por exemplo, \u00eda facer o papel de Oliver Sacks na pel\u00edcula Espertares<\/i>, reuniuse con el, e un d\u00eda, charlando na r\u00faa, Sacks adoptou a pose que, segundo lle dic\u00edan os amigos, adoptaba cando estaba pensativo. \u201cE de repente\u201d, di o propio Sacks, \u201cdecateime de que Robin estaba na mesma pose. Non me imitaba; en certo modo, convert\u00e9rase en min; de s\u00fapeto est\u00e1bame sa\u00edndo un xemelgo m\u00e1is novo. Aquilo inquietounos un pouco aos dous, e decidimos deixar de vernos un tempo para que el puidese crear o seu propio personaxe\u201d.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/b>Non tema o lector verme con sotana a pr\u00f3xima vez que presente o libro de don Faustino. Ao fin e ao cabo quen escolle que po\u00f1o eses d\u00edas \u00e9 a muller, e ela os \u00fanicos secuestros emocionais que sofre son os meus cando estou en celo, e ela inapetente. Pero a influencia de don Faustino vai moito m\u00e1is al\u00e1 da aparencia externa. Pod\u00eda dar un mont\u00f3n de exemplos relacionados co sexo (si, dixen que era crego), coa devoci\u00f3n cat\u00f3lica, coa poes\u00eda, coa prensa… pero, por ser o m\u00e1is recente, porei un de econom\u00eda. Pasoume o outro d\u00eda en Padr\u00f3n. Presentei o libro sobre don Faustino no auditorio e dixen que a s\u00faa peculiar e extravagante personalidade provocaba moitas incomprensi\u00f3ns, como que el, unha persoa estremadamente xenerosa, que lles daba todo aos pobres, tivese que aguantar a cot\u00edo que lle chamasen gorr\u00f3n. E contei unha an\u00e9cdota para revelar por que. Un mediod\u00eda de maio don Faustino pasea polos arredores da catedral de Tui cun amigo, e un esmoleiro p\u00eddelle cinco pesetas. Don Faustino bota a man ao peto, saca todo o que ten (tres pesetas) e d\u00e1llas ao esmoleiro dic\u00edndolle: \u201cQu\u00e9doche a deber d\u00faas\u201d. Despois vai tomar os vi\u00f1os polos bares de Tui coa cuadrilla, seis ou sete voltas, e non paga ningunha. Non \u00e9 de estra\u00f1ar, \"limosna\"<\/a>xa que logo, que tivese fama de gorr\u00f3n pois, por riba, non daba explicaci\u00f3n ningunha. Pero era unha fama inmerecida. Faustino segu\u00eda a moral franciscana. Os cartos deben flu\u00edr de quen m\u00e1is ten a quen menos ten. El ti\u00f1a m\u00e1is que aquel esmoleiro, logo… Os amigos ti\u00f1an m\u00e1is ca el, logo…<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ao rematar o acto fun tomar algo cuns amigos a un bar pr\u00f3ximo ao auditorio. Pedimos uns vi\u00f1os e a conversa xirou ao redor de don Faustino. Ao pouco veume \u00e1 cabeza unha foto s\u00faa tomando uns ribeiros cuns amigos nunha tasca de Tui, e sent\u00edn que o seu esp\u00edrito se apoderaba de min, e me secuestraba emocionalmente. Por que non baleiramos as carteiras enriba do mostrador, dixen, e paga quen m\u00e1is cartos te\u00f1a? A resposta a semellante proposta non foi inmediata (tardou o tempo necesario para que cadaqu\u00e9n calculase os cartos que levaba enriba) nin un\u00e1nime (dous dos presentes deberon pensar que levaban demasiados cartos), pero aceptouse. Non podo revelar agora as cantidades exactas que cadaqu\u00e9n puxo enriba do mostrador (mirade o que pasou cos papeis de Panam\u00e1), pero si podo dicir que, por un casual (x\u00faroo!), ou porque ata niso me identifico con don Faustino, a cantidade m\u00e1is pequena era, con diferenza, a mi\u00f1a. Pagou a volta o \u00fanico de n\u00f3s que era un empresario de \u00e9xito, e que ti\u00f1a un coche de m\u00e1is de 30000 euros, e o \u00fanico que, a pesar diso, non comprara o libro que eu acababa de presentar. V\u00f3s tom\u00e1deo como queirades pero o feito de que a volta custase os mesmos 17 euros que val\u00eda o libro, eu non o tomei como unha casualidade. Tomeino como un acto de xustiza divina. Esa xustiza divina na que creo firmemente desde que investiguei a vida de don Faustino.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada.\u00a0Te\u00f1o publicada unha biograf\u00eda do crego e poeta rianxeiro Faustino Rey Romero, un home moi extravagante e peculiar, que sempre me chamara a atenci\u00f3n porque o\u00edra versi\u00f3ns contrapostas sobre a s\u00faa personalidade. Para uns era unha persoa anxelical, de esp\u00edrito franciscano e fe profunda, para outros, un s\u00e1tiro vicioso e mullereiro, que usaba … Seguir lendo De vi\u00f1os con san Francisco<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6206"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6206"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6206\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6209,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6206\/revisions\/6209"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}