{"id":6279,"date":"2016-09-12T06:00:57","date_gmt":"2016-09-12T06:00:57","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6279"},"modified":"2016-09-10T10:16:04","modified_gmt":"2016-09-10T10:16:04","slug":"nico-a-nosa-musa-morreu-triste-e-soa-ii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6279","title":{"rendered":"Nico. A nosa musa morreu triste e soa (II)"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico_desertshore.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-full wp-image-6280\" alt=\"Nico_desertshore\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico_desertshore.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico_desertshore.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico_desertshore-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico_desertshore-144x144.jpg 144w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>M\u00e1is tarde volveu cambiar de imaxe e dedicouse ao consumo de hero\u00edna. Cando co\u00f1eceu o cineasta experimental franc\u00e9s Philippe Garrel, instal\u00e1ronse en Par\u00eds nun piso sen electricidade e ench\u00e9rono de candeas (as candeas sempre a fascinaron). Nese t\u00e9trico escenario, a cantautora compuxo \u201cDesertshore (1971), un disco para a m\u00e1is grande gloria da s\u00faa voz e harmonio, onde Cale engade outros instrumentos e comparte a produci\u00f3n con Joe Boyd.<!--more--> M\u00e1is que un \u00e1lbum tr\u00e1tase dunha viaxe alucinada polas cicatrices interiores da alem\u00e1. Dende a sobrecolledora <i>Janitor Of Lunacy<\/i>, unha especie de feitizo diab\u00f3lico dedicado ao seu amigo morto Brian Jones, ata <i>M\u00fcterlein<\/i>, un canto f\u00fanebre para s\u00faa nai nun fusco alem\u00e1n (\u201cQuerida y dulce madre, al fin puedo estar contigo; el deseo y la soledad se liberan en beatitud\u201d). O ambiente que envolve todo o\u00a0 disco \u00e9 denso, n\u00f3rdico, tr\u00e1xico, e alcanza o seu cumio en temas como <i>My Only Child<\/i>, unha oraci\u00f3n pag\u00e1 cantada case <i>a capella<\/i> nunha catedral de xeo; no interludio mel\u00f3dico de <i>The Falconer<\/i>, que Cale suaviza co seu piano, e na desarroupada <i>Afraid<\/i>, onde, acompa\u00f1ada pola viola de Cale, canta e recita frases tan tremendas como \u201ces fermosa e est\u00e1s soa\u201d, exorcizando ese eterno complexo de guapa que naceu na s\u00faa adolescencia, cando foi violada por un soldado norteamericano. <i>All That Is My Own<\/i>, unha melod\u00eda de fonda e forte carga simb\u00f3lica, pecha a traves\u00eda ao deserto como paisaxe da alma, como espello de soidades onde brilla a soberbia palidez de Christa P\u00e4ffgen.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-6281\" alt=\"Nico-The-End\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End-300x300.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End-300x300.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End-144x144.jpg 144w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End-900x900.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/09\/Nico-The-End.jpg 920w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>A\u00ednda que posteriormente entregou outra m\u00e1is que notable obra, \u201cThe End\u201d (1974), que incl\u00fae unha arrepiante versi\u00f3n do tema hom\u00f3nimo de Jim Morrison: a banda sonora dunha ca\u00edda libre ata o fondo do abismo. Pero trala cima acadada veu a decadencia expresada en obras menores como \u201cDrama Of Exile\u201d (1981) e \u201cCamera Obscura\u201d (1985). A separaci\u00f3n de Garrel e a forzada regresi\u00f3n cara a unha paisaxe sonora m\u00e1is roqueira e comercial que lle permitise pagar as s\u00faas enormes d\u00e9bedas, xeradas polos \u201cpaus\u201d que lle meteron os camelos e os gastos ilimitados en drogas, guiar\u00edana cara a Ibiza, onde alugou unha casi\u00f1a afastada da cidade para ela e o seu fillo, tam\u00e9n enganchado ata as cachas. Unha tarde do 18 de xullo do 1988 subiuse a bicicleta en direcci\u00f3n a cidade para pillar <i>jaco<\/i>.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ela era unha resistente. Sobrevivira, pese a que todos os seus amigos foran caendo un a un. As\u00ed que a nosa musa non morreu de sobredose, amigos meus, sen\u00f3n que sufriu un est\u00fapido accidente de bicicleta e ficou moitas horas tirada na cuneta at\u00e9 que un taxista xeneroso a recolleu e a levou de hospital en hospital, porque ningu\u00e9n a quer\u00eda recoller por ser estranxeira. Finalmente, acadou ingresala nun cuarto do centro m\u00e9dico onde finalmente expirou. Neste \u00faltimo periplo a s\u00faa vida ten un parecido co de Bessie Smith. A Emperatriz do blues finou tras un accidente de coche porque non a quixeron atender en ning\u00fan hospital por ser negra. Logo da s\u00faa morte prematura (49 anos, cumprir\u00eda os 50 en outubro, pero ela agardaba vivir moitos m\u00e1is), as cinzas de Nico descansan en Berl\u00edn, na mesma tumba que s\u00faa nai, pero seguramente a s\u00faa alma vaga paseni\u00f1o entre os sucos de \u201cDesertshore\u201d, m\u00e1is ac\u00e1 do ceo e m\u00e1is al\u00f3 do inferno, entre as difusas fronteiras onde habitan os que nunca deixamos de amala.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0M\u00e1is tarde volveu cambiar de imaxe e dedicouse ao consumo de hero\u00edna. Cando co\u00f1eceu o cineasta experimental franc\u00e9s Philippe Garrel, instal\u00e1ronse en Par\u00eds nun piso sen electricidade e ench\u00e9rono de candeas (as candeas sempre a fascinaron). Nese t\u00e9trico escenario, a cantautora compuxo \u201cDesertshore (1971), un disco para a m\u00e1is grande gloria da s\u00faa voz &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6279\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Nico. A nosa musa morreu triste e soa (II)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,8],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6279"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6279"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6279\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6282,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6279\/revisions\/6282"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6279"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6279"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}