{"id":6899,"date":"2017-02-09T06:00:58","date_gmt":"2017-02-09T06:00:58","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6899"},"modified":"2017-02-02T10:57:23","modified_gmt":"2017-02-02T10:57:23","slug":"o-ictus-do-porquino","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6899","title":{"rendered":"O ictus do porqui\u00f1o"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/porco.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-6900 alignleft\" alt=\"porco\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/porco-300x218.jpg\" width=\"300\" height=\"218\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/porco-300x218.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/porco.jpg 564w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Francisco Ant. Vidal Blanco. <\/strong><\/em>A primeira sorpresa que levou Elvira cando lle foi botar a galdrumada \u00e1 manxadoira foi que o cocho non veu correndo a devorar o almorzo como era costume todas as ma\u00f1\u00e1s. Daquela entrou no cortello a puxar nel por ver que lle pasaba e acabou conseguindo que o animal se erguese, pero non andaba ben, andaba de lado, como se as patas dereitas non lle respondesen, e daquela chamou \u00f3 veterinario.<!--more--> O diagn\u00f3stico foi moi claro, o cocho tivera un ictus; e ent\u00f3n, a pesar da gravidade do asunto, non faltaron os insensibles e mesqui\u00f1os sorrisos nalg\u00fan dos presentes e alg\u00fan chiste sen graza, que con tanta graxa, con tanto colesterol, o raro ser\u00eda non telo. Pero para Elvira non era ningunha brincadeira. O animal a\u00ednda era novi\u00f1o. S\u00f3 pesaba cincuenta quilos. E o veterinario conclu\u00edu que aquilo xa era cousa da familia, atendelo o mellor posible ata que morrese, que, pola s\u00faa experiencia, ser\u00eda en poucos d\u00edas, ou acelerar o proceso para que deixase de sufrir.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Empezaron as divisi\u00f3ns de opini\u00f3ns, pois se para uns unha eutanasia era o mellor, para Elvira a morte daquel animal era unha inxustiza do destino, contraria \u00f3s designios da Providencia, polo que ela prefer\u00eda coidalo e tratar de alivialo ata que Deus quixese. Pero o seu marido non. Coidar a aquel porco era unha perda de tempo. El prefer\u00eda cravarlle o coitelo e evitarlle o sufrimento dunha agon\u00eda, dic\u00eda, \u00e1 fin s\u00f3 era un cocho destinado a pasar, antes ou despois, polo banco do matach\u00edn.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Finalmente imp\u00faxose a opini\u00f3n de Elvira, que a\u00ednda que fose un cocho, aquilo non era o que se agardaba del: morrer tan novi\u00f1o e de enfermidade, cando o seu destino deber\u00eda ser o de comer e engordar ata os douscentos quilos e gozando de toda a sa\u00fade do mundo. E nesta discusi\u00f3n sobre os sentimentos dentro do entorno familiar, o veterinario non ti\u00f1a nada que dicir. Ser\u00e1 o que os da casa decidan, e os da casa decidiron o que Elvira mande.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">E cada d\u00eda, a Elvira, convertida en enfermeira, d\u00e1balle de comer practicamente na boca, consultou con entendidos en herbas e remedios o uso de determinadas plantas e cambioulle o estrume da corte por un leito de palla nova, pero o cocho segu\u00eda sen erguerse, e cando o fac\u00eda andaba coma un borracho, sempre de lado. Daba dous pasos e ca\u00eda.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Elvira non se daba por vencida, e a\u00ednda lle foi po\u00f1er unhas velas \u00f3 santo Ant\u00f3n o Lacoeiro, \u00f3 avogoso dos animais, o do 17 de xaneiro, aquel a quen se lle pide forza naquel sitio como \u00f3 porco no foci\u00f1o. Porque Elvira, cando un problema non se arranxa doadamente, bota man do que sexa e de quen sexa \u00abque xa polos santos ou polo demo, ora por nobis\u00bb ?di ela textualmente.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">E foi que o porco de s\u00fapeto, unha ma\u00f1\u00e1 ergueuse e foi el s\u00f3 \u00e1 manxadoira, e Elvira viuno e chamou a todos para que visen o milagre do santo Ant\u00f3n, o milagre que outros achacaron \u00e1s herbas que o vello Gumersindo lle mandou mercar na para-farmacia de Coristanco, propiedade dun seu neto que non aprobou as oposici\u00f3ns a farmac\u00e9utico, ou \u00f3 mal diagn\u00f3stico daquel veterinario que todo o ama\u00f1a cunha inxecci\u00f3n de pentotal s\u00f3dico, e que agora culpa a santo Ant\u00f3n de ter que pechar o consultorio: \u00abA ese santo f\u00e1ltalle humanidade\u00bb.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Iso si, o cocho xa vai nos cento cincuenta quilos. Cincuenta quili\u00f1os m\u00e1is e na casa fan festa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Francisco Ant. Vidal Blanco. A primeira sorpresa que levou Elvira cando lle foi botar a galdrumada \u00e1 manxadoira foi que o cocho non veu correndo a devorar o almorzo como era costume todas as ma\u00f1\u00e1s. Daquela entrou no cortello a puxar nel por ver que lle pasaba e acabou conseguindo que o animal se erguese, &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6899\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O ictus do porqui\u00f1o<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,52,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6899"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6899"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6899\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6983,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6899\/revisions\/6983"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6899"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6899"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6899"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}