{"id":6945,"date":"2017-02-22T06:00:31","date_gmt":"2017-02-22T06:00:31","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6945"},"modified":"2017-02-12T22:47:53","modified_gmt":"2017-02-12T22:47:53","slug":"atadoras-en-roda-de-a-perez","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6945","title":{"rendered":"Atadoras en roda, de A. P\u00e9rez"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_6946\" aria-describedby=\"caption-attachment-6946\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignright\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/antonio-p\u00e9rez.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-6946\" alt=\"antonio p\u00e9rez\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/antonio-p\u00e9rez-300x171.jpg\" width=\"300\" height=\"171\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/antonio-p\u00e9rez-300x171.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/antonio-p\u00e9rez-900x513.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/01\/antonio-p\u00e9rez.jpg 980w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-6946\" class=\"wp-caption-text\">A plumi\u00f1a de Antonio P\u00e9rez recolle unha antiga estampa de Ribeira<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0<\/strong><\/em>Hai unhas semanas asistiamos en Ribeira \u00e1 presentaci\u00f3n da \u00faltima colecci\u00f3n do noso admirado Antonio P\u00e9rez. Nesa ocasi\u00f3n, o tema era a natureza morta, o\u00a0<em>still life<\/em>\u00a0dos ingleses. Ou as naturezas mortas, porque un nunca rematou de saber se \u00e9 x\u00e9nero un ou m\u00faltiplo, xa que o significado de ambos os dous conceptos semella estar en todo<!--more--> (David de Biasio ten uns bodeg\u00f3ns con froitas que semellan xemas e pedras que semellan froitas). Hai uns d\u00edas l\u00eda nunha entrevista que lle fac\u00edan a Correa Corredoira que a pintura est\u00e1 a volver \u00e1 parede dom\u00e9stica, lonxe do gran formato. Algo as\u00ed. V\u00e9n todo a colaci\u00f3n porque, tam\u00e9n hai pouco, volv\u00edn reparar nesta obra de pequeno formato de Antonio,\u00a0<em>Atadoras en roda<\/em>, un debuxo a plumi\u00f1a -ao que non acababa de atoparlle o lugar id\u00f3neo nas paredes da casa, porque me daba a impresi\u00f3n de que merecer\u00eda un frontispicio- e matinaba no gran formato emocional que pode chegar a acoller o pequeno formato pict\u00f3rico.<\/p>\n<div style=\"text-align: justify;\"><strong><span style=\"font-size: 16px;\">Debilidade<\/span><\/strong><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">Sempre te\u00f1o unha debilidade especial pola arte de Antonio P\u00e9rez. Que magn\u00edfico, persoal\u00edsimo debuxante. En Antonio cav\u00edlanse as relatividades do tempo e o refluxo emocional dos acontecementos. Ref\u00edrome ao mundo arous\u00e1n, por suposto. Ten unha conexi\u00f3n directa con este cosmos de area, beiramar, algueirada de gaivotas e motores de barco. Semella, a roda, coma estar a tecer un mundo nas agullas e nas mans das mulleres. Xa non adoitan verse polo peirao, pero daquela eran coma unha presenza m\u00e1is das tardes. As mulleres e os homes atadores dos aparellos do cerco e do arrastre, coa s\u00faa xerga de mallas, p\u00e9s, catros, ali\u00f1oados, f\u00edos, burl\u00f3ns e copos que xa m\u00e1is ben remit\u00edan \u00e1 linguaxe dunha arte. Unha imaxe de leito paciente, materno, de coxa con recendo a argazo, a sol e a cardume. Si: nelas est\u00e1 a paisaxe viva dun tempo.<\/p>\n<div id=\"ad-Roba3DetalleMobile\" itemscope=\"\" itemtype=\"http:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" style=\"text-align: justify;\" data-url=\"\/2260323\/Roba_3_detalle_mobile\" data-mapping=\"ROBAMOBILE\" data-sizes=\"[[300,250],[300,300],[350, 300],[300,600],[350, 600]]\" data-param=\"seccion\" data-targeting=\"\"><span style=\"font-size: 16px;\">Con estes recullos antropol\u00f3xicos de Antonio P\u00e9rez, aos que nunca deixa de volver, malia que indague outros vieiros, p\u00e1same o mesmo ca coas fotos de Lesmes. Ambas conte\u00f1en a ap\u00f3cema da evocaci\u00f3n, a ap\u00f3cema do so\u00f1o do tempo ribeir\u00e1n, que \u00e9 pola que se define a arte capaz de tocar de verdade o sexto sentido.<\/span><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Un acontecemento<\/strong><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Coido que a colecci\u00f3n de plumi\u00f1as de Antonio P\u00e9rez, cando se nos desvele, ha ser todo un acontecemento, todo un documento. Ha quedar coma o testemu\u00f1o minucioso e sensible dese tempo, daquela-desta Ribeira. Nada de pequeno formato.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ten raz\u00f3n Correa, ao dicilo. A arte volve onde lle corresponde. Ao seo dom\u00e9stico, desinstitucionalizado. Hai arte industria, pero non son estas atadoras do peirao de Ribeira, que quizais xa ti\u00f1a virtualmente naquela parede que daba ao peirao, impregnada da s\u00faa imaxe polo son ou polo recendo, e a\u00ednda non o sab\u00eda, o mesmo que, coma en Proust, agora agroman nos sentidos pola evocaci\u00f3n que s\u00f3 unha man coma a de Antonio P\u00e9rez \u00e9 quen de propiciar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0Hai unhas semanas asistiamos en Ribeira \u00e1 presentaci\u00f3n da \u00faltima colecci\u00f3n do noso admirado Antonio P\u00e9rez. Nesa ocasi\u00f3n, o tema era a natureza morta, o\u00a0still life\u00a0dos ingleses. Ou as naturezas mortas, porque un nunca rematou de saber se \u00e9 x\u00e9nero un ou m\u00faltiplo, xa que o significado de ambos os dous conceptos semella estar &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6945\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Atadoras en roda, de A. P\u00e9rez<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[35,4],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6945"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6945"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6945\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6947,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6945\/revisions\/6947"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}