{"id":6988,"date":"2017-02-11T06:00:44","date_gmt":"2017-02-11T06:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6988"},"modified":"2017-02-06T08:17:56","modified_gmt":"2017-02-06T08:17:56","slug":"a-proposito-da-fuxida-de-walser-o-dia-de-nadal-i","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6988","title":{"rendered":"A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (I)"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-7001\" alt=\"ROBERT WALSER 4\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4-300x300.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4-300x300.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4-144x144.jpg 144w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/ROBERT-WALSER-4.jpg 631w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>25 de decembro do 1956. Te\u00f1o sete anos e paso un feliz d\u00eda de Nadal no pequeno territorio da mi\u00f1a aldea. Na mesma xornada, a miles de quil\u00f3metros de distancia e nunha ma\u00f1\u00e1 gris, dous rapaces, fillos de campesi\u00f1os, atopan nun descampado nevado o corpo sen vida de Robert Walser. 25 de decembro do 2016, sesenta anos despois, sinto moito fr\u00edo ao lembrar o escritor su\u00edzo que se tendeu na neve en pleno inverno para morrer de fr\u00edo coma un neno, ese que non ten outra cousa que facer m\u00e1is que pasear e so\u00f1ar.<!--more--><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Naceu Robert Walser un 15 de abril de 1878 en Biel, cerca de Berna, e morreu o 25 de decembro de 1956 nas proximidades de Herisau, onde estaba internado no manicomio dende 1933. Catro antes, da man da s\u00faa irm\u00e1 Lisa, ingresara na cl\u00ednica psiqui\u00e1trica de Waldau (Berna), \u00e1 idade de 51 anos, logo de sufrir reiterados episodios de alucinaci\u00f3ns, terrores nocturnos e ataques de ansiedade. Unha vez que rematou os estudios de formaci\u00f3n e de vivir durante sete anos en Berl\u00edn, onde conviviu durante unha longa tempada co seu irm\u00e1n, o pintor Karl Walser, regresou a Su\u00edza. Non tivo traballos estables e, polo tanto, nin oficio nin beneficio.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A\u00ednda que nunca obtivo o reco\u00f1ecemento da intelectualidade literaria do seu tempo, Walser legounos unha quincena de libros. En Espa\u00f1a, a editorial Siruela ten publicados, entre outros, <i>Jacob von Gunten<\/i>, <i>El paseo<\/i>, <i>La rosa<\/i>, <i>Los hermanos Tanner<\/i>, <i>El ayudante<\/i>, e os dous volumes de <i>Escrito a l\u00e1piz<\/i>: <i>Microgramas I<\/i> (1924-25) e <i>Microgramas II<\/i> (1926-27). Ademais editou <i>Paseos con Robert Walser<\/i>, de Carl Seelig, titor e amigo do escritor su\u00edzo, cuxa poes\u00eda editou Icaria, mentres Pre-textos deu \u00e1 luz o magn\u00edfico <i>Los cuadernos de Fritz Kocher<\/i>.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Leo nunha p\u00e1xina web latinoamericana que \u00e9 un perigo dicir algo sobre Robert Walser. Pese a tal advertencia, decido dar a co\u00f1ecer a informaci\u00f3n que xa ti\u00f1a acumulado e ampliei nestes \u00faltimos meses sobre un home que sempre quixo fracasar, ser un absoluto cero \u00e1 esquerda, unha idea abominable para o narcisismo rampante da nosa era. Mais sei que o aviso \u00e9 serio. E non pode ser doutro xeito. Pois ocuparse dun escritor tan <i>elusivo<\/i> coma Walser, quen se resignou a vivir nun manicomio para darlle as costas ao mundo, vexetando nun cornecho ao modo de H\u00f6lderlin, non pode estar libre de perigos. <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/robert-5.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-7002\" alt=\"robert 5\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/robert-5-300x225.jpg\" width=\"300\" height=\"225\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/robert-5-300x225.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/robert-5.jpg 590w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>As\u00ed pois, intentamos falar de algu\u00e9n que sobresa\u00edu na arte de pasar inadvertido e de agocharse nas catacumbas do indiferente, pero \u00e1 quen tam\u00e9n a s\u00faa escrita non lle permitiu coroar a obra mestra da s\u00faa invisibilidade.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Robert Walser pertence a esa rara estirpe de escritores que son m\u00e1is co\u00f1ecidos pola celebridade dos seus admiradores que pola relaci\u00f3n coa s\u00faa obra. Encomiado por Musil, Bernhard e Benjamin. Apreciado por Kafka e El\u00edas Canetti, nos \u00faltimos tempos semella estar na boca de case todos grazas ao entusiasmo de autores como Vila-Matas (Barcelona, 1948), un devoto walsariano que ten lembrado que foi o poeta Luis Izquierdo (Barcelona, 1936-2016) quen o introduciu en Espa\u00f1a hai m\u00e1is de vinte anos. Este, segundo Vila-Matas, dixo nunha ocasi\u00f3n que Walser era &lt;un corredor de fondo que, a punto de acadar a meta cobizada, p\u00e1rase, sorprendido, mira os mestres e condisc\u00edpulos, e abandona&gt;.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Nun dos seus paseos con Carl Seelig, Walser preg\u00fantalle ao seu titor e amigo: &lt;Acaso un escritor de \u00e9xito non \u00e9, \u00e1 s\u00faa maneira, un asasino?&gt;. Sobre este asunto, o mesmo Vila-Matas comentou que, anos m\u00e1is tarde, Canetti (Bulgaria, 1905-Zurich, 1994), grande admirador da obra do autor su\u00edzo, e que talvez desco\u00f1ec\u00eda as palabras deste sobre o \u00e9xito e o asasinato, terminou por corroborar que o escritor de \u00e9xito acaba asasinando os verdadeiros escritores, a aqueles que foron m\u00e1is puros ca el, e aos que dificilmente pode soportar, a\u00ednda que iso si, est\u00e1 disposto a veneralos no manicomio. Walser nin sequera quer\u00eda iso. S\u00f3 desexaba desaparecer. De feito, toda a s\u00faa obra \u00e9 unha pura fuxida do \u00e9xito e mesmo da escrita.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a025 de decembro do 1956. Te\u00f1o sete anos e paso un feliz d\u00eda de Nadal no pequeno territorio da mi\u00f1a aldea. Na mesma xornada, a miles de quil\u00f3metros de distancia e nunha ma\u00f1\u00e1 gris, dous rapaces, fillos de campesi\u00f1os, atopan nun descampado nevado o corpo sen vida de Robert Walser. 25 de decembro do &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6988\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (I)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,9,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6988"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6988"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6988\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7003,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6988\/revisions\/7003"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6988"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6988"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6988"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}