{"id":6991,"date":"2017-02-12T06:00:09","date_gmt":"2017-02-12T06:00:09","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6991"},"modified":"2017-02-06T08:18:22","modified_gmt":"2017-02-06T08:18:22","slug":"a-proposito-da-fuxida-de-walser-o-dia-de-nadal-ii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6991","title":{"rendered":"A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (II)"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/jakob-von-gunten-robert-walser-trabalibros.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-6998\" alt=\"jakob-von-gunten-robert-walser-trabalibros\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/jakob-von-gunten-robert-walser-trabalibros-184x300.jpg\" width=\"184\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/jakob-von-gunten-robert-walser-trabalibros-184x300.jpg 184w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/jakob-von-gunten-robert-walser-trabalibros.jpg 194w\" sizes=\"(max-width: 184px) 100vw, 184px\" \/><\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Cervexas no crep\u00fasculo, despois das andainas. Prados, bosques, monta\u00f1as, <i>cigarritos<\/i>\u2026 Estas son as pequenas cousas que fac\u00edan feliz a un Walser que tam\u00e9n sab\u00eda falar de pol\u00edtica, literatura, m\u00fasica, arte\u2026 e que lle di a Seelig: &lt;Que m\u00e1is necesitamos que unha prader\u00eda, un bosque, e unhas cantas casas apracibles para estar contentos?&#8230; E moi agradable ver o mundo coma unha habitaci\u00f3n en domingo&gt;. Coma se fose a encarnaci\u00f3n do protagonista do \u201cEl ayudante\u201d, co seu amable temperamento, Seelig foi visitando a Walser e recollendo opini\u00f3ns que se converteron nun valios\u00edsimo documento sobra a obra dese turbador cero \u00e1 esquerda.<!--more--><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Mais, como son os personaxes, esas criaturas que poboan os relatos de Walser? Pensemos, por exemplo, no protagonista de \u201cJacob von Gunten\u201d. O adolescente hom\u00f3nimo desta novela publicada no 1909, congrat\u00falase de non poder descubrir &lt;nada digno de consideraci\u00f3n ou estima na mi\u00f1a persoa&gt;. E logo engade: &lt;E se algunha man, unha circunstancia, unha ola me levantase e levase at\u00e9 as alturas onde imperan o poder e a influenza&gt;, el mesmo se encargar\u00eda de esnaquizar esas circunstancias para lanzarse \u00e1s &lt;tebras do abaixo e insignificante&gt;. &lt;S\u00f3 podo respirar nas rexi\u00f3ns inferiores&gt;, confesa. As\u00ed pois, polo universo walsariano pululan criaturas n\u00f3mades, que gustan do vagabundeo, da fuxida constante, xa sexa das hospedaxes ou dos oficios, para\u00a0 cami\u00f1ar sen unha direcci\u00f3n definida polos barrios pobres das cidades, polos campos. &lt;No feito de abrir unha porta hai m\u00e1is vida que nunha pregunta&gt;, di Jacob von Gunten. Dende o seu universo, eses seres observan o mundo con ollos inocentes, tal como \u00e9 a prosa de Walser. As s\u00faas criaturas non necesitan buscar aventuras nin internarse en acci\u00f3ns ostentosas. Te\u00f1en suficiente con permanecer atentas \u00e1s cousas mi\u00fadas que as rodean.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Unha galer\u00eda m\u00f3bil de seres ou sucesos ao parecer carentes de relevo desfilan fronte \u00e1 mirada de Walser: paseos dominicais e excursi\u00f3ns sen prop\u00f3sito, xornais estranxeiros, cartas, libros mediocres, animais, vagabundos, bandidos, cafeter\u00edas buliciosas, miradas que se cruzan por casualidade, amantes\u2026 <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-full wp-image-6999\" alt=\"walser1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser1.jpg\" width=\"182\" height=\"277\" \/><\/a>A\u00ednda que traballou nun banco, chimp\u00e1rono ao pouco tempo. Pero foi neste oficio onde conectou con outro personaxe emblem\u00e1tico da literatura: Bartleby. Coma o amanuense de Melville (1819-1891), el tam\u00e9n prefire non facelo. De feito, a s\u00faa actividade preferida era pasear, e pese a estar encerrado no manicomio, onde nunca volveu escribir, sempre se lle permitiu, am\u00e9n das andainas con Seelig, cami\u00f1ar polos arredores.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">As\u00ed pois, non \u00e9 nada raro situar a Walser na mesma li\u00f1axe de escribas na que se inscriben Bartleby, Simon Tanner e o pr\u00edncipe Minskyn (\u201cEl idiota\u201d, de Dostoievski). Coido que foi Deleuze (1925-1995) quen cualificou ao Bartleby coma unha criatura anxelical, ad\u00e1nica. Mais as <i>creaturas<\/i> walsarianas non semellan pertencer ao reino dos anxos. Ao contrario, m\u00e1is ben parecen postad\u00e1nicas: est\u00e1n estigmatizadas polo pecado orixinal. Por iso di Giorgio Agamben (Roma, 1942) que est\u00e1n posu\u00eddas polo seu car\u00e1cter l\u00edmbico.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0Cervexas no crep\u00fasculo, despois das andainas. Prados, bosques, monta\u00f1as, cigarritos\u2026 Estas son as pequenas cousas que fac\u00edan feliz a un Walser que tam\u00e9n sab\u00eda falar de pol\u00edtica, literatura, m\u00fasica, arte\u2026 e que lle di a Seelig: &lt;Que m\u00e1is necesitamos que unha prader\u00eda, un bosque, e unhas cantas casas apracibles para estar contentos?&#8230; E moi &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6991\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (II)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,9,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6991"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6991"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6991\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7000,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6991\/revisions\/7000"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6991"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6991"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6991"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}