{"id":6993,"date":"2017-02-13T06:00:33","date_gmt":"2017-02-13T06:00:33","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6993"},"modified":"2017-02-06T08:18:48","modified_gmt":"2017-02-06T08:18:48","slug":"a-proposito-da-fuxida-de-walser-o-dia-de-nadal-iii","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6993","title":{"rendered":"A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (III)"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/agamben.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-6995\" style=\"border: 1px solid black;\" alt=\"agamben\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/agamben-193x300.jpg\" width=\"193\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/agamben-193x300.jpg 193w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/agamben.jpg 386w\" sizes=\"(max-width: 193px) 100vw, 193px\" \/><\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Como \u00e9 sabido, o Limbo \u00e9 o reino reservado aos nenos sen bautizar. \u00c9 un espazo destinado para unha pena privativa, non de aflici\u00f3n: a perpet\u00faa carencia da presenza de Deus. Os habitantes do Limbo non sofren, non experimentan dor por esta privaci\u00f3n (<i>a carencia \u00e9 o meu sino<\/i>, di nun verso do poema <i>En la oficina<\/i>). Neste senso, Agamben explica en <i>La comunidad que viene<\/i> (Pre-textos): &lt;A pena m\u00e1is grande \u2013carencia da visi\u00f3n divina- env\u00f3rcase na alegr\u00eda natural: definitivamente perdidos, habitan sen dor no abandono divino&gt;. E m\u00e1is tarde engade: &lt;Nin benaventurados coma os elixidos, nin desesperados coma os condenados, est\u00e1n cheos dunha alegr\u00eda para sempre sen <i>destinaci\u00f3n<\/i>&gt;. <!--more-->Segundo o pensador italiano, esta natureza l\u00edmbica \u00e9 o segredo do mundo de Walser. De feito, as s\u00faas criaturas est\u00e1n irreparablemente extraviadas, pero nunha rexi\u00f3n m\u00e1is al\u00f3 da perdici\u00f3n e da salvaci\u00f3n. &lt;A s\u00faa nulidade, da que est\u00e1n tan orgullosos, \u00e9 ante todo neutralidade respecto \u00e1 salvaci\u00f3n, a obxecci\u00f3n m\u00e1is radical que endexamais se ergueu contra da idea mesma de redenci\u00f3n&gt;, argumenta Agamben.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O fil\u00f3sofo romano indica que \u00e9 diso de onde v\u00e9n esa curiosa mestura de humildade e <i>piller\u00eda<\/i> que distingue a esencia dos personaxes walsarianos. E que de a\u00ed prov\u00e9n as\u00ed mesmo a s\u00faa ambig\u00fcidade, polo cal toda relaci\u00f3n con eles semella destinada a terminar no catre. O italiano concl\u00fae a s\u00faa an\u00e1lise deste xeito: &lt;Non se trata nin de <i>Hybris<\/i> pag\u00e1n nin de timidez das\u00a0 criaturas, sen\u00f3n sinxelamente dunha impasibilidade l\u00edmbica fronte \u00e1 xustiza divina&gt;. \u00a0\u00c9 aqu\u00ed onde o italiano atopa unha semellanza entre Kafka e Walser. Xa que, segundo el, o que ambos fan valer contra da omnipotencia divina non \u00e9 tanto a inocencia natural do ser <i>calsexa<\/i>, canto aquela inocencia natural da tentaci\u00f3n: &lt;O seu demo non \u00e9 quen tenta, sen\u00f3n o ser infinitamente susceptible de ser tentado&gt;.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser3-neve.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-6996\" alt=\"walser3 neve\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser3-neve-300x274.jpg\" width=\"300\" height=\"274\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser3-neve-300x274.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/02\/walser3-neve.jpg 320w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>No mesmo libri\u00f1o, pero m\u00e1is adiante, no apartado \u201cA prop\u00f3sito de Walser\u201d, Agamben fai un comentario sobre a poes\u00eda do escritor su\u00edzo e di que \u00e9 \u201cpoes\u00eda pura\u201d porque &lt;n\u00e9gase, no m\u00e1is amplo sentido, a co\u00f1ecer o ser de algo en canto algo&gt;. \u00c9 este un concepto que se poder\u00eda elevar a paradigma da experiencia literaria. Aqu\u00ed, a diferenza dos experimentos cient\u00edficos, non incumbe \u00e1 verificaci\u00f3n ou <i>falsaci\u00f3n<\/i>, sen\u00f3n que cuestiona o ser mesmo. Son experimentos sen verdade, pois neles non se trata da verdade.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><b>P\u00e9 de foto:<\/b> A quietude dos mortos. A luz p\u00e1lida do mediod\u00eda ilumina o amplo branco lenzo do visible. Unhas pisadas gu\u00edan a mirada ata un sombreiro negro ca\u00eddo sobre un encadre nevado. Un pouco m\u00e1is adiante, xusto ao lado, o corpo tendido dun home vestido cun traxe escuro. O brazo esquerdo estirado na neve. O dereito, pegado sobre o costado cerca do coraz\u00f3n . A figura que xace tendida no campo nevado \u00e9 a dun home que veneraba o inverno, coa s\u00faa lixeira e alegre danza de copos (como na escena de <i>American beauty<\/i>?)\u2026 O poeta morreu coma un neno que s\u00f3 anhelaba pasear, so\u00f1ar cun mundo un pouco m\u00e1is amable que o noso.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0Como \u00e9 sabido, o Limbo \u00e9 o reino reservado aos nenos sen bautizar. \u00c9 un espazo destinado para unha pena privativa, non de aflici\u00f3n: a perpet\u00faa carencia da presenza de Deus. Os habitantes do Limbo non sofren, non experimentan dor por esta privaci\u00f3n (a carencia \u00e9 o meu sino, di nun verso do poema &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6993\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A prop\u00f3sito da fuxida de Walser o d\u00eda de Nadal (III)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,9,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6993"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6993"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6993\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6997,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6993\/revisions\/6997"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6993"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6993"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6993"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}