{"id":7318,"date":"2017-04-18T06:00:44","date_gmt":"2017-04-18T06:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7318"},"modified":"2017-04-16T20:50:45","modified_gmt":"2017-04-16T20:50:45","slug":"libro-das-abandonadas-de-x-l-franco-grande","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7318","title":{"rendered":"Libro das abandonadas (I), de X.L. Franco Grande"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-7319\" alt=\"libro das abandonas\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas-300x199.jpg\" width=\"300\" height=\"199\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas-300x199.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas-1024x679.jpg 1024w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas-900x597.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-das-abandonas.jpg 1115w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>\u00c9 significativo que no limiar do <i>Libro das abandonadas<\/i> o acad\u00e9mico X.L. Franco Grande diga: \u201cP\u00e9chase o libro con tres inscrici\u00f3ns para seren gravadas nas campas de Gaspara Stampa, Mariana Alcoforado e -por que non?- de Marilyn Monroe&#8230;\u201d. Ese <i>por que non? <\/i>marca a valent\u00eda e a honradez intelectual coa que Franco Grande sempre aborda as s\u00faas composici\u00f3ns po\u00e9ticas, m\u00e1is al\u00e1 de modas e prexu\u00edzos.<!--more--> Pode que a alg\u00fans lles pareza fr\u00edvolo evocar a actriz norteamericana nun libro no que se denuncia o abandono das mulleres ou a violencia de x\u00e9nero. Pero Franco Grande, poeta humanista e, xa que logo, profundo co\u00f1ecedor da filosof\u00eda perenne que ani\u00f1a no coraz\u00f3n humano, est\u00e1 m\u00e1is al\u00e1 de calquera reducionismo. Marilyn foi abandonada polo destino, e un poeta de raza non pode subtraerse a esa hybris invertida, mesmo se acontece nesa f\u00e1brica de so\u00f1os capitalistas que \u00e9 Hollywood. Como di a propia Marilyn na voz do poeta: \u201c\u00bfTam\u00e9n abandonada? E moito. \u00c9 certo. \/ Cansa de min, deixoume o meu destino, \/ Aturarme non puido, que o meu sino \/ \u00c9 non manter co tempo un bo concerto\u201d. As\u00ed, este poema a Marylin ben poder\u00eda ser o pr\u00f3logo deste fermoso libro pois exemplifica \u00e1 perfecci\u00f3n a estrutura, o contido e o ton: \u201cTorceuse o meu destino, \/ ou me deixou, \/ Cada un de n\u00f3s \u00e1 toa, sempre ao chou. \/ Vela\u00ed tedes, sen m\u00e1is toda a desfeita.\u201d \u00c9 certo que a maior\u00eda dos poemas do libro dialogan cun ti (<i>Ben o dixeches ti con voz tan do\u00edda<\/i>), e que ese ti \u00e9 un v\u00f3s, e un v\u00f3s feminino, pero na poes\u00eda \u00faltima de Franco Grande un ten sempre a sensaci\u00f3n de que est\u00e1 a falar consigo mesmo, de a\u00ed esa sublime intimidade especular que consegue con versos de gran tensi\u00f3n filos\u00f3fica e gran claridade conceptual, c\u00e1lidas homenaxes a ese Rilke que tanto admira, e que cita ao principio do libro non de forma gratu\u00edta: \u201cSer amada \u00e9 pasar, amar \u00e9 quedar\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-iii-voz.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-7321 alignright\" alt=\"libro iii voz\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-iii-voz-300x194.jpg\" width=\"300\" height=\"194\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-iii-voz-300x194.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-iii-voz-900x582.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/libro-iii-voz.jpg 980w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Marilyn, como as mulleres \u00e1s que o poeta dedica a primeira parte do libro, foi abandonada na infancia, primeiro polo pai e despois pola nai, chegando a vivir en orfanatos e centros de acollida. Ser\u00eda, en termos de Franco Grande, unha abandonada filla do mar. A\u00ednda que non \u00e9 a s\u00faa pretensi\u00f3n, que ben resume as d\u00faas biograf\u00edas de Marylin que te\u00f1o lido: \u201cFilla do mar cham\u00e1ronte \/ Porque nin nome ti\u00f1as, \/ Botada \u00e1 praia como os refugallos \/ E os lixos cos que o mar emporca a praia\u201d. Marilyn foi obrigada por unha cl\u00e1usula de contrato a cambiar de nome. O mesmo que lle sucede, en maior ou menor medida, a todas as abandonadas fillas do mar ao\u00a0 longo da s\u00faa vida: \u201cNin tan sequera sabes \/Se cando te nomean \/ Te chaman polo nome verdadeiro\u201d. Toda esta primeira parte expresa moi ben a natureza dunha muller abandonada que ten que constru\u00edr, como dic\u00eda Marcel B\u00e9nabou, o labirinto do que se prop\u00f3n sa\u00edr: \u201cS\u00f3 tes presente, ti non tes pasado: \/ O teu pasado \u00e9 o teu presente agora, \/ L\u00e9valo enriba sempre, el \u00e9 o teu fado&#8230;\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Como as mulleres da segunda parte, Marilyn foi unha vi\u00fava de vivo, pois o home abandonouna aos 16 anos, ao pouco de casar, para irse a Australia. Franco Grande, sempre l\u00facido e aberto ao mundo, sabe que nos versos desa Rosal\u00eda que tam\u00e9n invoca neste libro (vi\u00favas de vivos e mortos que ningu\u00e9n consolar\u00e1), non caben s\u00f3 as mulleres vestidas de negro e con pano \u00e1 cabeza da costa galega. Caben tam\u00e9n mulleres que son iconas sexuais das costas capitalistas californianas. O mar \u00edntimo da primeira parte do libro conv\u00e9rtese nesta segunda nun mar oce\u00e1nico, entre Vigo e Buenos Aires, entre o ceo e o mar: \u201cComo escachando o mar nos farall\u00f3ns, \/ Un mar que non te deixa \/ Porque marcou distancias para sempre\u201d. E describe outra vez sen pretendelo a vida de Marilyn: \u201c A mocidade mi\u00f1a \u2013est\u00e1s rosmando- \/ A\u00ednda non foi gozada por enteiro \/ E pode que xa nunca m\u00e1is o sexa\u201d. E que distinta ser\u00eda a vida de Marilyn se seguise este consello do poeta: \u201cDeixa o espello e non te mires m\u00e1is, \/ Tampouco mires para o mar que br\u00faa \/ Nin penses m\u00e1is na vida nin na morte\u201d. Son, quizais, as mellores p\u00e1xinas do libro porque son tam\u00e9n as m\u00e1is autobiogr\u00e1ficas, e porque o poeta consegue ser, m\u00e1is que un familiar, un poeta. Franco Grande tivo na familia moitas vi\u00favas de vivos, pero descr\u00edbeas sen prematuras derrotas nin falsas esperanzas: \u201cComo as gaivotas o carteiro pasa, \/ P\u00e9rdese ao lonxe mentres vai pasando \/\u00a0 E un d\u00eda m\u00e1is anovas a esperanza\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>X. Ricardo Losada.\u00a0\u00c9 significativo que no limiar do Libro das abandonadas o acad\u00e9mico X.L. Franco Grande diga: \u201cP\u00e9chase o libro con tres inscrici\u00f3ns para seren gravadas nas campas de Gaspara Stampa, Mariana Alcoforado e -por que non?- de Marilyn Monroe&#8230;\u201d. Ese por que non? marca a valent\u00eda e a honradez intelectual coa que Franco Grande &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7318\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Libro das abandonadas (I), de X.L. Franco Grande<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[10,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7318"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7318"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7318\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7323,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7318\/revisions\/7323"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7318"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7318"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7318"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}